کشتی آزاد امیدهای ایران هم بعد از فرنگی‌کاران در بام جهان ایستادند
نسل جوان قهرمان
۹ مدال از ۱۰ وزن، چهار طلا و عبور از روسیه و آمریکا؛ امیدهای کشتی آزاد ایران چند روز پس از قهرمانی فرنگی‌کاران، در خاک آمریکا باز هم بر بام جهان ایستادند. در این میان، اهورا خاطری با بازگشت‌های باورنکردنی و مهدی یوسفی با طلای سرنوشت‌سازش، قصه‌ای فراموش‌نشدنی در لاس‌وگاس نوشتند.
شاگردان پژمان درستکار با کسب چهار مدال طلا، یک نقره و چهار برنز، در مجموع ۹ مدال از ۱۰ وزن را به دست آوردند و با ۱۸۰ امتیاز، بالاتر از روسیه با ۱۷۱ امتیاز و آمریکا با ۱۰۴ امتیاز ایستادند. اما پشت این اعداد، داستانی از جنگندگی، بازگشت و اراده نهفته بود؛ داستانی که یکی از قهرمانان اصلی آن اهورا خاطری بود.
اهورا خاطری؛ قهرمانی در مرز محال
بعضی قهرمانی‌ها با اقتدار به دست می‌آیند و بعضی دیگر با عبور از دل جهنم. اهورا خاطری در لاس‌وگاس، راه دوم را انتخاب کرد؛ یا شاید بهتر است بگوییم حریفانش او را به آنجا بردند، اما نتوانستند متوقفش کنند.
نماینده وزن ۶۵ کیلوگرم ایران، مسابقات را با پیروزی نفس‌گیر ۱۵ بر ۱۴ مقابل شاتیک آلایدار از قزاقستان آغاز کرد و سپس سنجاربک روستامبکوف از ازبکستان را با نتیجه ۸ بر یک شکست داد. اما آزمون بزرگ او در نیمه‌نهایی برابر الدار آخمادودینوف روس از راه رسید. خاطری ۸ بر ۴ عقب بود و تنها یک دقیقه تا پایان مبارزه باقی مانده بود؛ لحظه‌ای که می‌توانست پایان رویای او باشد. با این حال، کشتی‌گیر ایرانی تسلیم نشد، ورق را برگرداند و با پیروزی ۹ بر ۸ به فینال رسید.
اما شاهکار اصلی هنوز باقی مانده بود. در فینال، کایجی اوگینو از ژاپن تا ۴۰ ثانیه مانده به پایان، با نتیجه ۶ بر یک پیش بود. پنج امتیاز فاصله در واپسین لحظات، برای بسیاری به معنای پایان کار بود؛ اما خاطری انگار قواعد دیگری برای جنگیدن داشت. حمله کرد، امتیاز گرفت و فاصله را کاهش داد تا سرانجام در یکی از دراماتیک‌ترین فینال‌های مسابقات، با نتیجه ۷ بر ۶ پیروز شود و مدال طلا را به گردن بیاویزد.
او پس از قهرمانی گفت با وجود تغییر وزن از ۶۰ به ۶۵ کیلوگرم و خستگی ناشی از حضور در مسابقات جهانی زیر ۲۰ سال، از نظر ذهنی در بهترین شرایط قرار داشته است. خاطری تاکید کرد که حتی هنگام عقب افتادن نیز به پیروزی باور داشته و از توکل به خدا سخن گفت.
مهدی یوسفی؛ طلایی به وسعت یک قهرمانی
اگر خاطری نماد بازگشت بود، مهدی یوسفی نماد مسئولیت‌پذیری در حساس‌ترین لحظه شد. رقابت ایران و روسیه برای قهرمانی تیمی به نقطه سرنوشت‌ساز رسیده بود و فینال وزن ۷۹ کیلوگرم می‌توانست تکلیف جام را روشن کند.
یوسفی برابر سعید سعیدولوف روس روی تشک رفت؛ با این آگاهی که پیروزی‌اش فقط یک مدال طلا به همراه نخواهد داشت، بلکه قهرمانی تیم ایران را نیز قطعی می‌کند. فشار روانی چنین مسابقه‌ای کم نیست، اما نماینده ایران ماموریتش را به بهترین شکل انجام داد، حریف روس را شکست داد و جام قهرمانی را از دسترس رقبا خارج کرد.
یوسفی پس از مسابقه از مردمی گفت که تا پاسی از شب بیدار مانده بودند تا شاهد اهتزاز پرچم ایران در قلب آمریکا باشند. او تاکید کرد که با تمام وجود و به عشق مردم روی تشک رفته تا شرمنده آنان نشود. قهرمان وزن ۷۹ کیلوگرم، مدال طلایش را به ملت ایران و شهدای دانش‌آموز مدرسه شجره طیبه میناب تقدیم کرد؛ ادای احترامی که به این پیروزی، معنایی فراتر از ورزش بخشید.
