سایه‌روشن آگهی‌های ستاره‌ای
ماجرای حضور ستاره‌های سینما و تلویزیون در تبلیغات برندهای تجاری اتفاقی تازه یا منحصر به داخل ایران نیست، بلكه این یكی از شیوه‌های مرسوم تبلیغاتی در سراسر جهان است كه با استفاده از حس مثبت مخاطبان نسبت به افراد سرشناس و با بهره‌گیری از شهرت و اعتبار آنها در میان مردم، آنها را به خرید كالاهای تجاری ترغیب كنند؛ اما شاید اصلی‌ترین تفاوت نمونه‌های خارجی با داخلی در این باشد كه در آنجا، آن كه با لبخند ما را برای خرید كالایی جدید اغوا می‌كند؛ روزی دیگر در صفحه شخصی‌اش از درد گرانی كالاها و مشكلات معیشتی مردم نمی‌نویسد؛ یعنی حداقل تكلیفش با خودش و مخاطبش روشن است! شاید این آگهی‌ها باعث شود این چهره‌ها به شغل اصلی خود برگردند و دیگر تلاشی برای صدور نظریات سیاسی و اجتماعی مضر نکنند.
زندگی‌های این آگهی‌ها شبیه زندگی ما نیست؛ این اولین چیزی است كه از دیدن پیام‌های بازرگانی تلویزیون به ذهن اغلب مخاطبان می‌رسد؛ تبلیغاتی كه حالا چند سالی می‌شود حضور بازیگران و ستاره‌های سرشناس سینما و تلویزیون نیز تبدیل به جزئی جدایی‌ناپذیر از آنها شده است. یك روز آن بازیگر زن در تبلیغات عجیب یك عطر و ادكلن حاضر شده و كلیپ آن در فضای مجازی دست به دست می‌شود و روزی دیگر نمایش حضور بازیگر مرد جوان به عنوان مدل یك برند كت‌وشلوار در تبلیغات تلویزیونی است. حالا دیگر نه فقط صفحات شخصی هنرمندان و بیلبوردهای شهری و تابلوهای داخل مترو و نماهای بیرونی خطوط بی‌آرتی، بلكه شبكه‌های تلویزیونی نیز پر شده از بازیگرانی كه تبدیل به سفیر تبلیغاتی یك برند تجاری شده‌اند. از محصولات خوراكی گرفته تا برندهای پوشاك و مواد شوینده و...، هر كدام با پرداخت مبالغ مختلف، پای یكی از هنرمندان را به تبلیغات خود باز كرده‌اند تا به نوعی برای مخاطبان‌شان اعتمادسازی كنند.
بازیگران، ما مردم را به خریدن این كالاهای جدید دعوت می‌كنند؛ همان كالاهایی كه اصرار به مصرف بیش از اندازه آنها زمینه‌ساز ایجاد برخی مشكلات اقتصادی امروز جامعه ایرانی شده است. یك دور باطل از آدم‌هایی كه از درد بی‌پولی و بیكاری مردم می‌گویند و بعد با لبخندهایشان در برابر دوربین یا روی بیلبوردهای شهری، همان مردم را به خرید و مصرف بیشتر تشویق می‌كنند!
بدتر آن كه، فضای غیرواقعی و به‌شدت تجملی این تبلیغات كه برای بخش عمده‌ای از مخاطبان تلویزیون و شبكه‌های اجتماعی دست‌نیافتنی است، چیزی جز افزایش حس حسرت و كمبود برای مخاطبان در پی نخواهد داشت. اما وقتی همه راه‌ها به «پول» ختم شود، تلاش برای ترغیب مخاطب به خرید یك محصول تجاری ممكن است ما را تا آنجا پیش ببرد كه همانند یكی از بازیگران زن سینما و تلویزیون، چشم در چشم مردم و در برابر دوربین از این بگوییم كه چگونه استفاده از پوست روباه باعث سلامت
محیط‌زیست می‌شود!
زندگی‌های این آگهی‌ها شبیه زندگی ما نیست؛ این اولین چیزی است كه از دیدن پیام‌های بازرگانی تلویزیون به ذهن اغلب مخاطبان می‌رسد؛ تبلیغاتی كه حالا چند سالی می‌شود حضور بازیگران و ستاره‌های سرشناس سینما و تلویزیون نیز تبدیل به جزئی جدایی‌ناپذیر از آنها شده است. یك روز آن بازیگر زن در تبلیغات عجیب یك عطر و ادكلن حاضر شده و كلیپ آن در فضای مجازی دست به دست می‌شود و روزی دیگر نمایش حضور بازیگر مرد جوان به عنوان مدل یك برند كت‌وشلوار در تبلیغات تلویزیونی است. حالا دیگر نه فقط صفحات شخصی هنرمندان و بیلبوردهای شهری و تابلوهای داخل مترو و نماهای بیرونی خطوط بی‌آرتی، بلكه شبكه‌های تلویزیونی نیز پر شده از بازیگرانی كه تبدیل به سفیر تبلیغاتی یك برند تجاری شده‌اند. از محصولات خوراكی گرفته تا برندهای پوشاك و مواد شوینده و...، هر كدام با پرداخت مبالغ مختلف، پای یكی از هنرمندان را به تبلیغات خود باز كرده‌اند تا به نوعی برای مخاطبان‌شان اعتمادسازی كنند.
بازیگران، ما مردم را به خریدن این كالاهای جدید دعوت می‌كنند؛ همان كالاهایی كه اصرار به مصرف بیش از اندازه آنها زمینه‌ساز ایجاد برخی مشكلات اقتصادی امروز جامعه ایرانی شده است. یك دور باطل از آدم‌هایی كه از درد بی‌پولی و بیكاری مردم می‌گویند و بعد با لبخندهایشان در برابر دوربین یا روی بیلبوردهای شهری، همان مردم را به خرید و مصرف بیشتر تشویق می‌كنند!
بدتر آن كه، فضای غیرواقعی و به‌شدت تجملی این تبلیغات كه برای بخش عمده‌ای از مخاطبان تلویزیون و شبكه‌های اجتماعی دست‌نیافتنی است، چیزی جز افزایش حس حسرت و كمبود برای مخاطبان در پی نخواهد داشت. اما وقتی همه راه‌ها به «پول» ختم شود، تلاش برای ترغیب مخاطب به خرید یك محصول تجاری ممكن است ما را تا آنجا پیش ببرد كه همانند یكی از بازیگران زن سینما و تلویزیون، چشم در چشم مردم و در برابر دوربین از این بگوییم كه چگونه استفاده از پوست روباه باعث سلامت
محیط‌زیست می‌شود!