واقعیت این است که ادعاها و اظهارنظرهای افراطی در مورد خاصیت درمانی پای مرغ هیچ‌کدام اثبات شده و علمی نیست. تعداد زیادی از متخصصان تغذیه بر این باورند که مصرف پای مرغ نمی‌تواند کمک چندانی به روند غضروف‌سازی ‌کند و فایده چندانی ندارد. با وجودی که پای مرغ حاوی کلسیم، پروتئین کلاژن و ویتامین دی است اما میزان مصرف آن و همچنین ریزمغذی‌های آن در حدی نیست که بتواند تاثیر چشمگیری در غضروف‌سازی و رفع دردهای استخوانی و مفصلی داشته باشد. چه بسیار افرادی که مصرف پای مرغ را جایگزین مکمل‌های کلسیم و ویتامین دی می‌کنند با این تصور غلط که بتوانند کمبودهای‌شان را جبران کنند. البته متخصصان، مصرف پای مرغ را برای بچه‌های در حال رشد و افرادی ‌که از سلامت جسمانی‌ کامل برخوردارند محدود نکرده‌اند اما مصرف آن را به دلیل دارا بودن چربی اشباع بالا برای افراد با اضافه‌وزن و مبتلایان به دیابت و بیماران قلبی ــ عروقی که کلسترول خون‌‌شان بالاست محدود کرده‌اند اما در این خصوص برخی افراد غیردانشگاهی و البته تعداد کمی از متخصصان طب سنتی نظر دیگری دارند و معتقدند چون پنجه و پای مرغ ژلاتینه و غضروفی است، مصرف آن می‌تواند به رفع مشکلات مفصلی و غضروفی مانند کمردرد، زانو درد، دیسک کمر، درمان صدای مفاصل در حال فرسایش و پوسیدگی غضروف‌ها کمک کرده و مصرف آن را به کسانی که دچار پوکی و نرمی استخوان هستند، توصیه می‌کنند. از دیدگاه طب سنتی پنجه مرغ غذایی زودهضم در نظر گرفته شده و چون در بدن، فضولات کمی تولید می‌کند سوپ آن غذای مناسبی برای دوره نقاهت و همچنین برای مبتلایان به تب، سرفه‌های گرم و زخم‌های گوارشی است. 
پاچه گوسفندی چطور؟
متخصصان تغذیه معتقدند پاچه گوسفند به‌دلیل دارا بودن مقادیر زیاد بافت پیوندی و پوست ضخیم در اثر پخته شدن، کلاژن زیادی آزاد می‌کند. کلاژن نوعی پروتئین باارزش است که در حفظ سلامت پوست، کاهش درد مفاصل و عضله‌سازی نقش موثری دارد. کلاژن در زنان یائسه تا میزان 30درصد کاهش پیدا می‌کند. پاچه در مقایسه با گوشت قرمز چربی بسیار کمتری دارد و برخلاف باور عامه مردم، علت دلمه شدن آب پاچه پس از سرد شدن، کلاژن یا همان پروتئین آزاد شده آن است و نه چربی. متخصصان طب سنتی در مورد پاچه اطلاعات جالبی ارائه داده‌اند. گفته می‌شود پاچه گوسفند طبیعتی گرم و تر دارد و به‌دلیل دارا بودن ترکیبات مغذی، مصرف پخته و آب‌پز آن در بهبود کم‌خونی و التیام زخم‌های معده، روده و شکستگی‌های استخوان موثر است. برخلاف پای مرغ، پاچه گوسفند دیرهضم است و در شهرهای گرم و مرطوب و برای آنان که مبتلا به ضعف هاضمه هستند محدودیت مصرف دارد. در منابع آمده است مصرف زیاده از حد پاچه سبب دل‌پیچه می‌شود و بهتر است با دارچین و سرکه یا آویشن شیرازی میل شود. 
 آلودگی جگر سفید!
بیشترین کاربرد جگر سفید در صنعت فرآورده‌های گوشتی است. بدون شک ارزش غذایی جگر سفید به‌مراتب کمتر از جگر سیاه است اما در مقایسه با جگر سیاه که محل تجمع سموم شیمیایی، هورمونی، دارویی و حتی منبع انواعی از میکروب‌هاست، آلودگی کمتری دارد در عین حال باید در نظر داشت جگر سفید محل تبادل هوای محیط است و حدود 40‌درصد از آلودگی‌های موجود در هوا مانند سرب نیز از طریق جگر سفید جذب می‌شود که می‌تواند منبع آلودگی باشد به همین دلیل بهتر است از این احشا کمتر استفاده شود. 
 گردن مرغ از شایعه تا واقعیت
در مورد گردن مرغ شایعات زیادی وجود دارد و گفته می‌شود محل تجمع داروهای تزریقی به مرغ مانند آنتی‌بیوتیک‌ها و هورمون‌ها بوده و مصرف آن سبب ناباروری و کیست تخمدان می‌شود. در ابتدا باید بدانید که به مرغ‌ها به دلیل مقرون به صرفه نبودن، داروهای هورمونی و استروئیدی خورانده یا تزریق نمی‌شود و آن چیزی که می‌تواند در بدن مرغ وجود داشته باشد همان داروهای آنتی‌بیوتیک خوراکی است. آنتی‌بیوتیک‌ها، مرغ‌ها را در مقابل بیماری‌ها محافظت می‌کنند و باعث می‌شوند مرغ‌ها زودتر وزن بگیرند و رشد کنند. محل تجمع این داروها اغلب در قسمت‌های چرب بدن مرغ مثل احشایی همچون دل، سنگدان و چربی زیر‌پوست مرغ است که اغلب براساس نوع آنتی‌بیوتیک در اثر پخت از بین نمی‌روند. به دلیل وجود نخاع در گردن مرغ این عضو کلسترول بالایی داشته که این موضوع در مورد گردن گوسفند هم صدق می‌کند و مصرف غذاهای حاوی گردن پخته شده مرغ برای بیماران قلبی محدودیت مصرف دارد. از جهتی برخی متخصصان بر این باورند که استخوان‌های اسفنجی مهره‌های گردن مرغ مقدار زیادی فسفر دارد و برای مبتلایان به مشکلات کلیوی مناسب نیست. با توجه به این‌که میزان کلسیم، روی، مس، منیزیم و آهن گردن مرغ بالاست، مصرف سوپ گردن برای بچه‌های در حال رشد مفید است.

فاخره بهبهانی - چاردیواری