روایت خبرنگار «جامجم» از روزهای پرجنبوجوش استانی که این روزها میزبان پویش ایران جان است
اینجا خراسان شمالی سرزمین فرصتها
اولین چیزی که چشم میگردانم تا در فرودگاه بجنورد ببینم، همان باجه معروف است که بارها در فضای مجازی گفته بودند وجود دارد: مسافرانی که به اشتباه و به جای بیرجند، به اینجا آمدهاند. همان ابتدا آب پاکی را روی دستم میریزند: «چنین باجهای وجود ندارد». فرودگاه با وجود کوچک بودنش، با اینکه به گفته خیلیها تا همین هفته قبل، خلوت یا شاید نیمهتعطیل بود، حالا به برکت پروازهای بیشتری که با رویداد «ایرانجان» به خود دیده، میزبان مسافران است. در سالن انتظار، صدای پیچیدن چرخهای چمدان روی سنگفرش سرد، سکوت فرودگاه را میشکند. مسافرانی که پیاده میشوند، چشمهایشان در جستوجوی نشانهای از این رویداد است؛ مردمی که با لبخندهای کنجکاو، از در خروجی بیرون میآیند. وقت سفر اندک است و باید سرعت بیشتری بگذارم تا به قول حاج حیدر فیلم بادیگارد، مدیون خونهای بهناحق ریخته نشوم، مدیون تمام آنهایی نشوم که ساعتهاست بیدارند تا رویداد ایران جان در اینجا و در یک استان مرزی برگزار شود. مسیر فرودگاه تا صداوسیمای استان، بالا و پایین است و کوهستانی بودن شهر را یادآوری میکند.
سپیده اشرفی | دبیر گروه رسانه
صداوسیمای خراسانشمالی روبهروی پارک معروف بشقارداش بالای یکی از تپهها نشسته. پشتش به آفتاب تند میانه روز گرم است. هوا آنقدر صاف است که روزهای فروردین تهران را تداعی میکند. اینجا و در شانه خاکی نقشه ایران، هر یک نفر، به اندازه یک تیم مشغول به کار است تا یک انعکاس درست و درخور از رویداد ایرانجان رسانهملی صورت گیرد. راهروهای ساختمان، پر از رفتوآمد است. بخشهای مختلف مرکز صداوسیمای استان خراسانشمالی مدتها قبل از آغاز رویداد در این منطقه، کمر همت بستهاند تا استان خود را به بهترین شکل به سراسر ایران و حتی جهان معرفی کنند؛ به امید آنکه زمینه حضور سرمایهگذاران بیش از گذشته فراهم شود و رونق اقتصادی برای استان به همراه داشته باشد. دفتر مدیریت مرکز، نمایی از کوههای بشقارداش را نشان میدهد که گویی در قاب پنجره به قاب عکسی سهبعدی تبدیل شده است. بوی عطر چای تازهدم به مشام مسافر تهران میپیچد؛ عطری که خستگی پرواز را از تن بیرون میکند. حس خانه و امنیت بعد از یک پرواز تداعی میشود. تلویزیون روشن است و شبکه خراسانشمالی که با نام اترک شناخته میشود، میزبان یکی از برنامههایی است که عوامل آن از تهران آمدهاند. صدایش در طبقه پیچیده و کارکنان گاه نگاهی میکنند و برایشان جالب است که صدای مردم استان با این وسعت شنیده شود. مدیرکل صداوسیمای مرکز، میزبان مسافر تهران شده تا اینبار از فرصتهای سرمایهگذاری این استان بگوید.
آمادهباش برای سرمایهگذاران
رضا واعظی با تشریح ابعاد رویداد ایرانجان، از نقش کلیدی آن در دیده شدن ظرفیتهای استان میگوید و معتقد است که هدف اصلی این رویداد، جلب توجه مخاطبان و سرمایهگذاران به خراسانشمالی است. سرمایهگذاریهایی که در حوزههای صنعتی، معدنی و صنایع تبدیلی همراه با مبالغ مورد نیاز، شماره تماس پیگیری و مجوزهای بینام آماده شده و از طریق شبکههای مختلف داخلی و برونمرزی صداوسیما در حال معرفی است. وی در میان صحبتهایش، به نقشههایی اشاره میکند که هر کدام نشاندهنده یک نقطه بکر برای احداث کارخانه یا مرکز گردشگری است؛ گویی او نه فقط یک مدیر، که یک راهنما برای آینده اقتصادی این سرزمین است.
