درباره دختری که به قهرمانی در المپیک 2028 فکر می‌کند
زندگی روی ۲ چرخ
فاطمه کریمی
دکترِ بابا
مهسا ماویز حدودا 20 سالشه. از اونجایی که ما خانم‌ها سن دقیق رو عمرا لو نمی‌دیم بهتره خودتون تو گوگل سرچ کنید و ببینید. اگر متوجه سن دقیق مهسا شدید حتما به منم خبر بدید. یادتون نره فقط. مهساخانم از اونجایی که دیپلم تجربی داره مدام با خودش فکر و خیال می‌کرده که یک‌روزی خانم‌دکتر آینده میشه. تا جایی که کل فامیل مهسا رو خانم‌دکتر خطاب می‌کردند. حتی پدر مهسا در موبایل خود، مهسا رو ذخیره کرده «دکتر بابا» ... .
کلاس کجا برم؟
امتحانات خردادماه یک‌طرف، این بحث کلاس‌رفتن‌های تابستان هم یک طرف ماجرا. مهسا هم به اصرار پدر و مادرش برای پرکردن تابستان رجوع می‌کنه به کلاس تنیس. درصورتی‌که اصلا مهسا به این رشته ورزشی علاقه نداره. تا جایی که بعد از یکی دو جلسه رفتن سر کلاس تنیس، دیگه نمیره هرچند که در رشته تنیس هم استعداد داشته. حتی مربی تنیس گفته حتما تنیس رو ادامه بده، چون تو استعدادشو داری. اما وقتی علاقه نداشته باشی، کاری نمیشه کرد. واقعا که مهم علاقس.
سرنوشت عجیب
بعضی‌وقت‌ها واقعا اون چیزی که ما می‌خوایم پیش‌نمیره. بهتره بگم اون چیزی که خانواده‌ها می‌خوان برای فرزندان خوب پیش نمیره. مهسا هم که کلا از تنیس فراری بود خیلی اتفاقی رجوع می‌کنه به کلاس دوچرخه‌سواری و در کلاس‌های دوچرخه‌سواری شرکت می‌کنه و هر روز ساعت‌ها رکاب می‌زنه و جالب اینجاست که خیلی هم موفق میشه.
درمان با ورزش
کنکوردادن خودش دنیای استرسه مخصوصا «به کسی برنخوره‌هااا»، اگه در رشته تجربی تحصیل کنی دیگه بدتر. از بس که سخته. مهسا که کلا آدم استرسیه و به قول خودش از وقتی پا به رشته ورزشی دوچرخه‌سواری گذاشته یک‌جورایی داشته خودش رو با ورزش درمان می‌کرده و از وقتی دوچرخه‌سواری می‌کنه کلا دیگه استرس نداره و روزبه‌روز علاقه مهسا برای دوچرخه‌سواری چندین برابر میشه. تا جایی که کلا فکر دکترشدن و ... از سرش می‌پره و کنکور تجربی نمی‌ده و کلا تغییررشته می‌ده ... و رجوع می‌کنه به رشته تربیت‌بدنی در دانشگاه تهران. مهساخانم هم می‌خواست ثابت کنه که من می‌تونم در رشته‌ای که علاقه دارم موفق بشم. اتفاقا اولین مدال رو مهسا در شهر بروجن کسب می‌کنه که بعد از کسب این مدال طلا، عضو تیم‌ملی ایران میشه و در مسابقات آسیایی در کشورهای لبنان و تایلند باز موفق به کسب مدال‌های رنگارنگ میشه. اینجاست که میگن خواستن، توانستن است. واقعا چه حسی بهتر از این. مخصوصا برای مهسا که مدام تو خونه خانم‌دکتر صداش می‌زدن.
خودش میگه: از وقتی در رشته ورزشی مدال کسب کردم و موفق شدم، پدر و مادرم به من افتخار می‌کنند.
