امروز نیز منطق حاکم بر میدان، دقیقا بر همان مدار می‌چرخد و در نهایت بازهم این حضور منسجم و همه‌جانبه مردم است که سرنوشت تقابل کنونی را رقم خواهد زد. تجربه زیسته و سوابق نظامی و سیاسی ایالات متحده به‌روشنی نشان می‌دهد که آنها نه در ویتنام توانستند دوام بیاورند و نه در باتلاق‌های عراق و افغانستان؛ ساختار استراتژیک آمریکا اصولا اهل تاب‌آوری در جنگ‌های طولانی‌مدت، فرسایشی و هزینه‌بر نیست. واشنگتن پس از آن‌که دریافت از طریق مهره‌ها و نیروهای نیابتی‌اش قادر به پیشبرد اهداف خود و زمین‌زدن ایران نیست، ناگزیر خود مستقیما به صحنه آمده است. در مواجهه با چنین راهبردی، دستیابی به پیروزی برای ملت ایران، بر سه اصل خدشه‌ناپذیر استوار است: نخست امید به آینده و باور به توانمندی‌های درونی، دوم نهراسیدن از تهدیدات پوشالی و سوم مقاومت فعال است که رمز اصیل پیروزی و ماندگاری تاریخی ما خواهد بود. واقعیت این است که نبرد کنونی، بیش از هر چیز، جنگ تاب‌آوری ملت‌هاست. امروز ساختارهای دولتی و توان دفاعی و نظامی کشور در ابعاد مختلف آزمون خود را پس داده و اقتدار بازدارنده خود را اثبات کرده‌اند؛ از این رو، نوک پیکان دشمن متوجه مقاومت جامعه مدنی شده است. استراتژی محاصره اقتصادی و فشارهای معیشتی اساسا با این هدف طراحی شده که با القای ترس از کمبود و ناامنی غذایی، اراده ملی را دچار فرسایش کند.