درام اجتماعی و واقعگرای«47» با بازی ستاره محبوب سینمای اسپانیا ادوارد فرناندز در حال یک رکوردشکنی تازه در جدول گیشه نمایش سینماهای اسپانیاست. این فیلم که از ششم سپتامبر در این کشور اروپایی اکران شده، توانسته رکورد تعداد تماشاچی یک فیلم کاتالانی زبان را در 40 سال اخیر بشکند. البته رسانه‌های گروهی اشاره‌ای به تعداد بازدیدکنندگان از47 نکرده‌اند. به نوشته رسانه‌های محلی این درام اجتماعی وپرتنش اززمان اکران عمومی تابه‌حال توانسته صدرنشینی جدول گیشه رادر سینماهای کشور حفظ کند وباوجود نمایش عمومی چند فیلم پرسروصدا وگران قیمت هالیوودی و رقابت سخت برای حفظ موقعیت خود، بتواند این مقام را برای خود حفظ کند. همین رسانه‌ها در این رابطه صحبت می‌کنند که 47 اززمان نمایش عمومی خود به صورت پدیده رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی درآمده و حرف اول را در این زمینه می‌زند. اهل فن می‌گویند اگر تا قبل از این زندگی و فعالیت‌های سوپراستارهای هالیوودی تیتر اول رسانه‌ای یا شبکه‌های اجتماعی بود اما حالا فیلم 47 توانسته جای همه آنها را بگیرد و خودش را به عنوان یک ابرستاره و سوپراستار معرفی کند. صنعت سینمای اسپانیا هم خوشحالی خود از وضعیت پدیدآمده ابراز کرده است.47 را مارسل بارنا کارگردانی کرده که محبوب منتقدان و روشنفکران اسپانیایی است و برای خلق آثاری با مضامین تند اجتماعی و طرفداری از قشر کارگر و دانشجو شهرت فراوانی کسب کرده است. بارنا داستان فیلمش را از یک رویداد واقعی کشور گرفته که سروصدا و جنجال بسیار زیادی در داخل اسپانیا راه انداخت. این داستان که منتقدان سینمایی را به وجد آورده تا از فیلم به عنوان یک اثر اجتماعی خوب و متین یاد کنند، درباره مانولو ویتال است، راننده اتوبوسی که در یک دهکده خشک و تقریبا بدون آب در نزدیکی شهر بارسلون و محل اقامت تعداد زیادی از مهاجران زندگی می‌کند. مانولو سال 1972 سازماندهی تظاهرات عظیمی را به عهده گرفت که توانست به موفقیت برسد و آب شرب لازم را برای اهالی دهکده فراهم کند. فعالیت‌ها و اقدامات این راننده معمولی باعث شد تا سیستم آبرسانی به این دهکده کاملا تغییر کند و اهالی مهاجر هم بتوانند از نعمت آب بهره‌مند شوند.خاویر مندز، تهیه کننده فیلم که عموم کارهایش در دفاع از طبقه زحمتکش است، در رابطه با موفقیت کلان 47 می‌گوید:«عموم تماشاگران به این دلیل از فیلم استقبالی خارق‌العاده کردند که داستان آن را نزدیک به زندگی خودشان می‌دیدند و توانستند ارتباطی نزدیک و صمیمی با آن برقرار کنند. پیام فیلم حرف دل خود آنها بود که می‌گوید با اتحاد می‌توان موانع را برطرف کرد و به خواسته‌های برحق خویش رسید.با آن‌که داستان فیلم در گذشته رخ می‌دهد، اما ارتباط نزدیکی با واقعیت‌های امروز جامعه دارد و توانسته تا به امروز تازگی خود راحفظ کند. این داستان نشان‌دهنده روح همکاری جمعی است‌؛ نکته‌ای که شما در فیلم‌های هالیوودی آن را نمی‌بینید. تماشاچی بومی می‌داند چنین داستان‌ها و پیام‌هایی را فقط می‌تواند در محصولات بومی و داخلی پیدا کند.»