هر ملتی که بتواند روایت خود را از یک حادثه تاریخی حفظ کند قادر خواهد بود آن حادثه را به سرمایه‌ای ماندگار برای آینده تبدیل کند. از همین منظر، پیام اخیر رهبر انقلاب اسلامی را نباید صرفا پیام وداع با یک رهبر شهید یا بیانیه‌ای عاطفی تلقی کرد. این پیام سند آغاز مرحله‌ای تازه از حیات انقلاب اسلامی و نقشه راه «جهاد روایت» در دوران جدید است.  
نخستین ویژگی این پیام، تغییر زاویه نگاه از «شخص» به «مکتب» است. رهبر انقلاب، با به‌کارگیری تعبیر معنادار «مکتب خمینی کبیر و خامنه‌ای شهید» تاکید می‌کنند که راز ماندگاری انقلاب اسلامی در تداوم یک منظومه فکری و تمدنی است، نه در حضور یک فرد. این تعبیر، مهم‌ترین پاسخ به همه روایت‌هایی است که بقای انقلاب را به اشخاص گره می‌زنند. در این نگاه، شهادت پایان راه نیست؛ آغاز مرحله‌ای تازه از حیات مکتب است.  از همین رو پیام از همان سطرهای نخست، با سلام به حضرت سیدالشهدا(ع) پیوندی عمیق میان عاشورا، بعثت، انقلاب اسلامی و شهادت رهبر شهید برقرار می‌کند. این پیوند صرفا یک ارجاع تاریخی یا مذهبی نیست بلکه تبیین یک هویت است. پیام نشان می‌دهد انقلاب اسلامی، امتداد همان نهضتی است که از کربلا آغاز شد و هر نسل مسئولیت دارد این مسیر را با وفاداری و استقامت ادامه دهد. در این چارچوب، وداع با رهبر شهید پایان یک فصل نیست؛ آغاز عهدی تازه با مکتب است. 
یکی از مهم‌ترین دستاوردهای این پیام، تبدیل احساس به مسئولیت است. میلیون‌ها انسانی که در ایران، عراق و دیگر کشورهای اسلامی در آیین‌های وداع حضور یافتند، تنها سوگوار یک شخصیت نبودند. آنان با حضور خود، وفاداری به یک آرمان و یک مسیر تاریخی را به نمایش گذاشتند.