آمریکایی‌ها قبل و بعد از هر دوره از مذاکرات مجبورند بروند با نتانیاهو و لابی یهود که به‌هر‌حال در کنگره و در دولت حضور و نفوذ دارد، مشورت بکنند و همین باعث می‌شود تا هر روز یک دیدگاه و خواسته جدیدی مطرح کنند و تصویری که از مذاکرات بیرون می‌آید، تغییر ‌کند و روند کار مذاکرات پیچیده‌تر شود. در دور اول مذاکرات، آمریکایی‌ها از زبان ویتکاف بر حق ایران نسبت به غنی‌سازی صلح‌آمیز تصریح داشتند و بعد این موضع، تحت‌تأثیر لابی صهیونیستی، سریعا پس گرفته شد. طبیعی است که ایران در این قضیه کوتاه نخواهد آمد و اگر قرار باشد کسی از مواضعش عقب‌نشینی کند، این آمریکاست که باید کوتاه بیاید، چون ما تحت هیچ عنوان غنی‌سازی را که دانش آن را به‌سختی و کاملا بومی طراحی کرده و به‌کار گرفته‌ایم، رها نخواهیم کرد. البته این فقط اسرائیل و تندروهای آمریکایی نیستند که در روند مذاکرات کارشکنی می‌کنند. در چنین شرایطی اتحادیه اروپا و به‌طور مشخصا سه کشور اروپایی بزرگ به‌جای این‌که قدر فرصت‌ها را بدانند و با نگاه مثبت به مذاکرات‌فعلی نگاه‌کرده وبه پیشرفت آن‌کمک کنند،موضعی‌خصمانه علیه ایران گرفته‌اندکه البته باتوجه به نفوذ صهیونیست‌ها در دول اروپایی، این مسیر غیرسازنده امر عجیبی هم نیست. ایران طی مذاکرات پیشنهاد کرده که کنسرسیومی شامل کشورهای منطقه هم بتوان برای غنی‌سازی تشکیل داد اما محل غنی‌سازی‌اش در ایران باشد. آمریکایی‌ها در مقابل پیشنهاد کرده‌اند که با استفاده ازقانون۱۲۳داخلی آمریکا، این مسأله حل شود. این قانون به دولت آمریکا اجازه می‌دهد با کشورهای دوست این کشور همکاری هسته‌ای داشته باشد و آمریکا برای آنها غنی‌سازی انجام دهد و در جهت مصارف صلح‌آمیز به این کشور سوخت هسته‌ای بدهد اما درباره ایران به این شرط که تاسیسات هسته‌ای مرتبط با غنی‌سازی را برچیند.
متن کامل را در جام‌جم‌آنلاین بخوانید.

مرتضی غرقی | تحلیلگر مسائل بین‌الملل