پنجم جمادی‌الاولی یادآور میلاد بانویی است که در سایه محبت و تربیت، به چنان جایگاهی رسید که تاریخ نظیر او را کمتر به خود دیده. حضرت زینب‌کبری(س) بانویی که در دامان وحی و در خانه علی‌ و فاطمه(س) رشد یافت، از همان آغاز در مسیر کمال و معرفت گام نهاد و در سخت‌ترین آزمون تاریخ، یعنی حماسه عاشورا به اوج درخشش رسید.  او در کربلا در کنار برادرش امام حسین(ع) نه فقط یک شاهد بلکه یک «پرستار» بود. در شبی که فردای آن، همه عزیزانش به شهادت رسیدند، او از امام سجاد(ع) که بیمار بود پرستاری کرد؛ پرستاری‌ای که در آن ‌بذل بی‌منتهای شفقت، خیرخواهی و غمخواری صبورانه‌ به اوج خود رسید. این پرستاری نه یک وظیفه عادی بلکه یک «عبادت» بود؛ عبادتی که در آن، عاطفه و ایمان، صبر و صلابت در هم آمیخت.  از سوی دیگر، حضرت زینب(س) در کربلا و پس از آن، از ارجمندترین نمادهای صلابت و شجاعت بود. او در برابر ظالمان ایستاد، خطبه خواند و پیام عاشورا را به‌گوش تاریخ رساند. ترکیب «شفقت»، «صلابت»، «غمخواری» و «شجاعت» همان چیزی است که پیام رهبر معظم انقلاب، آن را ‌اوج درخشش‌ حضرت زینب(س) در حماسه عاشورا می‌خواند.  قرن‌ها پس از آن حادثه، «بانوان زینبی ایران اسلامی» وارثان این مکتب هستند. آنها‌ با ‌حضور پررنگ خود در عرصه‌های مختلف به‌ویژه ‌میادین شهرها و روستاها‌، ‌پیشگامان تبیین عملی و مقاومت در پشت خطوط جنگ سخت‌ شده‌اند‌.