مرکز اسناد انقلاب اسلامی، دفتر مطالعات و تدوین تاریخ ایران، مرکز اسناد و تحقیقات دفاع مقدس، واحد تاریخ شفاهی حوزه هنری و واحد تاریخ شفاهی دفتر مطالعات جبهه فرهنگی انقلاب؛ تنها چند نمونه از این مجموعه‌های فعال دولتی و مردمی در حوزه تاریخ معاصر هستند.هر چند این مراکز با در اختیار داشتن آرشیو‌های غنی مکتوب، دیداری و شنیداری؛ قابلیت تولید محتوای چند رسانه‌ای و پشتیبانی ساخت آثار هنری را دارند ولی عمده خروجی‌شان انتشار کتاب‌های تاریخ شفاهی است. در سال‌های گذشته، نبود مرکزی واحد برای هماهنگی فعالیت‌های مجموعه‌های پژوهشی_تاریخی، منجر به موازی‌کاری‌های گسترده و اتلاف منابع عمومی می‌شد؛ در نتیجه آن در بعضی موارد آثاری با نقص در فرم و محتوا نسبت به یکدیگر یا گران‌قیمت تولید و به مخاطبان ارائه شده است.در حوزه تاریخ انقلاب و جنگ، افراد زیادی هستند که کتاب خاطرات‌شان توسط چندین مجموعه با مدل‌های ظاهری و محتوایی متفاوت به چاپ رسیده ولی نفراتی را می‌توان معرفی کرد که هنوز هیچ مرکز تاریخ‌نگاری، برای مصاحبه و ضبط خاطره سراغ‌شان نرفته است. مصاحبه و انتشار کتاب خاطرات محسن رفیق‌دوست، حاج صادق آهنگران و سردار سید یحیی رحیم صفوی؛ تنها چند نمونه از مصادیق فعالیت‌های موازی این مجموعه‌هاست که می‌توان از آن نام برد.جز اندک مواردی، ثبت و ضبط خاطرات عموم مردم از وقایع تاریخی، جایگاه خاصی در برنامه‌های این مراکز تاریخ‌نگاری نداردوبه جای آن هر کدام با دیگری برسرمصاحبه وانتشار خاطرات شخصیت‌های مهم سیاسی نظامی، رقابت می‌کنند.هر چند این مجموعه‌های پژوهشی_تاریخی اهدافی مشترک و درراستای آرمان‌های انقلاب اسلامی دارند ولی چون درک درستی از مفهوم و بایدها و نبایدهای «جبهه فرهنگی انقلاب» ندارند، با اجرای اقدامات جزیره‌ای، حبس منابع و امکانات و تعریف استانداردهای کذایی کاری؛ خود را ازمسیر هم‌افزایی و انجام کارهای مشترک با دیگر مجموعه‌ها دور می‌کنند. راهکار رفع این مشکل، ایجاد یک ساختار اداری عریض و طویل جدید در کشور نیست بلکه می‌توان با تشکیل شورایی با حضور نمایندگان مجموعه‌های فعال حوزه تاریخ معاصر؛ اقدام به ایجاد تعامل، هماهنگی وهم افزایی بین این مراکزکرد و در مرحله بعد با تقسیم کار، اشتراک منابع و تعریف سوژه‌های مشترک با تولید آثاری باکیفیت و کمیت مناسب؛ در هجوم شبهات و تحریف تاریخ توسط دشمنان ایران اسلامی، نسل جوان را با حقایق تاریخی آشنا کرد.