با دنیا عوض نمی‌کنم
بعضی چیزها رو نمیشه قیمت گذاشت. مهسا اصلا اهل شعاردادن نیست. وقتی با مهسا حرف می‌زدم مدام از حس خوبش بالای سکو می‌گفت. تا جایی که همش با خودم میگم کاش منم یک رشته ورزشی رو انتخاب می‌کردم که بتونم این حس وصف‌ناپذیر مهسا رو درک کنم. مهسا میگه عجیب و غیرقابل بیانه حس خوبِ بالای سکو. وقتی پرچم سه‌رنگ کشورت به اهتزار درمیاد به‌عنوان یک ایرانی، غرور به آدم دست می‌ده. این غرور باارزش رو با یه دنیا عوض نمی‌کنم.
قهرمانی در المپیک 2028
بعضی وقت‌ها خودت رو در 20 سال آینده یا شاید 10 سال آینده می‌بینی با توجه به چیزی که علاقه داری. برای مهسا هم این مورد پیش‌اومده. با این‌که مهسا مدال‌های رنگارنگ به‌دست‌آورده، اما هنوز به این قهرمانی راضی نیست و همش داره رویاپردازی می‌کنه که یک‌روزی قهرمان دوچرخه‌سواری المپیک 2028 بشه؛ به امید اون روز ....
پزشک ورزشی می‌شوم
از اونجایی که مهسا یک‌روزی علاقه به پزشکی داشته و این ماجرا برای قبل ورود به رشته ورزشی دوچرخه‌سواری بوده، اما وقتی با هم صحبت کردیم میگه که دوست دارم یک روزی پزشک ورزشی بشم. یعنی هردو با هم. اما خب، به رشته ورزشی قطعا بیشتر علاقه داره.
ولخرجی ممنوع
تابستون شروع‌شده و باز باید بشینیم و برنامه‌ریزی کنیم برای کلاسای تابستونی. برنامه‌ریزی‌ای که آدم نمی‌دونه به حرف دلش گوش کنه یا سفارشات همیشگی مامان و بابا یا زمزمه‌های جیب مبارک! مخصوصا برای رشته‌های ورزشی. اتفاقا نظر مهسا هم همینه. مهسا میگه دوچرخه‌سواری به‌شدت رشته پرخرجی است. مخصوصا این‌که اگر فعالیت بیشتری داشته‌باشی و بخوای توی مسابقات شرکت کنی قطعا باید بعد مسابقات یا قبلش دوچرخه رو عوض کنی و با شرایط اقتصادی الان دوچرخه حدودا 100میلیون و شاید هم بیشتر هم بشه.
چطور ذوق مرگ شویم
سر جلسه امتحان یا کنکور، لحظه‌هایی که داری به سوال امتحان پاسخ می‌دهی، دقیقا هزار فکر و خیال به ذهنت می‌رسه. مهسا هم موقع دوچرخه‌سواری کوهستان، وقتی داور سوت مسابقه را می‌زنه در حین مسیر بیشتر از همیشه فکر می‌کنه. مهسا میگه همه چیز به ذهن و جسم آماده بستگی داره. اگر هرکسی ذهن و جسم آماده داشته باشه می‌تونه آخرش از یه رقابت سالم و موفق ذوق‌مرگ بشه.
هدف
فکر می‌کنم همه ما نوجوانه‌ای‌ها که توی هفته‌نامه‌مون قلم می‌زنیم حداقل این تجربه رو داشتیم که شب تا صبح بیدار بمونیم و چشم‌مون از شدت خستگی در حال ترکیدن باشه. اصلا چرا راه دور بریم، همین یکی مثل ما هم حاصل شب بیداریه. چون به کاری که انجام می‌دم ایمان دارم. مهسا هم به‌شدت قلبش برای عشق به این دوچرخ خاطره‌ساز بچگیای ما می‌تپه و می‌دونه که یک‌روزی قهرمان المپیک میشه.
اون هر روز تمرین می‌کنه و حدودا در روز 70کیلومتر رکاب می‌زنه. با این‌که مهسا خیلی سختی می‌کشه و گاهی وقتا فامیل و دوستاش بهش میگن این عشق رو ولش‌کن و خطراش زیاده، اما به‌قول مهسا من با جون و دل دارم کاری که علاقه دارم را انجام می‌دم.
