با آن‌که این استان با کشاورزی و تنوع محصولات و مرکباتش شهرت دارد اما وجود صنعت، جنگل، گردشگری، آبزی‌پروری، صنایع دستی، انرژی‌های نو و ظرفیت‌های خلاقانه توانسته پایه‌های یک اقتصاد مستقل و ارزآور را تشکیل دهد.  واقعیت آن است که مازندران سال‌هاست بار اصلی تأمین بخشی از مواد غذایی کشور را بر دوش دارد اما نقشش در حوزه صادرات و درآمدهای پایدار هنوز با پتانسیل‌های واقعی آن فاصله دارد. یکی از دلایل اصلی این فاصله، فعال ‌نشدن ظرفیت‌هایی است که می‌توانند سبد صادراتی مازندران را متنوع‌تر، باثبات‌تر و رقابتی‌تر کنند.  شاید نخستین ظرفیت مغفول‌‌ زنجیره تولید، محصولات ارگانیک و جای خالی صنایع تبدیلی و فرآوری باشد. با وجود مزرعه‌های گسترده مرکبات، کیوی و برنج، بخش زیادی از محصولات بدون فرآوری و به‌صورت خام عرضه می‌شود. در چنین شرایطی اگر تولیدکنندگان بتوانند به‌سمت فرآوری‌هایی مانند اسانس‌های طبیعی، پودر مرکبات، بسته‌بندی‌های استاندارد یا برنج پیش‌پخته حرکت کنند، مازندران وارد بازاری جهانی با ارزش افزوده چندبرابری خواهد‌شد.در حوزه منابع طبیعی، گیاهان دارویی یکی از ثروت‌های کمتر دیده ‌شده استان است. تنوع گیاهان خودرو مانند گاوزبان، آویشن و بابونه، فرصتی طلایی برای توسعه صنعت داروسازی گیاهی، دمنوش‌های بسته‌بندی ‌شده و مکمل‌های طبیعی ایجاد کرده و با این‌که اقداماتی برای بهره‌برداری از این ظرفیت صورت گرفته اما هنوز در ابتدای راه است. 
ادامه یادداشت را در «جام‌جم‌آنلاین» بخوانید.