وقتی گوش‌ها راه می‌روند
حرکت گوش در بسیاری از حیوانات بسیار اهمیت دارد و به‌طور ویژه به آنها کمک می‌کند تا توجه خود را روی صداهای خاصی متمرکز کنند و بفهمند که صدا از کدام سمت می‌آید.
به‌گزارش ایسنا و به‌نقل از گاردین در‌حالی که گوش انسان به‌مراتب بی‌حرکت‌تر است، ردپایی از سیستم گوش متحرک اجداد ما در آن باقی‌مانده که «فسیل نورون» نامیده می‌شود. آندریاس شروئر (Andreas Schröer) نویسنده ارشد این تحقیق از دانشگاه زارلند آلمان می‌گوید: اعتقاد بر این است که اجداد ما حدود ۲۵ میلیون سال پیش توانایی حرکت‌دادن گوش خود را از دست دادند.
با این حال، ما توانسته‌ایم نشان دهیم که مدارهای عصبی گوش هنوز در حالات خاصی عمل می‌کنند و این یعنی مغز ما برخی از ساختارها را برای حرکت‌دادن گوش‌ها حفظ کرده است حتی اگر ظاهرا چنین ساختارهایی دیگر مفید نباشند. این گروه پیش از این دریافته بود که حرکت این عضلات در انسان به جهت صداهایی که به آن توجه می‌کنند، مربوط می‌شود. اکنون آنها دریافته‌اند که برخی از این ماهیچه‌ها زمانی فعال می‌شوند که انسان با توجه بسیار بالا به یک صدا گوش می‌دهد.
این گروه گزارش دادند که از ۲۰ فرد بزرگسال بدون مشکل شنوایی خواستند به یک کتاب صوتی پخش‌شده از طریق بلندگو همزمان با پخش پادکست از همان مکان گوش دهند. آنها سه سناریوی مختلف ایجاد کردند. در ساده‌ترین سناریو، پادکست با صدایی کمتر از کتاب صوتی پخش می‌شد و تفاوت زیادی در زیر‌و‌بم بین صداها وجود داشت. در «سخت‌ترین» سناریو، دو پادکست پخش می‌شد که در مجموع بلندتر از کتاب صوتی بودند و یکی از پادکست‌ها با صدایی مشابه با کتاب صوتی صحبت می‌کرد. محققان علاقه‌مند بودند که دریابند که آیا سیستم گوش و حرکت در انسان به شنوایی با تلاش بالا، حساس است یا خیر.
شروئر می‌گوید: سعی کنید بفهمید یک‌فرد در یک رستوران تقریبا خالی چه می‌گوید و سعی کنید صحبت‌کردن همان‌فرد را در یک رستوران بسیار شلوغ درک کنید. هر شرکت‌کننده سه سناریوی مختلف را دو بار تجربه کرد. سپس این‌کار با گوینده در موقعیت دیگری در اتاق تکرار شد. هر شرکت‌کننده مجموعه‌ای از الکترودها را پوشیده بود که به محققان اجازه می‌داد فعالیت الکتریکی تولید‌شده توسط عضلات درگیر در تکان‌دادن گوش‌ها را ثبت کنند. پس از هر آزمایش، از شرکت‌کنندگان خواسته شد تا میزان تلاش خود را برای گوش‌دادن به کتاب صوتی ارزیابی کنند.
نتایج نشان داد که تلاش‌های شنیداری درک‌شده شرکت‌کنندگان و تعداد دفعات از دست‌دادن تمرکز در گوش‌کردن به کتاب صوتی، با تغییر سناریو از ساده‌ترین به سخت‌ترین افزایش یافت. این گروه دریافتند که فعالیت در عضلات گوش فوقانی که گوش را به سمت بالا و بیرون حرکت می‌دهد، در سخت‌ترین شرایط گوش‌دادن، نسبت به شرایط آسان و متوسط بیشتر است. آنها همچنین دریافتند که عضلات گوش خلفی که گوش را به سمت عقب می‌کشند، زمانی که صداها از پشت‌سر شرکت‌کننده می‌آید، فعال‌تر از زمانی است که صداها از جلو می‌آیند.شروئر می‌گوید: تقریبا هیچ‌کس توانایی حرکت‌دادن داوطلبانه گوش‌های خود را نداشت و بنابراین نتایج ما به توانایی فرد در انجام این کار مربوط نمی‌شود.
