تجربه جمهوری اسلامی ایران در طول سال‌های پس از انقلاب نشان داده است که قدرت‌های بزرگ به‌ویژه آمریکایی‌ها، از مذاکره به‌عنوان ابزاری برای تحمیل خواسته‌های خود بر طرف مقابل استفاده می‌کنند.به این معناکه حسن‌نیتی درکار نیست و به دنبال هدف ازپیش‌تعیین‌شده‌ای هستند تا از طریق مذاکره منافع خود را تأمین کنند. درواقع، مذاکره به‌جای آن‌که ابزاری برای حل‌وفصل مسائل برای هر دو طرف باشد، به وسیله‌ای برای تحمیل اراده یک طرف تبدیل می‌شود. درمذاکره، دوطرف باید به‌طورمساوی عمل و اقدام کنند.نباید این‌گونه باشد که یک طرف صادقانه برای مذاکره اعلام آمادگی کند، درحالی‌که طرف دیگر با تکیه بر قدرت و برتری، درصدد کسب امتیازات قابل توجه و وادار کردن طرف مقابل به پذیرش خواسته‌های خود برآید. طرفین مذاکره باید این امید را داشته باشند که طرف مقابل منصفانه و شرافتمندانه به میدان آمده است. اما تجربه تاریخی ما نشان می‌دهد که آمریکا همواره یکجانبه‌گرایی را سرلوحه کار خود قرار داده و مذاکره را به ابزاری برای تحمیل اراده و خواسته‌های نامشروعش تبدیل کرده است. با توجه به این تجربه تاریخی، باید یا از پذیرش مذاکره خودداری کنیم یا اگر مذاکره را می‌پذیریم، طرف مقابل را وادار کنیم تا در شرایط مساوی و مناسب پای میز مذاکره حاضر شود. البته، مذاکره به خودی خود نمی‌تواند ممنوعیتی داشته باشد. 
متن کامل یادداشت را در «جام‌جم آنلاین» بخوانید

احمد مومنی‌راد | کارشناس مسائل بین‌الملل