مهسا ماویز حدودا 20 سالشه. از اونجایی که ما خانم‌ها سن دقیق رو عمرا لو نمی‌دیم بهتره خودتون تو گوگل سرچ کنید و ببینید. اگر متوجه سن دقیق مهسا شدید حتما به منم خبر بدید. یادتون نره فقط. مهساخانم از اونجایی که دیپلم تجربی داره مدام با خودش فکر و خیال می‌کرده که یک‌روزی خانم‌دکتر آینده میشه. تا جایی که کل فامیل مهسا رو خانم‌دکتر خطاب می‌کردند. حتی پدر مهسا در موبایل خود، مهسا رو ذخیره کرده «دکتر بابا» ... .
کلاس کجا برم؟
امتحانات خردادماه یک‌طرف، این بحث کلاس‌رفتن‌های تابستان هم یک طرف ماجرا. مهسا هم به اصرار پدر و مادرش برای پرکردن تابستان رجوع می‌کنه به کلاس تنیس. درصورتی‌که اصلا مهسا به این رشته ورزشی علاقه نداره. تا جایی که بعد از یکی دو جلسه رفتن سر کلاس تنیس، دیگه نمیره هرچند که در رشته تنیس هم استعداد داشته. حتی مربی تنیس گفته حتما تنیس رو ادامه بده، چون تو استعدادشو داری. اما وقتی علاقه نداشته باشی، کاری نمیشه کرد. واقعا که مهم علاقس.
سرنوشت عجیب
بعضی‌وقت‌ها واقعا اون چیزی که ما می‌خوایم پیش‌نمیره. بهتره بگم اون چیزی که خانواده‌ها می‌خوان برای فرزندان خوب پیش نمیره. مهسا هم که کلا از تنیس فراری بود خیلی اتفاقی رجوع می‌کنه به کلاس دوچرخه‌سواری و در کلاس‌های دوچرخه‌سواری شرکت می‌کنه و هر روز ساعت‌ها رکاب می‌زنه و جالب اینجاست که خیلی هم موفق میشه.
درمان با ورزش
کنکوردادن خودش دنیای استرسه مخصوصا «به کسی برنخوره‌هااا»، اگه در رشته تجربی تحصیل کنی دیگه بدتر. از بس که سخته. مهسا که کلا آدم استرسیه و به قول خودش از وقتی پا به رشته ورزشی دوچرخه‌سواری گذاشته یک‌جورایی داشته خودش رو با ورزش درمان می‌کرده و از وقتی دوچرخه‌سواری می‌کنه کلا دیگه استرس نداره و روزبه‌روز علاقه مهسا برای دوچرخه‌سواری چندین برابر میشه. تا جایی که کلا فکر دکترشدن و ... از سرش می‌پره و کنکور تجربی نمی‌ده و کلا تغییررشته می‌ده ... و رجوع می‌کنه به رشته تربیت‌بدنی در دانشگاه تهران. مهساخانم هم می‌خواست ثابت کنه که من می‌تونم در رشته‌ای که علاقه دارم موفق بشم. اتفاقا اولین مدال رو مهسا در شهر بروجن کسب می‌کنه که بعد از کسب این مدال طلا، عضو تیم‌ملی ایران میشه و در مسابقات آسیایی در کشورهای لبنان و تایلند باز موفق به کسب مدال‌های رنگارنگ میشه. اینجاست که میگن خواستن، توانستن است. واقعا چه حسی بهتر از این. مخصوصا برای مهسا که مدام تو خونه خانم‌دکتر صداش می‌زدن.
خودش میگه: از وقتی در رشته ورزشی مدال کسب کردم و موفق شدم، پدر و مادرم به من افتخار می‌کنند.