با این حال، ما توانسته‌ایم نشان دهیم که مدارهای عصبی گوش هنوز در حالات خاصی عمل می‌کنند و این یعنی مغز ما برخی از ساختارها را برای حرکت‌دادن گوش‌ها حفظ کرده است حتی اگر ظاهرا چنین ساختارهایی دیگر مفید نباشند. این گروه پیش از این دریافته بود که حرکت این عضلات در انسان به جهت صداهایی که به آن توجه می‌کنند، مربوط می‌شود. اکنون آنها دریافته‌اند که برخی از این ماهیچه‌ها زمانی فعال می‌شوند که انسان با توجه بسیار بالا به یک صدا گوش می‌دهد.
این گروه گزارش دادند که از ۲۰ فرد بزرگسال بدون مشکل شنوایی خواستند به یک کتاب صوتی پخش‌شده از طریق بلندگو همزمان با پخش پادکست از همان مکان گوش دهند. آنها سه سناریوی مختلف ایجاد کردند. در ساده‌ترین سناریو، پادکست با صدایی کمتر از کتاب صوتی پخش می‌شد و تفاوت زیادی در زیر‌و‌بم بین صداها وجود داشت. در «سخت‌ترین» سناریو، دو پادکست پخش می‌شد که در مجموع بلندتر از کتاب صوتی بودند و یکی از پادکست‌ها با صدایی مشابه با کتاب صوتی صحبت می‌کرد. محققان علاقه‌مند بودند که دریابند که آیا سیستم گوش و حرکت در انسان به شنوایی با تلاش بالا، حساس است یا خیر.
شروئر می‌گوید: سعی کنید بفهمید یک‌فرد در یک رستوران تقریبا خالی چه می‌گوید و سعی کنید صحبت‌کردن همان‌فرد را در یک رستوران بسیار شلوغ درک کنید. هر شرکت‌کننده سه سناریوی مختلف را دو بار تجربه کرد. سپس این‌کار با گوینده در موقعیت دیگری در اتاق تکرار شد. هر شرکت‌کننده مجموعه‌ای از الکترودها را پوشیده بود که به محققان اجازه می‌داد فعالیت الکتریکی تولید‌شده توسط عضلات درگیر در تکان‌دادن گوش‌ها را ثبت کنند. پس از هر آزمایش، از شرکت‌کنندگان خواسته شد تا میزان تلاش خود را برای گوش‌دادن به کتاب صوتی ارزیابی کنند.
نتایج نشان داد که تلاش‌های شنیداری درک‌شده شرکت‌کنندگان و تعداد دفعات از دست‌دادن تمرکز در گوش‌کردن به کتاب صوتی، با تغییر سناریو از ساده‌ترین به سخت‌ترین افزایش یافت. این گروه دریافتند که فعالیت در عضلات گوش فوقانی که گوش را به سمت بالا و بیرون حرکت می‌دهد، در سخت‌ترین شرایط گوش‌دادن، نسبت به شرایط آسان و متوسط بیشتر است. آنها همچنین دریافتند که عضلات گوش خلفی که گوش را به سمت عقب می‌کشند، زمانی که صداها از پشت‌سر شرکت‌کننده می‌آید، فعال‌تر از زمانی است که صداها از جلو می‌آیند.شروئر می‌گوید: تقریبا هیچ‌کس توانایی حرکت‌دادن داوطلبانه گوش‌های خود را نداشت و بنابراین نتایج ما به توانایی فرد در انجام این کار مربوط نمی‌شود.