بنابراین از هنرمندان انتظار می رود که  از هیجانات دور باشند تا بتوانند به دور از احساس و با منطق صحبت کنند‌، زیرا هنرمندان الگوهای جامعه محسوب می‌شوند و مردم به رفتارهای آنها  نگاه می کنند.
البته باید به این نکته اشاره کنم که شاید برخی هنرمندان جوان گرفتار هیجانات احساسی شده و در بزنگاه‌ها کلامی را جاری کنند که بعد از فرونشست هیجانات بفهمند آن کلام صحیح نبوده است، پس چه بهتر که پیش از ادای گفتار حتما ذهن‌مان را جمع کنیم و حرفی بزنیم که از آن سوءاستفاده نشود.
این موضوع خیلی اهمیت دارد تا بدانیم در موقعیت‌هایی که رخ می‌دهد چطور عمل کنیم و  چگونه صحبت کنیم تا مبادا درگیر هیجان شویم.
درست است که اهالی هنر مانند بسیاری از اقشار جامعه با مشکلات فراوان اقتصادی مواجهند و البته حق‌شان است که ناکارآمدی‌ها را نقد کنند ولی نقد نباید باعث شود برخی ارزش‌ها و فی‌المثل تمامیت‌ارضی ایران دستخوش نگاه شوم تجزیه‌طلبان گردد.
به نظرم نقد کردن هم اصول خودش را دارد و باید طبق چهارچوب ها عمل کنیم نه این‌که چارچوب ها را به هم بزنیم و بگوییم که حق با ماست. 
البته باید به این موضوع اشاره کنم که در تمام ادوار تاریخی در سایه ایران یکپارچه بوده که هنر ایران شکوفا شده و هنرمندان توانسته‌اند قابلیت هنری خود را به منصه‌ظهور برسانند و اگر ایران نباشد آنگاه هنرمندان هم نخواهند توانست چنین یکپارچه به تولید هنری دست زنند.
باید در آرامش فکر کرد و به نتیجه رسید و امیدوارم به‌زودی آرامش در کل امور و به‌ویژه امور هنری حاکم شود و از طرف دیگر مدیران هنری کمک کنند به حل مشکل اهالی هنر تا هنرمندان بی‌دغدغه معیشتی با تمام توان برای هنر ایران کار و فعالیت کنند.

هوشنگ توکلی - بازیگر تلویزیون و سینما