بخش اول: عناصر راهبردی متن
۱. دوگانه: هویت راهبردی
متن دو بازیگر اصلی را نه به‌عنوان «رقیب» بلکه به‌عنوان جبهه حق در مقابل جبهه باطل و جبهه مظلوم در مقابل جبهه ظالم صورت‌بندی می‌کند. این صورت‌بندی، هویت ایران را از یک «کشور در حال منازعه» به نماینده یک جبهه اخلاقی ــ تمدنی ارتقا می‌دهد. کارکرد راهبردی این هویت‌سازی روشن است: وقتی تقابل، اخلاقی و تکلیفی تعریف شود، هزینه‌ها نه «هزینه سیاست» بلکه «هزینه حق» تلقی می‌شوند که باید پرداخت شود و آستانه تحمل داخلی بالا می‌رود. 
همچنین، طرف مقابل از «رقیب قابل مذاکره» به «ظالمی که هدفش تسلیم است» تبدیل می‌شود‌؛ در نتیجه، هرگونه مصالحه در سطح گفتمانی پرهزینه‌ترو سخت‌تر می‌شود. اینجاست که باید طرف را وادار کرد به تعهدات خودش عمل کند. چون منافع و مصالح طولانی مدت آن بسیار گسترده است، گرچه در زمان فعلی هزینه‌ها زیاد شود.
۲. منافع و اهداف
اهداف متن را می‌توان در سه سطح مرتب کرد:
هدف بقا و استقلال: جلوگیری از «تسلیم بی‌قید و شرط»، «فروپاشی نظام» و «نابودی تمدن اصیل و کهن ایران». 
هدف بازدارندگی مطلق: «تنها راه رسیدن به نقطه بازدارندگی مطلق، استمرار راهبرد ایران هرچه قوی‌تر». 
هدف نظم‌سازی: «زمینه‌سازی برای نظم جدید جهانی» و «اعتلای پرچم جبهه حق». 
این سه سطح، یک زنجیره منطقی می‌سازند: بقا و استقلال، هدف حداقلی است‌؛ بازدارندگی مطلق، ابزار تحقق آن‌؛ و نظم‌سازی، افق حداکثری متن است.