روز اول از لحظه خروج از منزل قشنگ مسیر رابررسی می‌کنید. مثلا به‌خاطر می‌سپارید که وقتی از کوچه خودمان به سمت چپ خیابان اصلی پیچیدم به سمت راست، یک چهارراه بالاتر، بعد از یک سوپرمارکتی ویک خطاطی می‌گذرم، می‌رسم به سر کوچه مدرسه و داخلش هم که شدم درب بزرگ قهوه‌ای‌رنگ، مدرسه ماست.هفته دوم اما فقط چهارراه، سوپرمارکتی و درب قهوه‌ای را می‌بینی. یکی دو ماه که گذشت فقط در قهوه‌ای و کم‌کم اصلا متوجه نمی‌شوی که مسیر خانه تا مدرسه چطور طی می‌شود. نشانه‌اش هم این‌که یکهو به خودت می‌آیی و می‌بینی آن خیاطی، کاربری‌اش عوض شده و تو متوجه نشده‌ای‌. این یک نمونه ازهمان عادی شدن است؛ روزمرگی.توی بقیه ابعاد زندگی هم دچار همین احوالات هستیم. صبح بیدار می‌شوی، صبحانه خورده و نخورده از خانه بیرون می‌زنی.مدرسه که غالبا یک شکل است و روال خسته‌کننده خودش را دارد و بعد هم که برگردی خانه مشقی بنویسی و‌... .اهل فن می‌گویند راه چاره برای خروج ازاین روزمرگی‌هامهاجرت است. گاهی مهاجرت از وضع موجود این است که یک رفیق جدید پیدا کنی یا غذای جدیدی بخوری. برنامه روزانه درس خواندنت را تغییر بده، حتی به این اندازه که اگر تا الان پشت میزت درس می‌خواندی، بروی روی تخت‌خواب بنشینی.حتی در مورد عبادت هم این عادی شدن را خوب نمی‌دانند و مثلا خوب نیست یک ذکری در نماز لغلغه‌زبان ما شده باشد از روی عادت وحتی به آن فکر هم نکنیم.خلاصه‌اش این‌که نگذاریدهمه چیز برای‌تان عادی شود،چون تاریخ نشان داده برای بعضی‌هاحتی این‌که تعدادی کودک و زن و مرد در یک گوشه جهان قتل‌عام شوند ممکن است عادی شود و بروند با همان قاتل دست به یکی هم بکنند برای رشد و پیشرفت خودشان. اصلا هم به روی خودشان نیاورند که آن کشته‌ها مثل خودشان عرب‌زبانند و هم کیش و هم آیین!

حسین شکیب‌راد - سردبیر