در آخرین روز مسابقات، علیرضا زارع یکی از درخشان‌ترین چهره‌های کاروان بود. دونده کلاس T35 ایران پس از قهرمانی در ۱۰۰متر، در دوی ۲۰۰متر نیز با زمان 24/83ثانیه به مدال طلا رسید و همزمان رکورد آسیا و بازی‌های پاراآسیایی را شکست. دبل طلایی زارع، تصویری روشن از ظرفیت بالای پارادوومیدانی ایران بود؛ رشته‌ای که بار دیگر سهم مهمی در موفقیت کاروان داشت.  در سوی دیگر میدان، فوتبال نابینایان ایران پس از حسرت بازماندن از فینال دوباره برخاست. ملی‌پوشان در دیدار رده‌بندی با نتیجه دو بر یک تایلند را شکست دادند و مدال برنز را به‌دست آوردند. این مدال شاید رنگ طلایی نداشت اما برای بازیکنانی که پس از شکست تلخ مقابل ژاپن دوباره خود را جمع‌وجور کردند، معنایی فراتر از جایگاه سوم داشت.  جواد فلفلی سرمربی تیم ملی فوتبال نابینایان، پس از مسابقه گفت: «واقعا حق ما بیشتر از این مدال برنز بود. باید در فینال حضور پیدا می‌کردیم و برای طلا می‌جنگیدیم». با این حال، او از یک اتفاق مهم‌تر سخن گفت: «خوشحالم که دل مردم و خانواده‌های‌مان را شاد کردیم و از همه مهم‌تر خوشحالم که امروز حال بچه‌های تیم فوتبال نابینایان خوب است». این جمله شاید یکی از بهترین توصیف‌ها از روح حاکم بر کاروان ایران در ناگویا باشد؛ تلاش برای پیروزی، بدون فراموش کردن ارزش امید و شادی. 
   
والیبال و همان مدال همیشگی 
تیم ملی والیبال نشسته مردان ایران نیز در ناگویا بار دیگر اقتدار خود را به رخ رقیبان آسیایی کشید و با پیروزی سه بر صفر مقابل قزاقستان در دیدار نهایی، برای پنجمین دوره متوالی قهرمان بازی‌های پاراآسیایی شد. شاگردان هادی رضایی در فینال با نتایج ۲۵ بر ۱۷، ۲۵ بر ۱۵ و ۲۵ بر ۱۷ به برتری رسیدند و بدون واگذاری حتی یک ست، مدال طلای این رقابت‌ها را به‌دست آوردند. مسیر قهرمانی ایران با پیروزی برابر تایلند و قزاقستان در مرحله گروهی آغاز شد و با شکست سه بر صفر چین در نیمه‌نهایی ادامه یافت تا ملی‌پوشان با چهارمین پیروزی پیاپی، مقتدرانه به سکوی نخست برسند. این قهرمانی بار دیگر جایگاه ویژه والیبال نشسته ایران را در آسیا تثبیت کرد؛ تیمی که در هر پنج دوره برگزاری بازی‌های پاراآسیایی به مدال طلا رسیده است. 
   
مدال‌هایی فراتر از رنگ سکو 
در وزنه‌برداری، رقابت‌ها برای ایران با یک طلا، پنج نقره و دو برنز به پایان رسید. احمد امین‌زاده در دسته فوق ‌سنگین با پرس وزنه ۲۶۰کیلوگرمی به قهرمانی رسید و مهدی صیادی نیز در همان دسته نقره گرفت تا صحنه ایستادن دو ایرانی بر سکو تکرار شود.  در همین رشته، نیکو روزبهانی و زهرا آقایی سامانی مدال‌های برنز دوره گذشته خود را به نقره تبدیل کردند؛ پیشرفتی که نشان داد ورزش بانوان ایران با وجود رقابت سنگین آسیایی، همچنان ظرفیت حرکت به‌سوی سکوهای بالاتر را دارد. 
البته همه داستان‌ها به شادی ختم نشد. علی‌اکبر غریب‌شاهی قهرمان پارالمپیک، با وجود آسیب‌دیدگی دردناک آرنج تا آخرین لحظه برای طلا جنگید و سرانجام نقره گرفت. روح‌الله رستمی نیز در رقابتی بسیار نزدیک، تنها با یک کیلوگرم اختلاف از مدال طلا بازماند. این نقره‌ها یادآور شدند که گاهی پشت یک مقام دوم، تلاشی به اندازه یک قهرمانی نهفته است. 
در دوچرخه‌سواری، تکواندو، تیراندازی، شنا و دیگر رشته‌ها نیز ورزشکاران ایرانی سهم خود را در این کارنامه ثبت کردند. از مدال‌های طلای آیلار جامی و امیرمحمد حقیقت‌شناس در تکواندو تا قهرمانی فائزه احمدی در تیراندازی و درخشش سینا ضیغمی‌نژاد در استخر، هر موفقیت قطعه‌ای از تصویر بزرگ کاروان ایران بود.  
آتنا محمدی‌ها دارنده نقره پرتاب وزنه، پس از رقابت خود جمله‌ای گفت که می‌توان آن را پیام مشترک بسیاری از ورزشکاران ایرانی دانست: «تمام تلاش بچه‌های کاروان این بود که در این شرایط دل مردم را شاد کنند». او مدالش را به مادران ایران تقدیم کرد و خطاب به مادران میناب گفت: «دختران ایران برای لبخند شما جان می‌دهند».