اما حقیقت این است که این ادعا دورترین چیز از واقعیت است. دموکراسی در گفتمان بین‌المللی معاصر، اصلی صادقانه نیست، بلکه ابزاری سیاسی است که هرگاه به سود منافع آنها باشد به کار می‌رود و هرگاه در برابر مسیرشان قرار گیرد، کنار گذاشته می‌شود. قدرت‌های بزرگی که پرچم آزادی و حقوق بشر را برمی‌افرازند و خود را نگهبان نظام دموکراتیک در جهان معرفی می‌کنند، با دموکراسی نه به‌مثابه‌ حقی برای ملت‌ها، بلکه به‌مثابه‌ نتیجه‌ای مطلوب برخورد می‌کنند تا زمانی که حکومت‌هایی فرمانبردار، وابسته و دوست و بازارهایی باز و سیاست‌هایی تابع و بی‌اراده‌ مستقل تولید کند. در غیر این صورت، حتی نیازی به یادکرد این اصول در کشورهای بسیاری همچون امیرنشین‌های خلیج و عربستان سعودی نیست‌‌.