«سوگ از آن آدمی است» روایتی صمیمی از مواجهه با فقدان
دشواری ادامه دادن
بعضی کتاب‌ها درباره مرگ هستند اما در حقیقت از زندگی حرف می‌زنند؛ از روزهایی که پس از رفتن یک نفر ادامه پیدا می‌کنند، از خاطراتی که ناگهان از گوشه‌ای سر برمی‌آورند و از آدمی که باید یاد بگیرد تا با جای خالی کسی کنار بیاید که دیگر بازنمی‌گردد.
«سوگ از آن آدمی است» نوشته اسلون کرازلی، از همین جنس کتاب‌هاست؛ روایتی صمیمی، تلخ و در عین حال آمیخته به طنز از مواجهه با فقدان و دشواری ادامه دادن. کرازلی در این کتاب سراغ تجربه‌ای شخصی می‌رود: مرگ مادرش و تأثیری که این فقدان بر زندگی او می‌گذارد، اما آنچه روایت او را از یک خاطره‌نگاری معمولی متمایز می‌کند، پرهیز از تصویرکردن سوگ به‌عنوان تجربه‌ای مرتب، قابل پیش‌بینی و حتی محترمانه است. سوگ در جهان او نه مسیری مستقیم به سوی پذیرش، بلکه وضعیتی آشفته و گاه مضحک است؛ چیزی که می‌تواند در یک لحظه آدم را به گریه بیندازد و لحظه‌ای بعد، او را درگیر جزئیاتی پیش‌پاافتاده کند. نثر کرازلی صریح، هوشمندانه و سرشار از طنزی است که اندوه را نادیده نمی‌گیرد. او می‌داند که خندیدن به بعضی موقعیت‌ها لزوما نشانه بی‌تفاوتی نیست؛ گاهی تنها راهی است که انسان برای تاب آوردن واقعیت پیدا می‌کند.