البته نکته مطرحشده از سوی واعظی، همان چیزی است که معاون هماهنگی امور اقتصادی استانداری خراسانشمالی نیز بر آن تاکید میکند. هادی رجایینیا به این نکته تاکید میکند که ۴۰ بسته سرمایهگذاری به ارزش ۱۵ همت برای سرمایهگذاران فراهم شده است؛ رقمی که میتواند چهره استان را ظرف چند سال دگرگون کند.
کوک رادیو به وقت خراسانشمالی
علاوه بر بخش سیما و برنامههای مختلف تلویزیونی که حالا به برکت این رویداد به محلی برای تعامل تهران با استان خراسانشمالی تبدیل شده، شبکههای مختلف رادیویی نیز پای کار آمدهاند. رادیو، این رسانه گرم و صمیمی، اینجا جانی دوباره گرفته است. صدای کابلهای درهمتنیده در استودیو، نور قرمز رنگ «ON AIR» که با ضرباهنگ تپش قلب گویندگان همخوانی دارد، همه و همه نشاندهنده یک ماراتن رسانهای است. نه فقط در این دوره که در ۱۱ دوره قبلی ایرانجان نیز، این تعامل میان شبکههای رادیویی مشاهده میشد. حالا در خراسانشمالی، فرصت دیگری برای تعامل فراهم شده است. ساعت حوالی پخش یکی از برنامههای مشترک استان و رادیو صباست. آرمان غفاریان تازه وارد استودیو شده؛ لبخندی بر لب دارد. خودش به مزاح میگوید اینبار به جای مجری انارستان، در قامت مجری رادیو به استان آمده است. غفاریان با اشاره به دستاوردهای ایرانجان، این حرکت را فراتر از یک برنامهسازی ساده میداند و معتقد است که هماهنگی و همراهی مراکز استانها با یکدیگر، اتفاق مبارکی را در رادیو رقم زده است. وی در اینباره به جامجم میگوید: برای نمونه، رادیو صبا و مرکز خراسانشمالی برنامههای مشترکی را کلید زدهاند که علاوه بر ایجاد وفاق، اتحاد و همدلی، تجربهای شیرین و پربار برای افزایش اندوختههای دانشی ماست. این تعاملات، فضایی فراهم کرده تا همکاران رسانهای از تجربههای یکدیگر بهرهمند شوند و ایرانجان برای اهالی صداوسیما، عملا به فرصتی آموزشی برای تجربه اجرای مشترک با اقوام مختلف تبدیل شود. با پایان صحبتهایش، برنامه در کمتر از چند دقیقه شروع میشود تا صدای او و همکار مرکز استان را روی آنتن همراه هم به مخاطبان برساند.
یک همت تماموقت!
نمیشود از مرکز صداوسیمای خراسانشمالی و تلاش شبانهروزی برای اجرای رویداد ایرانجان گفت اما اسمی از عوامل نیاورد. پشت هر صحنهای که روی آنتن میرود، دهها نفر از تصویربرداران، صدابرداران، تدوینگران و اهالی تدارکات حضور دارند؛ افرادی که شاید هیچگاه نامشان را نبینیم اما عوامل اینجا، فقط مدیران نیستند. تکبهتک اهالی خطه بابالرضا(ع) دست در دست هم دادهاند، تا پاسی از شب بیدار هستند تا یک مسافر از تهران، یک خبرنگار که شاید بتواند تنها بخشی از مطالبات آنها را منعکس کند، کارش را بهدرستی انجام دهد. روابطعمومی، بخش صیانت و معاونتهای مختلف این مرکز، همگی آمادهباش هستند و کافی است درخواستی مطرح کنی تا برای اجرای آن دستبهکار شوند؛ انگار همه برای رسیدن به یک هدف مشترک همقسم شدهاند. آنها با وجود خستگی، همچنان با انگیزه و در مسیر تحقق هدف مشترک استانشان پای کار هستند..