با دنیا عوض نمی‌کنم
بعضی چیزها رو نمیشه قیمت گذاشت. مهسا اصلا اهل شعاردادن نیست. وقتی با مهسا حرف می‌زدم مدام از حس خوبش بالای سکو می‌گفت. تا جایی که همش با خودم میگم کاش منم یک رشته ورزشی رو انتخاب می‌کردم که بتونم این حس وصف‌ناپذیر مهسا رو درک کنم. مهسا میگه عجیب و غیرقابل بیانه حس خوبِ بالای سکو. وقتی پرچم سه‌رنگ کشورت به اهتزار درمیاد به‌عنوان یک ایرانی، غرور به آدم دست می‌ده. این غرور باارزش رو با یه دنیا عوض نمی‌کنم.
قهرمانی در المپیک 2028
بعضی وقت‌ها خودت رو در 20 سال آینده یا شاید 10 سال آینده می‌بینی با توجه به چیزی که علاقه داری. برای مهسا هم این مورد پیش‌اومده. با این‌که مهسا مدال‌های رنگارنگ به‌دست‌آورده، اما هنوز به این قهرمانی راضی نیست و همش داره رویاپردازی می‌کنه که یک‌روزی قهرمان دوچرخه‌سواری المپیک 2028 بشه؛ به امید اون روز ....
پزشک ورزشی می‌شوم
از اونجایی که مهسا یک‌روزی علاقه به پزشکی داشته و این ماجرا برای قبل ورود به رشته ورزشی دوچرخه‌سواری بوده، اما وقتی با هم صحبت کردیم میگه که دوست دارم یک روزی پزشک ورزشی بشم. یعنی هردو با هم. اما خب، به رشته ورزشی قطعا بیشتر علاقه داره.
ولخرجی ممنوع
تابستون شروع‌شده و باز باید بشینیم و برنامه‌ریزی کنیم برای کلاسای تابستونی. برنامه‌ریزی‌ای که آدم نمی‌دونه به حرف دلش گوش کنه یا سفارشات همیشگی مامان و بابا یا زمزمه‌های جیب مبارک! مخصوصا برای رشته‌های ورزشی. اتفاقا نظر مهسا هم همینه. مهسا میگه دوچرخه‌سواری به‌شدت رشته پرخرجی است. مخصوصا این‌که اگر فعالیت بیشتری داشته‌باشی و بخوای توی مسابقات شرکت کنی قطعا باید بعد مسابقات یا قبلش دوچرخه رو عوض کنی و با شرایط اقتصادی الان دوچرخه حدودا 100میلیون و شاید هم بیشتر هم بشه.
چطور ذوق مرگ شویم
سر جلسه امتحان یا کنکور، لحظه‌هایی که داری به سوال امتحان پاسخ می‌دهی، دقیقا هزار فکر و خیال به ذهنت می‌رسه. مهسا هم موقع دوچرخه‌سواری کوهستان، وقتی داور سوت مسابقه را می‌زنه در حین مسیر بیشتر از همیشه فکر می‌کنه. مهسا میگه همه چیز به ذهن و جسم آماده بستگی داره. اگر هرکسی ذهن و جسم آماده داشته باشه می‌تونه آخرش از یه رقابت سالم و موفق ذوق‌مرگ بشه.
هدف
فکر می‌کنم همه ما نوجوانه‌ای‌ها که توی هفته‌نامه‌مون قلم می‌زنیم حداقل این تجربه رو داشتیم که شب تا صبح بیدار بمونیم و چشم‌مون از شدت خستگی در حال ترکیدن باشه. اصلا چرا راه دور بریم، همین یکی مثل ما هم حاصل شب بیداریه. چون به کاری که انجام می‌دم ایمان دارم. مهسا هم به‌شدت قلبش برای عشق به این دوچرخ خاطره‌ساز بچگیای ما می‌تپه و می‌دونه که یک‌روزی قهرمان المپیک میشه.
اون هر روز تمرین می‌کنه و حدودا در روز 70کیلومتر رکاب می‌زنه. با این‌که مهسا خیلی سختی می‌کشه و گاهی وقتا فامیل و دوستاش بهش میگن این عشق رو ولش‌کن و خطراش زیاده، اما به‌قول مهسا من با جون و دل دارم کاری که علاقه دارم را انجام می‌دم.