شمشیر روزنامه اصلاح‌طلب علیه تضارب آرا
روزنامه «سازندگی» در گزارشی پر از ابهام و جهت‌گیری، حضور سعید جلیلی در صداوسیما را به باد انتقاد گرفته و مدعی شده که رسانه‌ملی با دعوت از او، علیه تفاهم‌نامه اسلام‌آباد و شخص محمدباقر قالیباف موضع گرفته است. این واکنش شتاب‌زده، بار دیگر نشان داد که برخی جریانات سیاسی تا چه اندازه نسبت به گردش آزاد اطلاعات و شنیده‌شدن صدای طیف‌های مختلف منتقد، حساسیت و گارد دارند. جالب اینجاست که همین جریان‌ها هر زمان تریبونی در اختیار همفکران‌شان باشد، آن را «دموکراسی» و «آزادی بیان» می‌نامند، اما به محض این‌که چهره‌ای منتقد یا مخالف رویکرد دولت و طیف متبوع‌شان فرصتی برای تبیین مواضع پیدا می‌کند، آسمان و ریسمان را به هم می‌بافند تا صداوسیما را زیر ضرب ببرند.
از این نکته هم نباید غفلت کرد که سعید جلیلی که روزنامه اصلاح‌طلب سازندگی از حضور او در رسانه‌ملی برآشفته شده، فردی است که در انتخابات ریاست‌جمهوری گذشته، حدود 13میلیون و 500 هزار رأی می‌آورد و می‌توان او را نماینده بخش قابل توجهی از جامعه دانست. از سوی دیگر هریک از مسئولیت‌های دیگر او ازجمله نمایندگی رهبری در شورای عالی امنیت ملی و عضویت در مجمع تشخیص مصلحت نظام کافی است تا توجیه‌کننده حضور او در یک برنامه تلویزیونی باشد و مشخص نیست چرا روزنامه سازندگی چشم خود را بر تمام این واقعیت‌ها بسته است.
واقعیت این است که رویکرد صداوسیما در دعوت از چهره‌های سیاسی مختلف، فراتر از این فضاسازی‌های رسانه‌ای، بر پایه اصل منطقی «تضارب آرا» استوار است. در ساختار رسانه‌ملی، همان‌گونه که آقای کرباسچی و بسیاری از چهره‌های طیف اصلاح‌طلب و اصولگرا بارها مهمان برنامه‌های مختلف بوده‌اند و دیدگاه‌های خود را بدون واسطه مطرح کرده‌اند، سعید جلیلی نیز به‌عنوان یک چهره سیاسی، صاحب‌نظر و مسئول سابق در پرونده‌های کلان کشور، حق دارد دیدگاه‌های کارشناسی خود را درباره مسائل روز، دیپلماسی و توافقات منطقه‌ای و بین‌المللی بیان کند. تقلیل دادن حضور یک مقام مسئول و تحلیلگر ارشد به «حمله به یک شخص خاص» یا «جهت‌گیری علیه یک تفاهم‌نامه»، نگاهی کاملا قبیله‌ای و ابزاری به رسانه‌ملی است.
روزنامه سازندگی در حالی صداوسیما را متهم به یک‌سویه‌نگری می‌کند که فراموش کرده اتفاقا سال‌هاست منتقدان اصلی رویکرد دولت‌های اعتدال و اصلاحات، از تریبون‌های رسمی محروم بوده‌اند. امروز که رسانه‌ملی تلاش می‌کند با رویکردی فراگیرتر، فضایی برای نقد کارشناسی و بازخوانی زوایای پیدا و پنهان تصمیمات کلان کشور فراهم کند، برخی تحمل شنیدن نقد منصفانه یا حتی تند منتقدان را ندارند. تفاهم‌نامه اسلام‌آباد و ابعاد دیپلماسی کشور موضوعاتی حیاتی هستند که باید در فضای نخبگانی، دانشگاهی و رسانه‌ای به بحث گذاشته شوند؛ نه این‌که هر نقد کارشناسی یا مخالفت با رویکرد مذاکراتی، به‌عنوان «اقدام علیه منافع ملی» یا «حمله به افراد» برچسب بخورد.
مهم‌تر از همه، افکار عمومی امروز به بلوغی رسیده‌اند که خوب و بد را از هم تشخیص دهند. مردم نیازی ندارند که روزنامه‌های زنجیره‌ای برای‌شان تعیین تکلیف کنند که چه کسی باید حرف بزند و چه کسی سکوت کند. تنوع آرا در صداوسیما نه‌تنها نقطه ضعف نیست، بلکه دقیقا همان نقطه‌قوتی است که رهبر انقلاب بارها بر آن تأکید کرده‌اند: ایجاد کرسی‌های آزاداندیشی و میدان دادن به بحث‌های جدی کارشناسی. این‌که اقلیتی رسانه‌ای انتظار داشته باشد صداوسیما تنها بازتاب‌دهنده نظرات جریان خاصی از مدیران و حامیان دولت باشد، خیانت به رسالت رسانه‌ملی است.
