استمرار این حضور به این موضوع بازمی‌گردد که باورهای اعتقادی مردم در این فضا نمود و بروز پیدا کرده است. هرچه زمان می‌گذرد و باورهای اعتقادی و ملی مردم عمق بیشتری پیدا می کند، یقین آنها نیز تقویت می‌شود. در واقع، تجربه زیسته افراد از اتفاقات و مسائلی که در پیرامون‌شان رخ می‌دهد، مسیر انتخاب‌های بعدی آنها را روشن‌تر می‌کند و موجب افزایش آگاهی‌شان می‌شود. وقتی پایبندی مردم به اعتقادات‌شان از سطح یک هیجان فراتر می‌رود و به باوری نهادینه تبدیل می‌شود، این باور در استمرار حضور آنها نمود پیدا می‌کند. در کنار این موضوع، شاهد شکل‌گیری فضایی از هم‌افزایی و همبستگی میان مردم در میدان‌ها هستیم. ما در این تجمعات می‌بینیم که مردم به‌تدریج به یک خانواده تبدیل می‌شوند. افرادی که طی چند ماه در میدان‌ها با یکدیگر آشنا شده‌اند، اکنون چنان ارتباط و صمیمیتی پیدا کرده‌اند که فرزندان‌شان با یکدیگر بازی می‌کنند و دوست شده‌اند. حتی برخی می‌گویند شاید خانواده‌های خودمان را نبینیم اما اینجا در میدان، خانواده‌ای بزرگ شکل گرفته است. 
این همبستگی و هم‌افزایی همان حقیقتی است که دین اسلام نیز بر آن تأکید دارد‌؛ این‌که مردم همچون یک مشت گره‌کرده، هنگامی که با یکدیگر هماهنگ و متحد باشند، هم قوت قلب بیشتری پیدا می‌کنند و هم در برابر دشمن صف‌آرایی مستحکم‌تری خواهند داشت. با این حال مهم‌ترین دستاورد این تجمعات، شکل‌گیری وحدت کلمه است‌؛ موضوعی که از صدر اسلام تاکنون، در مقاطع مختلف، همواره مورد تأکید بزرگان، علما و ائمه ما بوده و برای تحقق آن تلاش شده است. امروز به برکت جمهوری اسلامی شاهد تحقق این همبستگی هستیم.