وقتی رأی دادن جرم می‌شود؛ از واشنگتن تا تل‌آویو
انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا نتیجه‌ای فراتر از پیش‌بینی نظرسنجی‌ها داشت. «موج آبی» که قرار بود اکثریتی شکننده در مجلس نمایندگان را به دموکرات‌ها بازگرداند، به سونامی‌ای بدل شد که اکثریت جمهوریخواه را در هر دو مجلس کنگره با فاصله‌ای بی‌سابقه درهم شکست.
دکتر فاضل علی | فعال رسانه‌ای عراقی
از سوم ژانویه ۲۰۲۷، دونالد ترامپ دو سال پایانی ریاست‌جمهوری خود را در مقام رئیس‌جمهوری دست‌بسته سپری خواهد کرد؛ رئیس‌جمهوری که بدون دموکرات‌ها نه قانونی می‌تواند تصویب کند و نه بودجه‌ای. همان کسی که بامداد ۲۸ فوریه وعده داد نظام ایران را چهار روزه سرنگون کند، در یک شب پایگاه قانون‌گذاری و مردمی خود را از دست داد.اما پرسش اصلی این است: آیا ترامپ این شکست را می‌پذیرد؟ پیش از انتخابات، مارک مدیش، مدیر پیشین شورای امنیت ملی و جول مک‌کلیری، دستیار سابق کاخ سفید، در گزارشی تحقیقی در «واشنگتن‌اسپکتیتور» هشدار دادند که دولت ترامپ مجموعه‌ای از ابزارها را برای مداخله در روند انتخابات یا دست‌کم ادعای معیوب بودن آن تدارک دیده است. اعزام ناظران وزارت دادگستری به حوزه‌های رأی‌گیری در ایالت‌های دموکرات، تحقیقات جنایی اف‌بی‌آی درباره کارزار انتخاباتی در آلاسکا و تهدید فعالان دموکرات به بازداشت، از نخستین نشانه‌ها بود. به گفته این دو، راهبرد ترامپ «باز نگه داشتن همه گزینه‌ها»ست؛ از محدود کردن رأی‌دهی و ارعاب رأی‌دهندگان گرفته تا اعتراض به نتایج حوزه‌های مشخص برای جلوگیری از ورود نمایندگان منتخب به کنگره. نگرانی دیگر، دامنه اختیارات اجرایی رئیس‌جمهور است؛ از «قانون شورش» و اصل دوم قانون اساسی تا یادداشت ریاست‌جمهوری شماره ۷ امنیت ملی (NSPM-7) که مخالفان را با برچسب‌هایی چون «ضدمسیحیت» یا «ضدسرمایه‌داری» هدف می‌گیرد. ترامپ خود در ژانویه ۲۰۲۶ به «نیویورک‌تایمز» گفته بود از این‌که پس از انتخابات ۲۰۲۰ به گارد ملی دستور مصادره دستگاه‌های رأی‌گیری را نداد، پشیمان است.کریس هجز، روزنامه‌نگار آمریکایی، بدبین‌تر است؛ به باور او نه کنگره نجات‌دهنده است و نه دادگاه‌ها و در صورت سرقت انتخابات، تنها امید، اعتصاب عمومی و فلج کردن چرخه تجارت و حکومت است.
بدترین سناریو، پیوند زدن یک بحران بین‌المللی به ادعای ناممکن بودن برگزاری انتخابات بود؛ سناریویی که با شایعه تهدید ایران علیه ترامپ زمینه‌سازی شد اما به اندازه کافی فراگیر نشد. رئیس‌جمهوری که آشکارا از «نابودی یک تمدن» سخن می‌گوید، درباره روند انتخابات چه محدودیتی برای خود قائل است؟
تناقض‌گویی اخیر ترامپ نیز که ابتدا از وتوی قوانین کنگره دموکرات سخن گفت و سپس از همکاری، بر نگرانی ناظران افزوده؛ چرا که او هرگز با واقعیت‌های تازه کنار نیامده است.
این الگو منحصر به آمریکا نیست. واکنش لیکود به مشارکت گسترده عرب‌ها در انتخابات اسرائیل و تلاش شاباک برای ساختن پرونده «مداخله خارجی» همان مسیر را می‌پیماید. هدف نهایی در هر دو مورد یکی است؛ تبدیل رأی دادن از حقی قانونی به جرمی قابل مجازات، تا یأس و انفعال جای مطالبه حقوق را بگیرد.
بدترین سناریو، پیوند زدن یک بحران بین‌المللی به ادعای ناممکن بودن برگزاری انتخابات بود؛ سناریویی که با شایعه تهدید ایران علیه ترامپ زمینه‌سازی شد اما به اندازه کافی فراگیر نشد. رئیس‌جمهوری که آشکارا از «نابودی یک تمدن» سخن می‌گوید، درباره روند انتخابات چه محدودیتی برای خود قائل است؟
تناقض‌گویی اخیر ترامپ نیز که ابتدا از وتوی قوانین کنگره دموکرات سخن گفت و سپس از همکاری، بر نگرانی ناظران افزوده؛ چرا که او هرگز با واقعیت‌های تازه کنار نیامده است.
این الگو منحصر به آمریکا نیست. واکنش لیکود به مشارکت گسترده عرب‌ها در انتخابات اسرائیل و تلاش شاباک برای ساختن پرونده «مداخله خارجی» همان مسیر را می‌پیماید. هدف نهایی در هر دو مورد یکی است؛ تبدیل رأی دادن از حقی قانونی به جرمی قابل مجازات، تا یأس و انفعال جای مطالبه حقوق را بگیرد.