کارلوس هنریکه راپوسو که با لقب «کایزر» شناخته می‌شود، در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ با استفاده از روابط اجتماعی گسترده و مهارت در متقاعد کردن مدیران باشگاه‌ها، راهی تیم‌هایی مانند بوتافوگو، فلامینگو، فلومیننزه و واسکو دوگاما شد. او حتی توانست در خارج از برزیل نیز قراردادهایی به‌دست‌ آورد. ترفند اصلی کایزر ساده اما مؤثر بود. او پس از امضای قرارداد، مدعی می‌شد آمادگی جسمانی کافی ندارد و باید به‌صورت انفرادی تمرین کند. هر زمان هم که قرار بود در تمرینات گروهی حاضر شود، با بهانه مصدومیت عضلانی از حضور در زمین خودداری می‌کرد. گاهی نیز از گزارش‌های پزشکی و دندانپزشکی برای توجیه غیبت‌های طولانی استفاده می‌کرد.  یکی از مشهورترین ماجراهای او در سال ۱۹۸۶ و هنگام حضور در باشگاه گازلک آژاکسیو فرانسه اتفاق افتاد. زمانی که باشگاه از هواداران دعوت کرد تمرینات بازیکن جدید را تماشا کنند، کایزر تمام توپ‌ها را به سمت تماشاگران شوت کرد و با بوسیدن نشان باشگاه، عملا مانع برگزاری تمرین شد! او در باشگاه بانگو برزیل نیز وقتی با فشار حامی مالی برای حضور در مسابقه روبه‌رو شد، هنگام گرم کردن با بازیکنان حریف درگیر شد و پیش از ورود به زمین کارت قرمز گرفت. جالب این‌که قراردادش پس از این اتفاق تمدید شد! کایزر سرانجام در ۴۱ سالگی از فوتبال کنار رفت‌؛ مردی که با وجود سال‌ها حضور در باشگاه‌های حرفه‌ای، تقریبا هیچ کارنامه ورزشی قابل‌توجهی نداشت. داستان عجیب زندگی او بعدها در مستند «کایزر‌؛ بزرگ‌ترین فوتبالیستی که هرگز فوتبال بازی نکرد» به تصویر کشیده شد‌؛ روایتی از مردی که توانست فوتبال حرفه‌ای را به صحنه‌ای برای یکی از طولانی‌ترین فریبکاری‌های تاریخ ورزش تبدیل کند.