printlogo


«رو به فردا»؛ وقتی دانشجو از جایگاه تماشاگر خارج می‌شود
در برنامه «رو به فردا»، دانشجویان صرفا شنونده نیستند و می‌توانند پرسش‌ها و دغدغه‌های خود را مستقیم با استادان و فعالان حوزه فناوری در میان بگذارند؛ تعاملی که قرار است فاصله میان دانشگاه و تجربه‌های واقعی این حوزه را کمتر کند.
زهرا عباسی | جام جم آنلاین

دانشگاه فقط محل آموزش و پژوهش نیست؛ بخشی از فعالیت‌های فناورانه و تلاش برای حل مسائل جامعه نیز در همین محیط شکل می‌گیرد. با این‌حال بسیاری از این تجربه‌ها کمتر به مخاطب عمومی معرفی می‌شوند. برنامه رو به فردا از شبکه تهران با تمرکز بر همین ظرفیت‌ها تولید شده است. این مجموعه به تهیه‌کنندگی و کارگردانی آرمین قاسم‌زاده و سردبیری

مصطفی سعیدی در ۲۶ قسمت 

۵۰ دقیقه‌ای به سراغ فناوران، نوآوران و دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی رفته است. قاسم‌زاده در گفت‌و‌گو با جام‌جم‌آنلاین درباره ایده شکل‌گیری برنامه و شیوه اجرای آن توضیح داده است.
   
دانشگاه فقط محل تحصیل نیست
فاصله میان آنچه در دانشگاه اتفاق می‌افتد و تصویری که از این نهاد در ذهن عموم مردم وجود دارد، نقطه شروع شکل‌گیری «رو به فردا» بوده است. قاسم‌زاده درباره ایده اولیه برنامه گفت: ایده اصلی از یک سؤال ساده شروع شد: چرا ما معمولا دانشگاه را فقط به‌عنوان محل تحصیل و گرفتن مدرک می‌شناسیم، درحالی‌که بخش مهمی از ایده‌ها، اختراعات و راه‌حل‌های
مسائل جامعه در همین دانشگاه‌ها شکل می‌گیرند؟
تهیه‌کننده رو به فردا با اشاره به دیده‌نشدن بخشی از فعالیت‌های دانشگاهی ادامه داد: احساس کردیم میان فعالیت‌های ارزشمند دانشگاهی و تصویری که مردم از دانشگاه دارند، فاصله وجود دارد. بسیاری از این فعالیت‌ها دیده نمی‌شوند و حتی گاهی خود دانشجویان هم از ظرفیت‌هایی که در محیط دانشگاه‌شان وجود دارد، اطلاع کافی ندارند. وی درباره مسیری که برنامه برای نزدیک کردن این دو تصویر در پیش گرفته است، توضیح داد: رو به فردا تلاش می‌کند این فاصله را کمتر کند؛ یعنی به‌جای این‌که فقط درباره علم و فناوری صحبت کنیم، دوربین را به محل شکل‌گیری و اجرای آن ببریم و نشان بدهیم دانش چطور می‌تواند به یک محصول، خدمت، کسب‌وکار یا راه‌حل واقعی تبدیل شود.
   
دانشجویان فقط شنونده نیستند
در برنامه‌های گفت‌وگومحور تلویزیون، معمولا مسیر بحث را مجری‌ها و مهمان‌ها تعیین می‌کنند و مخاطب فرصت چندانی برای ورود مستقیم به گفت‌و‌گو ندارد. رو به فردا برای فاصله گرفتن از این الگو، فضای کلاس درس را مبنای طراحی برنامه قرار داده است. قاسم‌زاده در توضیح این انتخاب گفت: ما نمی‌خواستیم یک برنامه گفت‌وگومحور معمولی بسازیم که مهمان روبه‌روی مجری بنشیند و به چند سؤال ازپیش‌تعیین‌شده پاسخ بدهد؛ 
به همین دلیل فضای کلاس درس را انتخاب کردیم؛ فضایی که ذاتا با پرسش، گفت‌و‌گو، یادگیری و مشارکت ارتباط دارد. وی با اشاره به نقش دانشجویان در شکل‌گیری بحث‌ها افزود: در این ساختار، دانشجویان صرفا مخاطب برنامه نیستند بلکه بخشی از جریان گفت‌و‌گو هستند. ممکن است سؤالی بپرسند که حتی در طراحی اولیه ما هم وجود نداشته باشد. همین اتفاق‌ها به برنامه حس زنده‌تر و واقعی‌تری می‌دهد.تهیه‌کننده رو به فردا معتقد است حضور دانشجویان در کنار مهمانان، امکان انتقال مستقیم تجربه‌ها و طرح دغدغه‌های نسل جوان را فراهم می‌کند. او در‌این‌باره گفت: وقتی مهمان در مقابل دانشجویان قرار می‌گیرد، فرصت خوبی ایجاد می‌شود تا تجربه‌هایش را مستقیم با نسل جوان در میان بگذارد و دانشجویان هم بدون واسطه درباره دغدغه‌ها و مسائل خودشان صحبت کنند. قاسم‌زاده در ادامه بر اهمیت واقعی بودن این تعامل تأکید کرد و گفت: برای من مهم است که این کلاس فقط یک دکور تلویزیونی نباشد و واقعا فضایی برای تعامل باشد.
   
فناوری را باید در عمل نشان داد
دانشگاه‌های نسل چهارم و پنجم و ارتباط میان دانشگاه، صنعت و جامعه از محور‌های موضوعی رو به فردا هستند. پرداختن تلویزیونی به این مفاهیم تخصصی، بدون آن‌که برنامه به مجموعه‌ای از اصطلاحات علمی تبدیل شود، یکی از ملاحظات تولید چنین مجموعه‌ای است. قاسم‌زاده درباره شیوه روایت این موضوعات برای مخاطب عمومی توضیح داد: به‌نظرم بهترین راه توضیح یک مفهوم تخصصی، این است که به‌جای تعریف کردن آن، نمونه واقعی‌اش را نشان بدهیم.وی برای تشریح این رویکرد به چگونگی نمایش فعالیت‌های دانشگاهی اشاره کرد و ادامه داد: وقتی درباره دانشگاه نسل چهارم صحبت می‌کنیم، می‌توانیم ساعت‌ها درباره ارتباط دانشگاه و جامعه حرف بزنیم اما ترجیح ما این است که دوربین را به آزمایشگاهی ببریم که در آن یک فناوری در حال تولید است، با دانشجویی صحبت کنیم که روی یک مسأله واقعی کار می‌کند یا استادی را معرفی کنیم که پژوهشش به مرحله اجرا و تولید رسیده است.