خودباختگی فرهنگی و پیامدهای آن
خودباختگی به معنای مرعوب فرهنگ بیگانه شدن، عدم استقلال فکری و نتیجه از خود بیگانگی فرهنگی است که به خودباختگی فردی و خودباختگی اجتماعی تقسیم میشود.
خودباختگی فردی به آن معناست که شخص اعتماد بهنفس نداشته و قابلیتها و استعداد خویش را نادیده گرفته و از خودشناسی نیز عاجز بوده، مجذوب و مرعوب ایده دیگران میشود و خود و ارزشهای خویش را فراموش میکند. یکی از پیامدهای منفی خودباختگی احساس حقارت است. انسان خودباخته بهدلیل اینکه جذب ارزشها و قابلیتهای دیگران میشود، احساس حقارت و کمبینی میکند که نتیجه آن از دست دادن عزتمندی و کرامت انسانی است. جامعه خودباخته نیز به آن معناست که آن جامعه استقلال سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و... نداشته و در برابر فرهنگ و تمدن جامعه دیگر خودباخته، مرعوب و مجذوب میشود. از سوی دیگر قابلیتها و استعدادهای خویش را فراموش کرده و استقلال، اقتدار و عزت خویش را از دست میدهد. پیامدهای منفی جامعه در استقلال فرهنگی، سیاسی و... ظهور میکند. اگر جامعه از نظر فرهنگ و تمدن خودباخته باشد، جذب فرهنگ بیگانگان شده، از فرهنگ و آداب آنها استفاده کرده و از باورهای دینی و ارزشهای خود دست بر میدارد. برای رهایی از خودباختگی فردی و اجتماعی لازم است که باورهای فردی حفظ شده و عوامل عزتمندی در انسان تقویت شود. درخصوص خودباختگی جامعه نیز باید گفت: جامعه باید قابلیتها و استعدادهای خویش را باور کرده و راهکارهای استقلال سیاسی، اقتصادی و... را ایجاد و با عوامل خودباختگی مبارزه شود و در فضای جامعه این نگرش به وجود آید که هر جامعهای قابلیت و استعداد خاص خود را داشته و میراث فرهنگی گرانسنگ و افتخارات را حفظ کند.




