اگر بر دامنه مخاطب برنامه‌های ورزشی دقت‌کرده‌باشیم حتما متوجه شده‌ایم که به‌‌ غیر از پخش زنده مسابقات فوتبال، والیبال و کشتی و دیگر ورزش‌ها همواره این برنامه‌های تحلیلی ورزشی هستند که می‌توانند جذب مخاطب کنند.
یک دلیل این‌که برنامه‌های تحلیلی گفت‌وگومحور ورزشی که قادر به جلب مخاطبند حضور کارشناسانی با نگره‌های متنوع در آنهاست، یعنی چون عمدتا خط و ربط سیاسی بر این برنامه‌ها حاکم نیست و تقریبا فضا باز است تا افراد گوناگون به برنامه بیایند، بر همین اساس مخاطب بیشتری هم جلب برنامه می‌شود‌.
این قاعده را اگر در دیگر برنامه‌های تحلیلی رسانه‌ملی و فی‌المثل برنامه‌های تحلیلی -سیاسی- اجتماعی به‌کارگیرند قطعا دامنه مخاطبان به‌شدت افزایش خواهد یافت، یعنی فضا را باز بگذارند تا نگره‌های مختلف فرصت حضور در برنامه‌ها را یافته و نظرات خود را بی‌تعارف بیان کنند.
یکی از دلایلی که برنامه‌های ورزشی شبکه‌های ماهواره‌ای هیچ‌گاه به گرد برنامه‌های ورزشی رسانه‌ملی نمی‌رسند همین گونه‌گونی کارشناسان این برنامه‌هاست که باعث می‌شود مخاطب از هر برنامه دیگری بی‌نیاز شود ولی در مباحث سیاسی جای کار زیاد داریم و باید سعی کنیم تحلیلگران متعددی را به برنامه‌ها تزریق کنیم تا محترمانه نظرات خود را بگویند و مخاطب را راضی کنند.
یکسونگری و یکطرفه به‌قاضی‌رفتن فقط‌وفقط اسباب ریزش مخاطب را موجب خواهد شد و کم‌کم مخاطب را دلسرد و مایوس و او را به سمت رسانه‌های جایگزین رهنمون می‌کند؛ اتفاقی که ضررش کل رسانه‌ملی را دربرمی‌گیرد.
در سال‌های اخیر دیده‌ایم در حیطه مسائل اجتماعی فضا باز شده تا نقدهای بی‌تعارف در برنامه‌های رسانه‌ملی بیان گردد و پیشتر هم در حیطه برنامه‌های ورزشی همین‌قدر جسارت و بی‌تعارفی را دیده بودیم. حالا اگر بنا را بر این بگذاریم که در حیطه مسائل سیاسی هم همین‌طور بی‌تعارف حرف‌ها بیان شود یقینا دامنه مخاطبان شبکه‌های ماهواره‌ای به‌مراتب کم و کمتر خواهد شد.
مخاطب دلش می‌خواهد جریان برنامه‌های گفت‌وگومحور طوری باشد که چالش‌هایی فراتر از جنگ‌های زرگری را در برنامه‌ها ببیند تا متعاقب آن واقعا رهنمودهایی برای حل مشکلات مملکتی شکل گیرد و در درازمدت همین رهنمودها به عاملی برای سیاستگذاری بدل شود.