۹ مدال و پرچمی که بالا ماند
قهرمانی ایران فقط به درخشش دو ستاره محدود نبود. کسب ۹ مدال از ۱۰ وزن نشان داد که این تیم در سراسر رقابت‌ها حضوری مؤثر داشته است. ابوالفضل رحمانی نیز با کسب طلای وزن ۹۲ کیلوگرم، سهم مهمی در این موفقیت داشت. او با اشاره به سطح بالای مسابقات و حضور مدعیانی از روسیه و آمریکا، تاکید کرد که رقابت‌های امیدهای جهان از نظر فنی به سطح بزرگسالان نزدیک بود.
رحمانی از انگیزه‌اش برای جبران شکست قبلی در مسابقات جوانان جهان گفت و خوشحال بود که توانسته حریفی را که پیش‌تر برابرش شکست خورده بود، این بار مغلوب کند. او طلایش را به مردم ایران، مادران سرزمینش، کارگران زحمت‌کش و شهدای میناب تقدیم کرد و ابراز امیدواری کرد این موفقیت‌ها در رده بزرگسالان نیز ادامه پیدا کند.
در نهایت، جدول مسابقات گواه روشنی بر برتری ایران بود: ۱۸۰ امتیاز برای قهرمان، ۱۷۱ امتیاز برای روسیه و ۱۰۴ امتیاز برای آمریکا. تیمی از جوانان ایرانی در میدان قدرت‌های بزرگ کشتی جهان ایستاد و جام را به خانه برد.
مهدی یوسفی و ابوالفضل رحمانی پس از مسابقات، هر دو از افتخار بالا رفتن پرچم ایران در خاک آمریکا و طنین‌انداز شدن سرود ملی سخن گفتند. آنها همچنین دشواری‌های اخذ ویزا و فراهم شدن شرایط اعزام را یادآور شدند؛ مسیری دشوار که سرانجام به قهرمانی انجامید.
لاس‌وگاس حالا برای کشتی ایران یادآور شبی است که اهورا خاطری از دل شکست برخاست، مهدی یوسفی در لحظه سرنوشت‌ساز جام را قطعی کرد و تیمی متحد با ۹ مدال، بالاتر از روسیه و آمریکا ایستاد. چند روز پس از قهرمانی فرنگی‌کاران، آزادکاران هم ماموریت را به پایان رساندند. دو قهرمانی جهانی در فاصله‌ای کوتاه؛ نشانه‌ای روشن از قدرت نسل تازه کشتی ایران است. در قلب آمریکا، جوانان ایرانی جنگیدند، بازگشتند و قهرمان شدند تا پرچمی که برای برافراشته شدنش روی تشک رفته بودند، بالاتر از همه به اهتزاز درآید.
اهورا خاطری؛ قهرمانی در مرز محال
بعضی قهرمانی‌ها با اقتدار به دست می‌آیند و بعضی دیگر با عبور از دل جهنم. اهورا خاطری در لاس‌وگاس، راه دوم را انتخاب کرد؛ یا شاید بهتر است بگوییم حریفانش او را به آنجا بردند، اما نتوانستند متوقفش کنند.
نماینده وزن ۶۵ کیلوگرم ایران، مسابقات را با پیروزی نفس‌گیر ۱۵ بر ۱۴ مقابل شاتیک آلایدار از قزاقستان آغاز کرد و سپس سنجاربک روستامبکوف از ازبکستان را با نتیجه ۸ بر یک شکست داد. اما آزمون بزرگ او در نیمه‌نهایی برابر الدار آخمادودینوف روس از راه رسید. خاطری ۸ بر ۴ عقب بود و تنها یک دقیقه تا پایان مبارزه باقی مانده بود؛ لحظه‌ای که می‌توانست پایان رویای او باشد. با این حال، کشتی‌گیر ایرانی تسلیم نشد، ورق را برگرداند و با پیروزی ۹ بر ۸ به فینال رسید.
اما شاهکار اصلی هنوز باقی مانده بود. در فینال، کایجی اوگینو از ژاپن تا ۴۰ ثانیه مانده به پایان، با نتیجه ۶ بر یک پیش بود. پنج امتیاز فاصله در واپسین لحظات، برای بسیاری به معنای پایان کار بود؛ اما خاطری انگار قواعد دیگری برای جنگیدن داشت. حمله کرد، امتیاز گرفت و فاصله را کاهش داد تا سرانجام در یکی از دراماتیک‌ترین فینال‌های مسابقات، با نتیجه ۷ بر ۶ پیروز شود و مدال طلا را به گردن بیاویزد.