بهتر است مدعیان اصلاح‌طلبی و حامیان تفاهم‌های اخیر به‌جای فرافکنی و حمله به صداوسیما، به استقبال نقدها بروند و اجازه دهند افکارعمومی خود درباره دستاوردهای واقعی یا ابهامات توافقات قضاوت کنند. رسانه‌ملی خانه همه ایرانیان است و تریبون آن متعلق به یک جریان خاص نیست؛ حضور چهره‌های مختلف در این رسانه، بهترین گواه بر این است که صداوسیما تلاش می‌کند صدای همه بخش‌های جامعه و جریانات سیاسی را بازتاب دهد، نه‌فقط آنهایی که با سلیقه سیاسی تحریریه سازندگی همخوانی دارند.
واقعیت این است که رویکرد صداوسیما در دعوت از چهره‌های سیاسی مختلف، فراتر از این فضاسازی‌های رسانه‌ای، بر پایه اصل منطقی «تضارب آرا» استوار است. در ساختار رسانه‌ملی، همان‌گونه که آقای کرباسچی و بسیاری از چهره‌های طیف اصلاح‌طلب و اصولگرا بارها مهمان برنامه‌های مختلف بوده‌اند و دیدگاه‌های خود را بدون واسطه مطرح کرده‌اند، سعید جلیلی نیز به‌عنوان یک چهره سیاسی، صاحب‌نظر و مسئول سابق در پرونده‌های کلان کشور، حق دارد دیدگاه‌های کارشناسی خود را درباره مسائل روز، دیپلماسی و توافقات منطقه‌ای و بین‌المللی بیان کند. تقلیل دادن حضور یک مقام مسئول و تحلیلگر ارشد به «حمله به یک شخص خاص» یا «جهت‌گیری علیه یک تفاهم‌نامه»، نگاهی کاملا قبیله‌ای و ابزاری به رسانه‌ملی است.
روزنامه سازندگی در حالی صداوسیما را متهم به یک‌سویه‌نگری می‌کند که فراموش کرده اتفاقا سال‌هاست منتقدان اصلی رویکرد دولت‌های اعتدال و اصلاحات، از تریبون‌های رسمی محروم بوده‌اند. امروز که رسانه‌ملی تلاش می‌کند با رویکردی فراگیرتر، فضایی برای نقد کارشناسی و بازخوانی زوایای پیدا و پنهان تصمیمات کلان کشور فراهم کند، برخی تحمل شنیدن نقد منصفانه یا حتی تند منتقدان را ندارند. تفاهم‌نامه اسلام‌آباد و ابعاد دیپلماسی کشور موضوعاتی حیاتی هستند که باید در فضای نخبگانی، دانشگاهی و رسانه‌ای به بحث گذاشته شوند؛ نه این‌که هر نقد کارشناسی یا مخالفت با رویکرد مذاکراتی، به‌عنوان «اقدام علیه منافع ملی» یا «حمله به افراد» برچسب بخورد.
مهم‌تر از همه، افکار عمومی امروز به بلوغی رسیده‌اند که خوب و بد را از هم تشخیص دهند. مردم نیازی ندارند که روزنامه‌های زنجیره‌ای برای‌شان تعیین تکلیف کنند که چه کسی باید حرف بزند و چه کسی سکوت کند. تنوع آرا در صداوسیما نه‌تنها نقطه ضعف نیست، بلکه دقیقا همان نقطه‌قوتی است که رهبر انقلاب بارها بر آن تأکید کرده‌اند: ایجاد کرسی‌های آزاداندیشی و میدان دادن به بحث‌های جدی کارشناسی. این‌که اقلیتی رسانه‌ای انتظار داشته باشد صداوسیما تنها بازتاب‌دهنده نظرات جریان خاصی از مدیران و حامیان دولت باشد، خیانت به رسالت رسانه‌ملی است.
بهتر است مدعیان اصلاح‌طلبی و حامیان تفاهم‌های اخیر به‌جای فرافکنی و حمله به صداوسیما، به استقبال نقدها بروند و اجازه دهند افکارعمومی خود درباره دستاوردهای واقعی یا ابهامات توافقات قضاوت کنند. رسانه‌ملی خانه همه ایرانیان است و تریبون آن متعلق به یک جریان خاص نیست؛ حضور چهره‌های مختلف در این رسانه، بهترین گواه بر این است که صداوسیما تلاش می‌کند صدای همه بخش‌های جامعه و جریانات سیاسی را بازتاب دهد، نه‌فقط آنهایی که با سلیقه سیاسی تحریریه سازندگی همخوانی دارند.
