چرا به وطن برگشتم؟
روایت آدمهایی که برای ادامه تحصیل به کشورهای دیگر رفته و تحصیل کردهاند اما حالا اینجا و داخل کشور، مشغول فعالیت و خدمت هستند هم شنیدنی است. آنها هم عطای بزرگی، امکانات و شاید رفاه آن کشورها را به لقایش بخشیده و خودشان را به ایران رساندهاند؛ جایی که شاید شبیه کشورهای محل تحصیلشان نباشد اما «وطن است دیگر». این را یکی از استادان دانشگاهی در شهر تهران میگوید که به همه دانشجوهایش توصیه میکند بروند درس بخوانند اما برگردند: «همیشه به آنها میگویم هرکجا میخواهید بروید و از علمی که در سراسر دنیا وجود دارد استفاده کنید. بروید و تجربه کسب کنید اما برگردید.» خوبیاش این است که اینها را کسی میگوید که خودش عالم بیعمل نیست و بعد از تحصیل در کشور مالزی و گرفتن مدرک دکترا به ایران برگشته و استاد دانشگاه شده است.
شاید تعداد افرادی که چنین تصمیمهایی میگیرند، آنقدر کم باشد که خیلی به چشم نیایند اما هستند؛ خیلی هم با قدرت و با دلیل و منطق پای حرف و عملشان ایستادهاند. مثلا یکی دیگر از این دانشجوها که بعد از تحصیل در کشور سوئیس به ایران برگشته در صفحه شخصیاش از علت تصمیمش نوشته است: «این تصمیم هم مثل بسیاری از تصمیمهای مهم و تاثیرگذار مشابه زندگی یکشبه گرفته نشد و حاصل و نتیجه یک فرآیند بود.» و از دلایل برگشت به وطن برای مخاطبان صفحهاش نوشته: «یکی از نکات مهمی که در تصمیمم نقش داشت میزان تاثیرگذاریای بود که فکر میکردم آدم در کشور خودش که زبان و فرهنگِ مردمانش را میشناسد در مقایسه با زندگی در کشوری دیگر میتواند داشته باشد؛ مثلا اینکه به دلایل مختلف جا برای کار در ایران خیلی بیشتر از کشورهای توسعهیافته هست و نیروی متخصص هم برای انجام آن بهمراتب کمتر.»
اما در نهایت و بعد از بازگوکردن همه دلایل بزرگ و کوچکی که او را به نتیجهای مثل بازگشت به کشور رساند. او از شرایطی که در آن زندگی کرده و میکند میگوید: «زندگی در هرجایی سختیها و مشکلات خودش را دارد. نه در خارج کسی برای آدمهای مهاجر فرشقرمز پهن میکند و نه در ایران برای کسانی که برمیگردند این اتفاق میافتد. اصلا این تصور که قرار است در زندگی حلوا پخش کنند، تصور دور از واقعیتی است و سختی و ناملایمات جزء ذات زندگیست!» چیزی شبیه همان سختیهایی که اهالی تحصیلکرده بشاگرد بعد از بازگشت به زادگاهشان آن را تجربه میکنند اما انگار شیرینیاش بیشتر زیر زبانشان مزه کرده است.




