عیسی‌خان، سوژه‌ اصلی رمان،بر اثر روی کار آمدن مجدد طالبان در افغانستان و خروج نیروهای ناتو و کشته‌شدن اعضای خانواده‌ خود در بمباران هوایی در اردوگاه پناهندگان شیلزمارک در دانمارک به سر می‌برد. عیسی‌‌خان در اردوگاه پناهندگان ‌با مرور گذشته‌ خود به بازنگری اساسی درتاریخ افغانستان می‌رسد، تاریخی که درجنگ‌های خونبار و مداوم تکرارمی‌شود.عیسی‌خان در کوران این حوادث به‌دنبال تحقق خونخواهی و کیفرخواست قاتلان خانواده‌ خود است تا به این وسیله به آرامشی درونی برسد.عیسی‌خان درراه هدف خود با انواع نمایندگان گفتمان‌های معاصر افغانستان مواجه می‌شود: طالبان، ناتو و نیروهای جمهوریخواه دولتی، اما عیسی‌خان با عبور ازهمه‌ این گفتمان‌ها و سرخوردگی از آنها، برعلیه شان عصیان می‌کند. سلطان‌زاده در رمان جدید خود به بحران روی کارآمدن احزاب راست افراطی در اروپا و سیاست‌‌های ضد‌پناهندگی آنها می‌پردازد، موضوعی که کمتردرادبیات داستانی فارسی به آن پرداخته شده است، عیسی‌خان به مثابه دیگری طرد شده، اززیست جهان سیاسی بیگانه شده ودرجست‌و‌جوی هویت ازدست رفته خودبه غرب پناه می‌برد، اما درآنجاهم رنگی ازرستگاری وآرامش نمی‌بیند،گویی فلسفه‌ تاریخ والتر بنیامین تکرار می‌شود: هیچ مدرکی از تمدن وجود ندارد که در عین حال مدرکی از توحش نباشد.

نویسنده: محمدآصف سلطان‌زاده
نشر: نی
سال انتشار: 1403
تعداد صفحه: 172