رویای دنیای بدون ماسک
حسین شکیب‌راد دبیر «نوجوانه»
هر روز صبح که می‌خواهم از خانه بیرون بزنم، چند دقیقه‌ای می‌گردم دنبال یک ماسک که در عین کمک به سلامتی و جلوگیری از کرونا به تیپ آن روزم هم بیاید. اینجوری نگاهم نکنید باور کنید من هنوز هم یک نوجوان هجده ساله مثل خود شما هستم و خلاصه خوش تیپی و زیبایی ظاهری برایم مهم است.
بگذریم. این چند وقت هر روز صورتم را به یک شکل دیده اند. در رنگ های مختلف با اشکال گوناگون. حتی گاهی شده است که همسایه من را از پشت ماسک تشخیص ندهد.
خیلی به روزهای قبل از کرونا و بعد از آن فکر می‌کنم. حس می‌کنم قبل از این هم خیلی‌هابه صورتشان ماسک می‌زدند. نه از این ماسک هایی که من و شما الان استفاده می‌کنیم. مثلا ماسک شادی. ماسک همدلی. ماسک غیرت. یا شاید ماسک هایی خیلی بزرگتر. مثل ماسک «من از زندگی ام راضی هستم» یا «من غصه همه مردم جامعه را می‌خورم». انگار خیلی‌هاعادت دارند ظاهرشان یک جوری به نظر برسد که باطنشان را پنهان کند. شاید اصلا صورت خودشان و حقیقت وجودشان چیز زیبایی نباشد که بخواهند دیگران از آن با خبر شوند.
البته این جور آدم‌هابهتر است که ماسک بزنند. بهتر است پشت همین نقاب‌هاقایم شوند. فکر می‌کنم صورت آنها بدون ماسک برای جامعه و اطرافیانشان ضرر دارد. بیماری دروغ و تزویر و دورویی خیلی واگیردار است. پس همان بهتر که واقعیت آن‌هاهیچ وقت معلوم نشود. فقط دلم به حال کسانی می‌سوزد که روی باورشان به این افراد حساب وا کرده اند.
من یکی با خودم تصمیم گرفتم هیچ وقت ماسک نزنم. نه از این ماسک های سلامت. اینکه عقل حکم می‌کند تا تمام شدن ماجرای کرونا از صورتمان بر نداریم. منظورم از همین ماسک‌هایا نقاب هایی است که منِ واقعی ام را مخفی می‌کند. می‌خواهم همیشه خودم باشم. امیدوارم روزی دنیا بدون ماسک باشد. هم در سلامتی جسمی وهم در سلامتی روحی کامل.
بگذریم. این چند وقت هر روز صورتم را به یک شکل دیده اند. در رنگ های مختلف با اشکال گوناگون. حتی گاهی شده است که همسایه من را از پشت ماسک تشخیص ندهد.
خیلی به روزهای قبل از کرونا و بعد از آن فکر می‌کنم. حس می‌کنم قبل از این هم خیلی‌هابه صورتشان ماسک می‌زدند. نه از این ماسک هایی که من و شما الان استفاده می‌کنیم. مثلا ماسک شادی. ماسک همدلی. ماسک غیرت. یا شاید ماسک هایی خیلی بزرگتر. مثل ماسک «من از زندگی ام راضی هستم» یا «من غصه همه مردم جامعه را می‌خورم». انگار خیلی‌هاعادت دارند ظاهرشان یک جوری به نظر برسد که باطنشان را پنهان کند. شاید اصلا صورت خودشان و حقیقت وجودشان چیز زیبایی نباشد که بخواهند دیگران از آن با خبر شوند.
البته این جور آدم‌هابهتر است که ماسک بزنند. بهتر است پشت همین نقاب‌هاقایم شوند. فکر می‌کنم صورت آنها بدون ماسک برای جامعه و اطرافیانشان ضرر دارد. بیماری دروغ و تزویر و دورویی خیلی واگیردار است. پس همان بهتر که واقعیت آن‌هاهیچ وقت معلوم نشود. فقط دلم به حال کسانی می‌سوزد که روی باورشان به این افراد حساب وا کرده اند.
من یکی با خودم تصمیم گرفتم هیچ وقت ماسک نزنم. نه از این ماسک های سلامت. اینکه عقل حکم می‌کند تا تمام شدن ماجرای کرونا از صورتمان بر نداریم. منظورم از همین ماسک‌هایا نقاب هایی است که منِ واقعی ام را مخفی می‌کند. می‌خواهم همیشه خودم باشم. امیدوارم روزی دنیا بدون ماسک باشد. هم در سلامتی جسمی وهم در سلامتی روحی کامل.