نسخه Pdf

دزد اکسیژن

دزد اکسیژن

مامانم اعتقاد داره من تو خونه هیچ کاری نمی‌کنم، فقط می‌خورم، می‌خوابم، اکسیژن رو با بی‌رحمی وارد ریه‌هام می‌کنم و با بی‌رحمی بیشتر دی‌اکسیدکربن تولید می‌کنم و تنفس را برای بقیه خانواده سخت‌تر.

 نمی‌دونم چرا وقتایی که بعد وعده‌های غذایی سفره جمع و ظرف‌ها شسته میشه یا اون موقع‌هایی که خانه جارو زده میشه رو فراموش می‌کنه و وقتایی رو بولد می‌کنه که من میدون را برای کدبانویی ایشون خالی می‌کنم و اون رو پتک می‌کنه و می‌کوبه بر سر مبارک من. فقط کافیه کاری رو بگه و یک ثانیه دیر شه، علاوه بر این‌که خودش دست به کار میشه غرهاش رو مثل ترکش به سمتم پرت می‌کنه. یکی نیست بگه آخه مادر من شما که هنوز حرف از دهنت بیرون نیومده کارت رو می‌کنی دیگه چرا انگ می‌زنی که من هیچ کاری نمی‌کنم‌‌؟ والا اگه دو دقیقه صبر کنی آسمون به زمین نمی‌رسه ها، ولی خب وقتی اعلان جنگ می‌کنه دیگه نمی‌شه حرفی زد چون وضع بدتر می‌شه و پای مسلسل و تیربار میاد وسط.
همیشه هم وسط این غر‌ها و آفتابی‌کردن اعصاب من این جمله معروف که همه چیز زیر سر او گوشیته، یه‌کم اون گوشی رو بذار کنار میاد وسط. مثل همیشه که همه آتیشا از زیر سر گوشی‌های بینوای ما بلند میشه.  چیزی که خوشحالم می‌کنه اینه که گوشی‌ها ادراک ندارن وگرنه یه جایی صبرشون به سر می‌رسید و آتیش زیر سرشون تندتر و اینا خود مارو هم به خاکستر تبدیل می‌کردن. 

مهدیه بهشتی‌فر از تهران
ضمیمه ویژه نامه
تیتر خبرها