روزشمار اتفاقات مهم و خاطره انگیز ادوار مختلف جام‌های جهانی فوتبال
اندوه ماراکانا
گرچه 70 سال از فینال برزیل و اروگوئه در ورزشگاه ماراکانا شهر ریو‌دوژانیرو می‌گذرد، اما برای بسیاری از فوتبال‌دوستان کشور برزیل آن روز تلخ هرگز فراموش نمی‌شود. بعد از توقفی 12ساله در برگزاری جام‌جهانی فوتبال به دلیل جنگ‌جهانی دوم، برزیلی‌ها امیدوار بودند در خانه به راحتی قهرمان شوند. جام‌جهانی 1950 برزیل اولین و آخرین دوره جام‌جهانی بود که قهرمان آن به صورت گروهی انتخاب شد.
به دور پایانی چهار تیم برزیل، اروگوئه، سوئد و اسپانیا راه یافته بودند. برزیل قبل از بازی با اروگوئه که قهرمان را مشخص می‌کرد، سوئد و اسپانیا را با نتایج 7 بر یک و 6 بر یک شکست داده و از پیروز شدن بر اروگوئه نیز مطمئن بود. در مقابل اروگوئه که با سه امتیاز به این بازی رسیده بود برای قهرمان شدن حتما یک برد می‌خواست اما برزیل میزبان فقط با یک مساوی هم قهرمان می‌شد.
فضای قبل از بازی نیز در نوع خود خیلی جالب بود. مطبوعات و رسانه‌های برزیل به هر نحوی تلاش می‌کردند تیم‌شان را قهرمان این جام معرفی کنند. روز بازی روزنامه موندو، روی صفحه یک خود عکس بزرگی از بازیکنان تیم‌ملی برزیل گذاشت و زیرش نوشت: اینها قهرمان جهان هستند. آبدولیو واره‌لا، کاپیتان اروگوئه چند ده نسخه از این روزنامه را خرید و آنها را به رختکن تیمش برد و از بازیکنان خواست روی آن ادرار کنند. قبل از شروع بازی نیز وقتی مربی اروگوئه از بازیکنانش خواست مقابل برزیل دفاعی بازی کنند، واره‌لا با یک سخنرانی احساسی و تهییج بازیکنان گفت که دفاعی بازی کردن ممکن است نتیجه بدی برای‌شان داشته باشد.
با شروع بازی، همانطور که انتظار می‌رفت برزیل کنترل بازی را در دست گرفت و گرچه در نیمه نخست به گلی نرسید، اما موقعیت‌های زیادی خلق کرد. دو دقیقه از نیمه دوم نگذشته بود که برزیلی‌ها با گل فریاچا پیش افتادند. کاپیتان اروگوئه که نسبت به گل معترض بود و اعتقاد داشت برزیلی‌ها در موقعیت آفساید گلزنی کرده‌اند، وقتی دید اعتراضش نتیجه‌ای ندارد، توپ را به وسط زمین برد و با صدای بلند به هم‌تیمی‌هایش گفت: «حالا وقت پیروز شدن است.»
بعد از آن روند بازی عوض شد و اسچیافینو در دقیقه 66 گل تساوی را زد. در حالی که 11 دقیقه تا پایان بازی باقی مانده بود، آلسیدیس گیگیا گل پیروزی اروگوئه را زد.
شوک این گل به قدری بود که تا پایان بازی هیچ صدایی از ماراکانا با حضور حدود 200 هزار تماشاگر در‌نیامد. بعد از آن بود که کلمه «اندوه ماراکانا» به واژگان دنیای فوتبال اضافه شد. نکته جالب اینجاست که گیگیا در 16 جولای سال 2015 و دقیقا 65 سال بعد از آن بازی خاطره‌انگیز، از دنیا رفت.
به دور پایانی چهار تیم برزیل، اروگوئه، سوئد و اسپانیا راه یافته بودند. برزیل قبل از بازی با اروگوئه که قهرمان را مشخص می‌کرد، سوئد و اسپانیا را با نتایج 7 بر یک و 6 بر یک شکست داده و از پیروز شدن بر اروگوئه نیز مطمئن بود. در مقابل اروگوئه که با سه امتیاز به این بازی رسیده بود برای قهرمان شدن حتما یک برد می‌خواست اما برزیل میزبان فقط با یک مساوی هم قهرمان می‌شد.
فضای قبل از بازی نیز در نوع خود خیلی جالب بود. مطبوعات و رسانه‌های برزیل به هر نحوی تلاش می‌کردند تیم‌شان را قهرمان این جام معرفی کنند. روز بازی روزنامه موندو، روی صفحه یک خود عکس بزرگی از بازیکنان تیم‌ملی برزیل گذاشت و زیرش نوشت: اینها قهرمان جهان هستند. آبدولیو واره‌لا، کاپیتان اروگوئه چند ده نسخه از این روزنامه را خرید و آنها را به رختکن تیمش برد و از بازیکنان خواست روی آن ادرار کنند. قبل از شروع بازی نیز وقتی مربی اروگوئه از بازیکنانش خواست مقابل برزیل دفاعی بازی کنند، واره‌لا با یک سخنرانی احساسی و تهییج بازیکنان گفت که دفاعی بازی کردن ممکن است نتیجه بدی برای‌شان داشته باشد.
با شروع بازی، همانطور که انتظار می‌رفت برزیل کنترل بازی را در دست گرفت و گرچه در نیمه نخست به گلی نرسید، اما موقعیت‌های زیادی خلق کرد. دو دقیقه از نیمه دوم نگذشته بود که برزیلی‌ها با گل فریاچا پیش افتادند. کاپیتان اروگوئه که نسبت به گل معترض بود و اعتقاد داشت برزیلی‌ها در موقعیت آفساید گلزنی کرده‌اند، وقتی دید اعتراضش نتیجه‌ای ندارد، توپ را به وسط زمین برد و با صدای بلند به هم‌تیمی‌هایش گفت: «حالا وقت پیروز شدن است.»
بعد از آن روند بازی عوض شد و اسچیافینو در دقیقه 66 گل تساوی را زد. در حالی که 11 دقیقه تا پایان بازی باقی مانده بود، آلسیدیس گیگیا گل پیروزی اروگوئه را زد.
شوک این گل به قدری بود که تا پایان بازی هیچ صدایی از ماراکانا با حضور حدود 200 هزار تماشاگر در‌نیامد. بعد از آن بود که کلمه «اندوه ماراکانا» به واژگان دنیای فوتبال اضافه شد. نکته جالب اینجاست که گیگیا در 16 جولای سال 2015 و دقیقا 65 سال بعد از آن بازی خاطره‌انگیز، از دنیا رفت.