قطاعی، چشم‌نواز، زیبا و ظریف است، امروز اما اثری از آن دیده نمی‌شود. امروز این هنر یك‌بازی بچگانه تلقی می‌شود. این در حالی است كه استادان بنامی در این عرصه فعالیت ‌ و آثار قابل‌توجهی را هم خلق كرده‌اند.
  یكی از ویژگی‌های قطاعی، خارج از جنبه آرایشی و زیبایی، گذاشتن زمان، پركاری و دقت و ظرافت در آن است؛ اتفاقی كه امروز روان‌شناسان، برای دوری از استرس‌های روزمره و بسیاری از درمان‌های روان‌شناسی آن را توصیه می‌كنند.
  با این كه در قرن نهم، قطاعی، یك‌هنر ارزشی به حساب می‌آمد و هنرمندان به نام بسیاری داشت، اما در همان زمان هم، این هنر آن طور كه باید و شاید مورد توجه قرار نگرفت و بازی كودكانه تلقی می‌شد. در حالی كه شكل دیگری از قطاعی در لهستان در فرهنگ و روزمره زندگی مردم شهر و حتی میان زنان خانه‌دار هم رواج داشت، اما در ایران، این هنر جدی گرفته نشد و امروز به كل به فراموشی سپرده شده است.
  قطاعی برای اولین بار، در تبریز و بغداد و در دربار جلایریان متولد شد. بعد از آن به شهرهای دیگر ایران گسترش پیدا كرد.
  به جز كتاب‌آرایی، قطاعی برای آرایش دیوارها، آرایش فانونس‌ها، تاقچه‌ها، طاق‌نماها، رو و دور بخاری‌ها و حتی زیر شیشه‌ها از كاغذبری یا قطاعی استفاده می‌شده است.
  كاربرد دیگر قطاعی، در باغچه‌بری بود. در این شیوه گل‌ها و درخت‌ها یا دسته‌گل‌ها را به طور متقارن روی سطح تخته یا كاغذ یا مقوا می‌چسباندند كه مثل نقشه قالی، خود را نشان می‌داد. بعد یا نقش گل‌ها و بوته‌ها را می‌بریدند یا آنها را به طور عادی در یك سطح افقی قائم نگه می‌داشتند. باغچه‌بری‌ها در نوروز و عیدهای دیگر برای شاهزادگان و بزرگان به هدیه می‌بردند.