مریم همین‌که از سلول شش‌متری شبیه‌سازش بیرون آمد، چند مرتبه با خودش تکرار کرد: «خدایا باورم نمی‌شه. وای خدا ... باورم نمی‌شه» و این جمله چندین و چند مرتبه دیگر از ذهنش گذشت. او چیزی را که تجربه کرده بود باور نمی‌کرد. او به این فکر می‌کرد که باید فرقی میان واقعیت و واقعیت شبیه‌سازی شده وجود داشته باشد. او فراموش کرده بود که تمام سفرش شبیه‌سازی شده‌ و او در تمام مدت این سفر در یک اتاق شش‌متری بوده است. او با خودش فکر می‌کرد: «بوی خاک نم ‌خورده هنوز توی دماغمه، می‌تونستم دستم رو روی آجرها بکشم و زبری روی آجر و فرورفتگی درز بندکشی بین آجرها را روی پوست انگشتم حس کنم. هرکدوم از آد‌م‌هایی که اونجا بودن یه بویی داشتن. من می‌تونستم عطری رو که تک‌تک اون‌ها به بدن‌شون زدن، حس کنم. حتی می‌فهمیدم کدوماشون به خودشون عطر نزدن. نسیمی که به صورتم می‌خورد، واقعی‌تر از واقعی بود. آفتابی که روی پوستم می‌تابید، لپ‌هام رو گل انداخته بود»
شور و شعفی که این سفر شبیه‌سازی‌شده در او ایجاد کرده بود، باعث شد بدون لحظه‌ای تردید، قرارداد همکاری با شرکت لوگان را امضا کند و او از همین حالا راهنمای یکی از تورهای گردشگری شبیه‌سازی‌شده لوگان شده بود.
مریم معتقد بود که تاریخ و آثار باستانی هر شهری این حق را دارد که بادقت و وسواس بیشتری به مردم معرفی شود تا مردم کمی از آنچه را بر آنها گذشته بدانند و گشت‌وگذار آنها در مکان‌های تاریخی معنی بیشتری داشته باشد. شاید این اعتقاد از درسی که مریم خوانده بود، می‌آمد. او فارغ‌التحصیل رشته جامعه‌شناسی بود و بیشتر از یک دانشجوی معمولی، رشته تحصیلی‌اش را دوست داشت. او هروقت که غرق در شکوه و عظمت یک بنای تاریخی، به‌وقت تماشا می‌شد، از خودش می‌پرسید که اجداد خیلی دور ما چطور بدون دانش امروز مهندسی و ابزار و ادوات پیشرفته ساختمان‌سازی و راه‌سازی موفق به ساخت چنین بناهای باعظمتی شده‌اند؟ بعد به خودش این‌طور جواب می‌داد که اجداد خیلی دور ما از خصوصیات و قدرتی برتر و بیشتر از انسان‌های هم‌نسل او برخوردار بوده‌اند و این پاسخ همیشگی برای او تبدیل به یک اعتقاد درونی شده بود.
 او چند روز قبل به‌واسطه یک آگهی همکاری، به شرکت شبیه‌سازی لوگان آمده بود. آنها به راهنمای تور گردشگری برای سفرهای‌ شبیه‌سازی‌شده احتیاج داشتند و مریم علاقه زیادی به این شغل داشت. فقط آن کلمه شبیه‌سازی‌شده برای او ایجاد سؤال کرده بود.
کار اصلی شرکت لوگان پیاده‌سازی سفرهای شبیه‌سازی‌شده بود. 
مریم در سطح شهر، در روزنامه‌ها، در فضای مجازی و در رسانه‌ها بارها و بارها به تبلیغات شرکت لوگان برخورده و هر دو شعار اصلی این شرکت در این تبلیغات کنجکاوی مریم را برانگیخته بود؛ شعار اول این بود که «ما فاصله‌ها را حذف می‌کنیم.» و شعار دوم هم «ما هر آرزویی را برآورده می‌کنیم» بود. زیر «هر آرزویی» در تمام تبلیغات یک خط پهن قرمز کشیده بودند.
سلول شبیه‌سازی شرکت لوگان در نظر اول برای مریم به یک سالن کوچک و نقلی سینمای چندبعدی شبیه بود. با این تفاوت که تمام محرک‌های حواس انسان خیلی مفصل‌تر از آنچه حتی در مجهزترین سالن سینمای چندبعدی دیده بود، در همان سلول جمع‌ و جور تدارک دیده شده بود. مریم کارکرد بعضی از این ابزار و ادوات را نمی‌دانست؛ نوار نقاله‌ای که به هر طرف حرکت می‌کرد و سنسورهایی که باد و نسیم را با هر کیفیتی که می‌شد بازسازی می‌کرد و بوی هر محیطی را با توجه ‌به مختصات بوی اصلی به مشام می‌رساند. لباسی شبیه لباس غواصی که به ویبراتور و حسگرهایی مجهز بود که تمامی اندام انسان، حتی اندام خصوصی را پوشش می‌داد تا هر حسی را برای او شبیه‌سازی کند.
