بر اساس برخی آمارهای اعلام‌شده، بین 15 تا 25درصد قتل‌های رخ داده در كشور از نوع خانوادگی است. قتل‌های فجیع خانوادگی متعددی دركشور رخ داده، اما یكی از هولناك‌ترین‌شان، در مورد مردی بود كه در محله رباط كریم تهران، با شلیك گلوله، هفت نفر از اعضای خانواده‌اش را به قتل رساند.
در این نوع قتل‌ها، انگیزه‌های متعدد ناموسی، اقتصادی، مالی و.. مشاهده می‌شود، ولی ما بیشترین اهمیت را به مسائل روانی می‌دهیم. یعنی تا یك اختلال روانی بسیار شدید مانند اختلال‌های دو قطبی، پارانویا، شیزوفرنی، مصرف مواد مخدر مانند شیشه و... وجود نداشته باشد، فرد حاضر به قتل نزدیكان و اعضای خانواده‌اش نمی‌شود. فرد اگر از نظر روانی سالم بوده و مبتلا به بیماری حادی نباشد، اقدام به قتل خانواده‌اش نمی‌كند. پس مساله اختلال روانی، بیشترین سهم را در ارتكاب قتل دارد. 
 دو راهكار برای جلوگیری و كاهش آمار قتل‌های خانوادگی وجود دارد. اولین راه، كنترل خشونت خانوادگی است. یعنی اگر مراتب اولیه خشونت خانوادگی بین زن و شوهر یا خواهر و برادر و مانند آن كنترل شود، آمار این قتل‌ها نیز كاهش پیدا می‌كند، اما وقتی خشونت‌های‌كوچك وكمتر، بدون پاسخ، پیگیری و مجازات باقی می‌ماند، به مرور اقدامات خشونت بار فرد زیاد و در نهایت منجر به قتل می‌شود.
راهكار دوم، پیشگیری علت محور است. یعنی اگر فردی شیشه مصرف می‌كند، خانواده‌ها آن را عادی تلقی نكنند و با آن كنار نیایند. نسبت به آن جدیت داشته باشند و اقدام به درمان فرد كنند یا  فردی كه مبتلا به بیماری روانی پارانویا ( توهم توطئه) است، استنباط خانواده‌ها نباید این باشد كه درست است این فرد مشكل روانی دارد، اما با آن كنار می‌آییم. مشكل این فرد قابل پیش‌بینی نیست و به یكباره ممكن است رفتارش از حالت عادی خارج شود و دست به اقدامی بزند كه نتیجه‌اش فاجعه بار باشد.