آن روز، درباره ما چه خواهند گفت؟ ما را به عزت خواهند شناخت یا به غفلت؟ به غیرت خواهند ستود یا به مصلحت‌اندیشی ملامت خواهند کرد؟ آنان خواهند خواند که دشمن به خاک وطن تجاوز کرد و این زیاده‌خواهی، نه در میدان نبرد محدود ماند و نه بر مدار موازین انسانی چرخید‌؛ بلکه در اقدامی جانسوز و جنایتی تکان‌دهنده، رهبر حکیم انقلاب و اعضای خانواده معظم ایشان، در کنار ده‌ها کودک دانش‌آموز دبستان «حیات طیبه» میناب، مظلومانه به شهادت رسیدند‌؛ کودکانی که هنوز فرصت نیافته بودند دفتر زندگی را به پایان رسانند اما دفتر عمرشان به دست ستمگران بسته شد‌؛ آنان که باید فردای ایران را می‌ساختند، خود قربانی قساوت کسانی شدند که از انسانیت، تنها نامی و از قانون، تنها ادعایی بر زبان دارند. این حادثه، زخمی بر پیکر وجدان بشریت و داغی بر دامان تاریخ است‌؛ جنایتی جانکاه که با اصول انسانی، تعهدات بین‌المللی و موازین شناخته‌شده حقوق ملت‌ها در تعارض است. گویی در برابر دیدگان جهانیان، حرمت کودک به فراموشی سپرده شد، حریم انسان درهم شکست و قانون، در سایه قدرت، به محاق رفت.