یک وعده ۲۶۰ شبه!
ساعت حوالی ۹ شب است. باد سردی از سمت کوههای اطراف به خیابانهای بجنورد میوزد و سوز پاییزی، صورتها را سرخ کرده است. مردم در میدان شهید، که کانون تپش شهر است گرد هم آمدهاند. تجمع در این میدان که حالا به گفته خودشان عدد ۲۶۰ را رد کرده؛ ۲۶۰ شبی که چراغ این میدان خاموش نشده است. آنچه بیشتر از هرچیز به چشم میخورد، حضور گسترده بانوان این شهر است که پرچم سرخ در دست دارند و با صلابتی عجیب، ایستادهاند. غرفههای مختلفی برپاست که خیابان را تا میدان شهید، مزین کرده است. مردم پرچم به دست، در میدان حضور دارند. حالا چهار فصل از حضورشان در همین میدان گذشته؛ انگار که چهار فصل این میدان را بشود در همین پرچمی خلاصه کرد که در باد سرد و تیز پاییز بجنورد تکان میخورد.
مردم پای کار در ایرانجان
شاید تکراری باشد اگر بگوییم آن پیرمرد عصازنان هم آمده بود! اما اینجا هیچ چیز تکراری نمیشود. مردی با عصا و بهسختی ایستاده، جوانی با نگاهی پرسشگر و کودکی که در آغوش مادرش به پرچمها خیره شده؛ اینجا همه چیز در هم تنیده است. خیلیها یکدیگر را میشناسند و با گذر از چند فصل حضور در یک میدان، چیز غریبی نیست. مردم اینجا پای کار هستند تا حلقه دیگری را در زنجیره ایرانجان تکمیل کنند. انگار پرچم را حالا باید دست مسئولان بدهند تا میان وعده و صحبتهای ورود سرمایهگذار، یادشان نرود که ولینعمتان چه کسانی هستند. در این شب سرد، وقتی به چشمهایشان نگاه میکنم، چیزی جز امید نمیبینم؛ امیدی که به اندازه وسعت دشتهای خراسان است و این همان ایرانجانی است که در هر ضربان این شهر حس میشود.
از تپههای سرسبز بشقارداش تا سرمایهگذاری
اینجا، در خطه سرسبز بابالرضا(ع)، خراسانشمالی با تمام زیباییهای پنهان، کوههای استوار و دشتهای فراخش، فراتر از یک نام ساده روی نقشه جغرافیایی است؛ استانی با هوایی چنان پاک و صاف که فروردین را در دل پاییز تداعی میکند و تفرجگاههای دلپذیری چون بشقارداش که با چشمههای خروشان و صخرههای باوقارش، مسافران خسته راه را به تماشا میخواند. این دیار مأمن اقوام مختلفی است که با مهربانی، اتحاد و صفای درونی، رنگینکمانی بینظیر از فرهنگ و اصالت را در شمالشرق کشور آفریدهاند؛ مردمی با چشمانی پرامید که لبخندشان گرمابخش سوز گزنده و پاییزی کوهپایههاست و حضورشان در میادین شهر، حکایت از یکدلی بیپایان دارد. اما خراسانشمالی تنها به طبیعت بکرش محدود نمیشود؛ در دل این خاک زرخیز، گنجینهای ارزشمند از ظرفیتهای ناب اقتصادی، معادن غنی و صنایع تبدیلی خوابیده که امروز منتظر یک نگاه نو و سرمایهگذاری هدفمند هستند. از بستههای سرمایهگذاری آماده و مجوزهای بینام گرفته تا عزمی راسخ در دل اهالی این دیار، همه نوید آیندهای روشن را میدهند. این استان صمیمی، دعوتی است خالصانه برای دیدن سرزمینی که در مسیر دیدهشدن میدرخشد. در اینجا، هر قدم میتواند آغاز راهی تازه برای کار، تولید و آبادانی باشد.