شله مشهدی بعد از عزاداری نوش جان
عزاداری آیین دارد، آداب دارد، راه و رسم دارد و بخشی از این آداب، پذیرایی از عزاداران و سوگواران و شركتكنندگان در مراسم عزاداری با نوشیدنیها و خوراكیهاست؛ همان كه اسمش را میگذاریم نذری؛ چای نذری، غذای نذری و نوشیدنی نذری. اصلا انگار نمیشود كه جایی روضهای و خیمه عزایی برپا شود و از عطر و بوی نذری در آن خبری نباشد، مثل عطر قیمه امام حسین(ع)، كه در این ایام تقریبا در هوای همه مناطق كشورمان میپیچید و طعمش بر جان مینشیند، اما برای چشیدن برخی غذاها و نذریها باید خود را به محل بومی و خاستگاه آن رساند، مثل نذری سنتی مشهدیها كه نه تنها باید در خراسان سراغش را گرفت كه فقط در همین ایام میتوانید آن را نوش جان و طعم متفاوت و دلچسبی از نذری را تجربه كنید. محرم و صفر در مشهد گره خورده با عنوان شله؛ آنقدر كه اگر هوس شله كنی باید صبر كنی تا به محرم و صفر برسی و اگر پا به این ایام بگذاری، بیتردید عطر و طعم شله بر جانت مینشیند؛ هرجای این شهر كه باشی و شاید حتی برخی از شهرستان و مناطق اطرافش در خراسان بزرگ. محرم كه از راه میرسد، دیگهای پخت شله روی اجاقها میرود؛ از یك دیگ تا ده و 20 و 40 و ...
برخیهایش آماده میشود تا به ناهار و شام هیاتیها برسد، برخی اش میرود تا زینت بخش سفرههای عزای مجالس خانگی و فامیلی باشد و بعضی از دیگها هم كه از همان ابتدا نذر مردم تنگدست پایین شهر است و پس از طبخ برای توزیع به آن محلات برده میشود. مشهدیها خوب میدانند كه شله باوجود لذیذ بودنش، اما غذایی پرحجم و سنگین است و برای همین معمولا آن را با نوشابه آن هم از نوع كوكاكولا (نوشابه مشهدی) سرو میكنند. سنگینی شله به دلیل مواد پر و پیمان آن است كه شامل گوشت، انواع حبوبات، بلغور گندم، برنج و یك ادویه مخصوص میشود.شله و سنت طبخ آن كه مراحل و مراسمی دارد و البته سخت و زمانبر است، بهعنوان اولین غذای نذری كشورمان در سال 91 به ثبت آثار ملی
ناملموس رسید.