دقت، تعهد و قلم توانایش او را به چهره‌ای اثرگذار در فضای فرهنگی منطقه تبدیل کرده. او خادم امام رضا(ع) و همراه همیشگی خانواده‌های شهدا بود؛ بیشترشان را در منطقه ۵ می‌شناخت و بی‌وقفه به دیدارشان می‌رفت. مادر دو پسر ۲۶ و ۲۱ ساله بود اما دلش بیش از هرچیز در هوای شهادت می‌تپید.در صفحه‌های مجازی‌اش تصویر شهدا را می‌گذاشت و دراین‌باره نوشته بود: «کاش آخر دیکته پرغلط زندگی‌ام با ارفاق بنویسند شهادت.» اهل نوشتن بود؛ برای کار، برای دل، برای دعا. در دفترش آمده بود: «خدایا حیات و ممات ما را حیات و ممات اهل‌بیتی و مرگ ما را عاشورایی قرار بده.» صبح روز اعلام خبر شهادت رهبر انقلاب، بی‌تاب بود. گفت باید زودتر از آقا می‌رفت. به حوزه رفت؛ همان‌جا که همراه جمعی از بانوان برای عزاداری و تدارک افطار گرد آمده بودند. ساعتی بعد، در یک حمله موشکی، به آرزویش رسید.