انقلاب اسلامی و اهمیت شبیری بودن
تشییع و تدفین آیت‌الله‌العظمی سیدموسی شبیری زنجانی، عالم ربانی، متتبع مثال‌زدنی، مدافع دانایی و امر اهل‌البیت(ع)، نجل آیت‌الله سیداحمد شبیری زنجانی، به معنای پایان اثر زنده زندگی پربرکت‌شان در دنیا نیست. ا
احمد میراحسان - نویسنده و پژوهشگر
همیت او از زوایای مختلف کارا و قابل گفت‌وگوست و ازجمله، سخن رها از اهوای نفس، قدرت دفاع از براهین خالی از اهوای نفس خود، عقل‌گرایی استوار و توجه به دقایق علمی و روش اجتهادی در دانش رجال و توان دفاع از رأی مستقل خود، آزاد اندیشی و شجاعت در آنچه با تتبع و براهین به آن دست یافته بود و دوری از محاسبات دنیوی در بیان آرای علمی‌اش، آن چیزی است که انقلاب اسلامی به آن برای تربیت فقهای بزرگ و مجتهدان ربانی و دین پرور و اصیل و مستقل و مورع به آن به‌شدت نیازمند است.
عده‌ای به سبب نگرش منجمد و سطحی، ایشان را فقهی زاویه‌دار با انقلاب اسلامی معرفی می‌کنند، چنین نیست و خواهم گفت چرا. عده‌ای به سبب تتبع‌شان درباره سنت نبوی و ائمه اطهار(ع) درباره اذان و عدم ذکر نام مولای متقیان علی(ع) در مظان اتهام قرار داده و نوعی مماشات با سنت معرفی کردند، چنین نبود و مقام شأن فراتر از آن است که در تولی و تبری ایشان شک کنند. عده‌ای علاقه‌مند بودند ایشان را با نگاه سخیف اصلاح‌طلبی غرب‌گرا همنوا معرفی نمایند. این داوری را هم باید حاصل و به سبب جهل دانست. هریک از این نگاه‌های اشتباه با براهین و ادله روشن مردود است. برعکس او الگویی وحجتی باکفایت علیه آن روحانی و روحانیت زاویه‌دار است که حریص به قدرت است و به قیمت تحریف قرآن و روایات و نهج‌البلاغه و استفاده ابزاری از دین ضد اداره اسلامی و عالی جمهوری اسلامی تحت رهبری دو ولی‌فقیه ضداستکبار و به سود سازش با ظلم مبلغ ذلت اسلام و ایران شده است. ویژگی آیت‌الله شبیری دقت بی‌اندازه و تتبع برای فهم درست مسائل دین بوده است نه لاقیدی تحریف‌آلود و مخرب به نفع مدیریت نادادگرانه و بردگی و سلطه‌پذیری. وقتی ایشان از مدیریت عالی امام شهید انقلاب اسلامی سخن می‌گویند، در همین کلام دادگری در داوری، رهایی از اهوا، تمایز با بندگان شیطان بزرگ، مرزبندی با غرب‌گرایان نهفته است. اما چرا انقلاب اسلامی در حد نیاز مبرم و حیاتی به وجود عالمانی مفید چون آقای شبیری در یاری به تربیت عقلایی و ربانی عالمان و کمک به ولی فقیه نیارمند است؟ ویژگی این عالم ربانی چه بود؟ ۱. آزاداندیشی، ذائقه عقلائی، توسعه پژوهشگری. آزاداندیشی در کلاس آقای شبیری، هرگز به معنای لاقیدی و سخن ذوقی بدون مرجع و دلبخواه نبود. رهایی از انجماد و سیطره عوام‌زدگی بود. داشتن قدرت تدبر و تفکر رها از حجاب‌های نفسانی و علمی و اجتماعی و محافظه‌کاری و خودسانسوری و ترس‌های شرک‌آلود و مقلدانه برای یک فقیه بزرگ ضروری است. ۲. انواع عالمان ربانی، اهل ریاضت، متمرکز به مراتب عالی تزکیه، فقهای توانا در مدیریت دشوار امت در راه عبودیت و اصلاح اجتماعی و رهبری جهانی اسلام، عالمان متتبع، مراجع عقل‌گرا و اساتید حوزوی دلبسته به فقاهت، هریک در زمینه استعداد خود یک عمر تلاش و کار می‌خواهد. حق نداریم عالمان ربانی را به سبب تفکرات مبتنی به مبانی صحیح و رأی علمی و استنباط متفاوت تکفیر کنیم ـ وجود آیت‌الله شبیری از بابت آن‌که به ما اطمینان می‌داد تفاوت آرای‌شان حاصل امور نفسانی نبود برکتی بود تا مومنان فرق عالم ربانی و عالم نمایانی که استفاده ابزاری از دین می‌کنند را تشخیص دهند.
