اما آنچه لازم است بدانیم این‌که در میان ارزش‌های متعددی که اسلام و گفتمان انقلاب بر آنها تاکید دارد، پیوند بین علم و تقوا، از جایگاه محوری برخوردار است. در واقع براساس حکمت دینی و بسیاری از روایاتی که از ائمه خوانده و شنیده‌ایم، می‌دانیم که علم مساوی با قدرت است و کشوری که در مرزهای دانش حرکت نکند، نمی‌تواند به اقتدار تمدنی دست یابد. بدیهی است که علم، مبنای فرهنگ و فرهنگ، مقدمه شکل‌گیری تمدن است. بنابراین تعهد ما در مسیر پیشرفت، دسترسی عمیق و بنیادین به علوم و فنون روز است؛ آن هم نه به شکل نسخه‌برداری، تقلید و مونتاژ، بلکه به‌عنوان تولیدکننده علم در عرصه‌های مختلف! این رویکرد علمی باید ما را از چرخه وابستگی و واردات خارج کرده و به جایگاه صادرکننده علم و فناوری برساند تا نیازهای کشور به‌دست توانای نخبگان داخلی برطرف شود. با این‌حال علم به تنهایی کافی نیست؛ چرا که در نگرش توحیدی، دانش بدون اخلاق و تقوا می‌تواند به ابزاری برای سلطه و چپاول ثروت ملت‌ها تبدیل شود. این درحالی است که ما علم را برای سلطه‌گری نمی‌خواهیم، بلکه علم را ابزاری برای خروج از زیر یوغ سلطه، دستیابی به استقلال واقعی و مقاومت در برابر نظام سلطه می‌دانیم. واقعیت این است که نگاه اسلام به مقوله ظالم و مظلوم روشن است و همواره بر عدالت‌طلبی و ایستادگی در برابر زیاده‌خواهی مستکبران تاکید دارد. 
از این‌روست که در شرایط حساس کنونی، تجدید عهد با آرمان‌های انقلاب و رهبری در گرو تلاشی مضاعف و همه‌جانبه در عرصه علم و فناوری از یک‌طرف و استواری بی‌تردید در برابر هجمه و فشارهای نظام سلطه از طرف دیگر است؛ ترکیبی مقدس که تنها راه عبور از گردنه‌های سخت و دستیابی به قله‌های اعتلا و پیشرفت به‌شمار می‌رود.