تحریم‌های گسترده در حوزه‌های مختلف، به‌ویژه در عرصه‌های فناوری، انرژی، پزشکی و صنایع پیشرفته، با هدف کند کردن شتاب علمی کشور اعمال شده‌اند. این محدودیت‌ها نه‌تنها دسترسی به تجهیزات و منابع بین‌المللی را دشوار کرده، بلکه مسیر تعاملات علمی با جهان را نیز با چالش مواجه ساخته است. در کنار این فشارها، مراکز علمی و دانشگاهی نیز در مقاطع مختلف از جمله این روزها از تنش‌های نظامی نیز در امان نبوده‌اند. هرچند دانشگاه‌ها ذاتاً نهادهایی علمی و غیرنظامی هستند، اما زیرساخت‌های علمی به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم از حملات آسیب دیده‌اند. این موضوع، علاوه بر خسارت‌های فیزیکی، بر روند آموزش، پژوهش و تبادل علمی نیز تأثیر گذاشته است. در واقع  نگرانی برخی قدرت‌های جهانی از پیشرفت علمی ایران، خود را در قالب محدودسازی، تحریم و فشارهای سیاسی نشان داده است. این نگرانی‌ها، بیش از آنکه صرفاً فنی باشند، ریشه در تغییر موازنه‌های قدرت و استقلال علمی کشور دارند. در واقع، علمی که به استقلال و خودکفایی منجر شود، همواره با حساسیت بیشتری از سوی رقبا دنبال می‌شود. با این حال، تجربه سال‌های گذشته نشان می‌دهد که مسیر پیشرفت علمی در ایران، بیش از آنکه وابسته به شرایط بیرونی باشد، به اراده درونی وابسته است.
ادامه مطلب را در «جام‌جم‌‌آنلاین» بخوانید.