او پس از قهرمانی گفت با وجود تغییر وزن از ۶۰ به ۶۵ کیلوگرم و خستگی ناشی از حضور در مسابقات جهانی زیر ۲۰ سال، از نظر ذهنی در بهترین شرایط قرار داشته است. خاطری تاکید کرد که حتی هنگام عقب افتادن نیز به پیروزی باور داشته و از توکل به خدا سخن گفت.
مهدی یوسفی؛ طلایی به وسعت یک قهرمانی
اگر خاطری نماد بازگشت بود، مهدی یوسفی نماد مسئولیت‌پذیری در حساس‌ترین لحظه شد. رقابت ایران و روسیه برای قهرمانی تیمی به نقطه سرنوشت‌ساز رسیده بود و فینال وزن ۷۹ کیلوگرم می‌توانست تکلیف جام را روشن کند.
یوسفی برابر سعید سعیدولوف روس روی تشک رفت؛ با این آگاهی که پیروزی‌اش فقط یک مدال طلا به همراه نخواهد داشت، بلکه قهرمانی تیم ایران را نیز قطعی می‌کند. فشار روانی چنین مسابقه‌ای کم نیست، اما نماینده ایران ماموریتش را به بهترین شکل انجام داد، حریف روس را شکست داد و جام قهرمانی را از دسترس رقبا خارج کرد.
یوسفی پس از مسابقه از مردمی گفت که تا پاسی از شب بیدار مانده بودند تا شاهد اهتزاز پرچم ایران در قلب آمریکا باشند. او تاکید کرد که با تمام وجود و به عشق مردم روی تشک رفته تا شرمنده آنان نشود. قهرمان وزن ۷۹ کیلوگرم، مدال طلایش را به ملت ایران و شهدای دانش‌آموز مدرسه شجره طیبه میناب تقدیم کرد؛ ادای احترامی که به این پیروزی، معنایی فراتر از ورزش بخشید.
۹ مدال و پرچمی که بالا ماند
قهرمانی ایران فقط به درخشش دو ستاره محدود نبود. کسب ۹ مدال از ۱۰ وزن نشان داد که این تیم در سراسر رقابت‌ها حضوری مؤثر داشته است. ابوالفضل رحمانی نیز با کسب طلای وزن ۹۲ کیلوگرم، سهم مهمی در این موفقیت داشت. او با اشاره به سطح بالای مسابقات و حضور مدعیانی از روسیه و آمریکا، تاکید کرد که رقابت‌های امیدهای جهان از نظر فنی به سطح بزرگسالان نزدیک بود.
رحمانی از انگیزه‌اش برای جبران شکست قبلی در مسابقات جوانان جهان گفت و خوشحال بود که توانسته حریفی را که پیش‌تر برابرش شکست خورده بود، این بار مغلوب کند. او طلایش را به مردم ایران، مادران سرزمینش، کارگران زحمت‌کش و شهدای میناب تقدیم کرد و ابراز امیدواری کرد این موفقیت‌ها در رده بزرگسالان نیز ادامه پیدا کند.
در نهایت، جدول مسابقات گواه روشنی بر برتری ایران بود: ۱۸۰ امتیاز برای قهرمان، ۱۷۱ امتیاز برای روسیه و ۱۰۴ امتیاز برای آمریکا. تیمی از جوانان ایرانی در میدان قدرت‌های بزرگ کشتی جهان ایستاد و جام را به خانه برد.
مهدی یوسفی و ابوالفضل رحمانی پس از مسابقات، هر دو از افتخار بالا رفتن پرچم ایران در خاک آمریکا و طنین‌انداز شدن سرود ملی سخن گفتند. آنها همچنین دشواری‌های اخذ ویزا و فراهم شدن شرایط اعزام را یادآور شدند؛ مسیری دشوار که سرانجام به قهرمانی انجامید.
لاس‌وگاس حالا برای کشتی ایران یادآور شبی است که اهورا خاطری از دل شکست برخاست، مهدی یوسفی در لحظه سرنوشت‌ساز جام را قطعی کرد و تیمی متحد با ۹ مدال، بالاتر از روسیه و آمریکا ایستاد. چند روز پس از قهرمانی فرنگی‌کاران، آزادکاران هم ماموریت را به پایان رساندند. دو قهرمانی جهانی در فاصله‌ای کوتاه؛ نشانه‌ای روشن از قدرت نسل تازه کشتی ایران است. در قلب آمریکا، جوانان ایرانی جنگیدند، بازگشتند و قهرمان شدند تا پرچمی که برای برافراشته شدنش روی تشک رفته بودند، بالاتر از همه به اهتزاز درآید.