اولین بهار روزهام
امسال برایم با همه سالهای قبل فرق میکند. امسال قرار است اولینبار باشد که ماه رمضان را کامل روزه میگیرم. راستش را بخواهید، وقتی به خودم میگویم «روزه میگیری»، یک حس عجیب دارم؛ هم خوشحالم، هم کمی میترسم. سحر که بیدار میشوم، هنوز هوا تاریک است.
امیر شرفی - نوجوانه
مادر زودتر از من بیدار شده و سفرهای پهن کرده که بوی نان تازه و پنیر از آن بلند است. چای داغ را که میخورم، دلم میخواهد سحر هیچوقت تمام نشود. پدر لبخند میزند و میگوید: «مبارکت باشد، امروز روز اول روزهداریته.» همان لحظه یک غرور قشنگی ته دلم میچکد. اذان صبح که میشود، دلم کمی هُرُق میزند. 13 سال است هر وقت گرسنه شدم، خوردم. حالا باید یاد بگیرم صبر کنم. مدرسه که هستم، نزدیک ظهر که میشود، حس میکنم کیفم سنگینتر شده. زنگ تفریح که دوستانم میروند آب بخورند، یک لحظه یادم میرود و میخواهم لیوانم را بردارم، بعد یادم میآید. لیوان را میگذارم زمین و به خودم میبالم که یادم آمد. بعدازظهرها سختترین وقت است؛ مخصوصا وقتی از مدرسه برمیگردم. روی تخت دراز میکشم و به آب خنک فکر میکنم. دلم میخواهد ساعتها را تندتند ورق بزنم تا مغرب زودتر برسد. اما یک چیزی هست که تا حالا نفهمیده بودم؛ اینکه وقتی روزهای، همهچیز رنگ دیگری دارد. غروب که میشود، کوچه بوی کباب و خرما میگیرد. مردم کیسه بهدست میروند سمت نانوایی. همه عجله دارند اما عجلهشان شیرین است. انگار همه منتظر یک مهمان عزیز هستند. اذان مغرب که میگوید «الله اکبر»، یک هوای توی سینه میکنم. اولین لقمه خرما را که میگذارم دهانم، شیرینیاش تا ته دلم میرود. مادر میگوید: «عزیزم، روزهات قبول.» اشک توی چشمهایش جمع شده. نمیدانم چرا، من هم دلم میخواهد گریه کنم. انگار کاری کرده باشم خیلی بزرگ. امشب که میخواهم بخوابم، به فردا فکر میکنم. میدانم ظهرها سخت است، میدانم عطش اذیت میکند. اما یک چیز دیگر هم میدانم: اینکه دیگر یک بچه نیستم. اینکه میتوانم. اینکه بزرگ شدهام. و این قشنگترین حسی است که یک نوجوان 13 ساله میتواند داشته باشد.