عده‌ای به سبب نگرش منجمد و سطحی، ایشان را فقهی زاویه‌دار با انقلاب اسلامی معرفی می‌کنند، چنین نیست و خواهم گفت چرا. عده‌ای به سبب تتبع‌شان درباره سنت نبوی و ائمه اطهار(ع) درباره اذان و عدم ذکر نام مولای متقیان علی(ع) در مظان اتهام قرار داده و نوعی مماشات با سنت معرفی کردند، چنین نبود و مقام شأن فراتر از آن است که در تولی و تبری ایشان شک کنند. عده‌ای علاقه‌مند بودند ایشان را با نگاه سخیف اصلاح‌طلبی غرب‌گرا همنوا معرفی نمایند. این داوری را هم باید حاصل و به سبب جهل دانست. هریک از این نگاه‌های اشتباه با براهین و ادله روشن مردود است. برعکس او الگویی وحجتی باکفایت علیه آن روحانی و روحانیت زاویه‌دار است که حریص به قدرت است و به قیمت تحریف قرآن و روایات و نهج‌البلاغه و استفاده ابزاری از دین ضد اداره اسلامی و عالی جمهوری اسلامی تحت رهبری دو ولی‌فقیه ضداستکبار و به سود سازش با ظلم مبلغ ذلت اسلام و ایران شده است. ویژگی آیت‌الله شبیری دقت بی‌اندازه و تتبع برای فهم درست مسائل دین بوده است نه لاقیدی تحریف‌آلود و مخرب به نفع مدیریت نادادگرانه و بردگی و سلطه‌پذیری. وقتی ایشان از مدیریت عالی امام شهید انقلاب اسلامی سخن می‌گویند، در همین کلام دادگری در داوری، رهایی از اهوا، تمایز با بندگان شیطان بزرگ، مرزبندی با غرب‌گرایان نهفته است. اما چرا انقلاب اسلامی در حد نیاز مبرم و حیاتی به وجود عالمانی مفید چون آقای شبیری در یاری به تربیت عقلایی و ربانی عالمان و کمک به ولی فقیه نیارمند است؟ ویژگی این عالم ربانی چه بود؟ ۱. آزاداندیشی، ذائقه عقلائی، توسعه پژوهشگری. آزاداندیشی در کلاس آقای شبیری، هرگز به معنای لاقیدی و سخن ذوقی بدون مرجع و دلبخواه نبود. رهایی از انجماد و سیطره عوام‌زدگی بود. داشتن قدرت تدبر و تفکر رها از حجاب‌های نفسانی و علمی و اجتماعی و محافظه‌کاری و خودسانسوری و ترس‌های شرک‌آلود و مقلدانه برای یک فقیه بزرگ ضروری است. ۲. انواع عالمان ربانی، اهل ریاضت، متمرکز به مراتب عالی تزکیه، فقهای توانا در مدیریت دشوار امت در راه عبودیت و اصلاح اجتماعی و رهبری جهانی اسلام، عالمان متتبع، مراجع عقل‌گرا و اساتید حوزوی دلبسته به فقاهت، هریک در زمینه استعداد خود یک عمر تلاش و کار می‌خواهد. حق نداریم عالمان ربانی را به سبب تفکرات مبتنی به مبانی صحیح و رأی علمی و استنباط متفاوت تکفیر کنیم ـ وجود آیت‌الله شبیری از بابت آن‌که به ما اطمینان می‌داد تفاوت آرای‌شان حاصل امور نفسانی نبود برکتی بود تا مومنان فرق عالم ربانی و عالم نمایانی که استفاده ابزاری از دین می‌کنند را تشخیص دهند.