اسکار روایت داستان را دائم بین اول‌شخص و سوم‌شخص تغییر می‌دهد. طبل‌زدن شیوه‌ای است که او را قادر می‌سازد خود را از خانواده و اتفاقات پیرامونش جدا سازد. آشفتگی داستان و واقعیت زندگی اسکار به قدری است که او ترجیح می‌دهد از آن فرار کند. زمانی که گونتر گراس جوان، نوشتن داستان‌های درخشان خود را در پاریس آغاز کرد، معماری بود که به مجسمه‌سازی، هنرهای تصویری و شعر روی آورده بود و قصد داشت جنبه‌های مختلف تاریخ آلمان را مورد واکاوی قرار دهد. رمان طبل حلبی، تاریخ، ترس، طنز و هجو را با تصویرسازی و تخیلاتی پویا و نامتعارف در هم می‌آمیزد. گراس از نظر سبک نگارش، در مقایسه با روایت‌های ایستای نویسندگانی چون توماس مان- که دو سال پس از به دنیا آمدن او موفق به کسب جایزه نوبل شد- بسیار متفاوت عمل می‌کند. اگر قرار باشد بهترین رمان قرن بیستم مشخص شود، با احترام کامل به کتاب اولیس اثر جیمز جویس و آثار بزرگ دیگر، رمان طبل حلبی یکی از نامزدهای اصلی این رقابت خواهد بود. کتابی که انتشارات نیلوفر آن را منتشر کرده است.