به همین دلیل، روز پزشک را باید به همه قشر سفیدپوش درمان، نیروهای پشتیبانی و همکارانی تبریک گفت که برای سلامت یک بیمار، از وقت، زندگی و آرامش خود می‌گذرند. با این حال، آنچه بیشتر مردم از زندگی یک پزشک می‌بینند، تنها بخش کوچکی از این مسیر است. بخش مهمی از این زندگی، سال‌های دشوار تحصیل، شب‌بیداری‌ها، دوران انترنی، رزیدنتی و حتی فلوشیپ را شامل می‌شود؛ دوره‌هایی سخت و فرساینده که بسیاری از مردم از نزدیک شاهد آن نبوده‌اند. حتی پس از فارغ‌التحصیلی نیز دشواری‌های این حرفه تمام نمی‌شود. پزشک در اتاق عمل، گاهی یک شب تا صبح با نگرانی وضعیت بیمار را دنبال می‌کند و تا رسیدن به نتیجه مطلوب، آرام و قرار ندارد. 
این بخش از زندگی پزشکان، کمتر دیده شده است. در کنار این سختی‌ها، پزشکان بسیاری هستند که برای خدمت به مردم، راهی دورترین و محروم‌ترین نقاط کشور می‌شوند‌؛ مناطقی که شاید حتی یک ‌فرد عادی حاضر نباشد آنجا زندگی کند. آنها می‌روند تا به دیگران خدمت کنند و این بخش از زندگی پزشکان نیز برای بسیاری از مردم نادیده مانده است. پشت این تصمیم، تنها وظیفه حرفه‌ای نیست‌؛ عشق و علاقه‌ای وجود دارد که پزشک را برای نجات جان یک انسان پای کار نگه می‌دارد و گاهی این فداکاری به ایثار و جانفشانی می‌رسد. شاید در شرایط عادی، بخش زیادی از این تلاش‌ها دیده نشود اما در بحران‌ها و روزهای سخت، واقعیت بیش از هر زمان دیگری خود را نشان می‌دهد. مردم ما نمونه‌هایی از این حضور را در جنگ تحمیلی هشت‌ساله و همچنین جنگ‌های تحمیلی سال گذشته دیده‌اند.