باید گلوگاه‌های فساد شناسایی و با آنها برخورد شود. وقتی تیم‌های دولتی پول رابه مدیرانی می‌دهند که در بکارگیری آنها شایسته‌سالاری رعایت نشده نباید انتظار داشته باشند که خیانت نکنند. چه دست داشتن در فساد و چه چشم بستن بر فساد حرکت کشور به ویژه در حوزه ورزش را کند می‌کند و باعث بی‌اعتمادی می‌شود؛ البته در مقام بیان و جهت‌گیری‌ها حرف‌های قشنگ و خوبی زده می‌شود اما فایده‌ای ندارند و دزد از دزدی دست برنمی‌دارد و باید ورود و برخورد و نتیجه را به مردم اعلام کرد. برخی فکر می‌کنند برخورد با فساد در ورزش مخل امنیت در ورزش است اما این عکس قضیه و نقطه مقابل حقیقت است و برخورد با فساد در ورزش موجب امنیت در این فضا می‌شود. متاسفانه اخبار فساد در فوتبال این روزها در صدر اخبار کشور قرار گرفته و این ورزش درگیر مشکلاتی جدی از جمله فساد در داوری‌ها و سوء‌مدیریت در سطوح مختلف شده است. این تخلفات نه‌تنها عدالت در مسابقات ورزشی را زیر سوال می‌برد بلکه اعتماد عمومی را نیز خدشه‌دار می‌کند.ورزش باید منبعی از شادی، نشاط و روحیه جوانمردی باشد اما وقتی فساد و ناعدالتی در آن رخنه می‌کند این اهداف والا به خطر می‌افتد. سوال اینجاست که چرا این اتفاقات ناخوشایند رخ داده و از آن پیشگیری نشده و نمی‌شود؟  چرا برخوردهای جدی از سمت مسئولان ورزشی کشور برای مبارزه با فساد در ورزش صورت نمی‌گیرد تا آثار وضعی آن در جامعه ورزش مشخص شود؟ این پرسش‌ها به دنبال خود سوالات بیشتری را مطرح می‌کند که چه شبکه‌هایی از فساد وجود دارد که باعث می‌شود این اتفاقات طی سالیانی روی دهد که مدیران ورزش در زمان مناسب متوجه نشوند. چرا این مشکلات و فسادها پس از چند سال آشکار می‌شود و این عدم نظارت و شفافیت چگونه شکل گرفته است‌.

محمدمهدی فروردین | نماینده مجلس شورای اسلامی