سلول شبیه‌ساز در خود وان آبی به طول دو متر و عرض صد و هفتاد سانتی‌متر داشت که با معلق نگه‌داشتن فرد در آن، حس  شنا در آب استخر و حتی دریا را شبیه‌سازی می‌کرد. 
یک صندلی‌ شبیه صندلی ماساژ توی اتاق بود که تخت می‌شد و فرد را در فضا معلق نگه می‌داشت.
از نظر مریم هیچ محرکی برای ایجاد یک شبیه‌سازی دقیق از چشم شرکت لوگان دور نمانده بود و آنها در تجهیز این سلول شبیه‌ساز فکر همه چیز را کرده بودند.
شرکت لوگان حتی در عمیق‌ترین قسمت اقیانوس‌ها، در دل آثار باستانی و در تاریک‌ترین و ناشناخته‌ترین قسمت‌ جنگل‌ها و هرجای دیگری که می‌شد و نمی‌شد فکرش را کرد، دوربین‌ و سنسورهایی گذاشته بود که به‌واسطه آنها دقیقا آنچه را که در همان لحظه در آن نقطه اتفاق می‌افتد، به‌صورت آنلاین و با همان کیفیت برای حواس پنج‌گانه مسافر در سلول شبیه‌سازی‌اش، شبیه‌سازی کند.
با وجود همه این امکانات مریم برای یک‌لحظه دودل شد که آیا این امکاناتی که شرکت لوگان تدارک دیده، برای شبیه‌سازی هر آرزویی کفایت می‌کند؟ مریم وقتی به «هر آرزویی» فکر می‌کرد، یک خط پهن قرمز در نظرش نقش بست. این سلول با همه امکاناتش به کسی این اجازه را می‌داد که روی ابرها بخوابد؟ امکان سفر به فضا از همین اتاق کوچک شبیه‌سازی وجود داشت؟ سفر به فضا یکی از قدیمی‌ترین آرزوهای مریم بود. او تقریبا از کودکی آرزوی سفر به فضا را داشت.
طبق قراردادی که میان مریم و شرکت لوگان بسته شده بود، قرار بر این بود که مریم برای هر پنج سفری که لیدری می‌کرد، علاوه بر دریافت حقوق و مزایایش، یک سفر شبیه‌سازی‌شده را به‌عنوان هدیه از سمت شرکت دریافت کند.
بعدازاین قرارداد او هر روز با شور و شوقی بیشتر از روز قبل، به سلول شبیه‌سازش می‌رفت و توریست‌ها را با تاریخچه محلی که برای تماشای آن سفر کرده بودند، آشنا می‌کرد.
 در همان روزهای اول کاری مریم، شرکت لوگان تبلیغات خود را برای برگزاری آنلاین بزرگ‌ترین فستیوال موزیک الکترونیک جهان شروع کرده بود. آنها با برگزارکنندگان فستیوال حقیقی توافق کرده بودند تا دوربین‌ها و سنسورهای خودشان را برای شبیه‌سازی در محل برگزاری قرار دهند تا کاربران لوگان هم بتوانند درست به‌اندازه بازدیدکنندگان حقیقی فستیوال جهانی موزیک از این رویداد لذت ببرند.
اولین هدیه شرکت لوگان به مریم، بلیت سفر شبیه‌سازی‌شده به فستیوال جهانی موزیک الکترونیک بود. او وقتی بلیت را گرفت، خیلی خوشحال شد و بعد از چند ثانیه این خوشحالی جایش را به همان اندوه همیشگی داد که مریم همیشه آن را با سفرکردن کنترل می‌کرد. اندوهی که گاهی در همان سفرها قوت می‌گرفت و به مریم اجازه نمی‌داد تمام‌وکمال از سفرش لذت ببرد. همه این اندوه یک سؤال بود؛ با چه کسی به این سفر برم؟ و یک جواب؛ مثل همیشه تنها.

زندگی در دنیای مجازی
در روزهایی زندگی می‌کنیم که شاهد یک نوع شکست دنیای واقعی در مقابل دنیای مجازی هستیم. دنیای مجازی با حسادت تمام به دنیای واقعی، انسان‌ها را به زیستن و صرف زمان در خود مجذوب کرده است. امروزه اکثر ما در تلاشیم تا در دنیای مجازی جایگاهی بیابیم. از کودکان تازه ‌متولد شده که از ابتدای زندگی‌شان وارد شبکه‌های اجتماعی می‌شوند و با بامزه بازی‌هایشان مخاطب جلب می‌کنند تا بقالی سر کوچه‌مان که دست به دامان این و آن شده تا فروشگاه مجازی بزند. این داستان به‌ نوعی جذابیت دنیای مجازی و غرق شدن انسان مدرن در آن را روایت می‌کند.

آرمین کاظمی - نویسنده