اتاق گریه

اتاق گریه

علیرضا رأفتی روزنامه‌نگار

آدمیزاد وقتی داشت مدنیت را گسترش می‌داد و کم‌کم برای همه چیزهایی که آدم‌ها آنها را انجام می‌دهند موسسه و ارگان می‌ساخت که جای وظایف شخصی انسانی را بگیرد، فکر خیلی جاها را نکرده بود. مثلا از جایی به بعد به نظرش رسید باید جایی باشد که آدم‌ها پول‌ها و اموال‌شان را به آنجا بسپارند و غائله «امین» محله و بازار برچیده شود که از هر طرفش بگیری باز دردسرساز می‌شود.
 نتیجه این که بانک‌ها آمدند و دیگر روابط انسانی در آنها دخیل نبود و برای وثیقه و گرو هم تار سبیل قبول نمی‌کردند. همین یک رقم را بگیر و بسط بده به تمام ارگان‌ها و موسساتی که آدمیزاد درست کرده که وظایف را از روی دوش شخص حقیقی بردارد و بر دوش موسسه‌ای حقوقی بیندازد که سر و تهش معلوم باشد و هیچ‌گونه روابط انسانی در آن تاثیر نگذارد.  
نیازهای آدم اما به همین چیزها خلاصه نشده و نمی‌شود از آدم توقع داشت نیازهایش در حد چیزهایی بماند که موسسات حقوقی می‌توانند به جای اشخاص حقیقی آن را حل کنند. مثلا آدم نیاز به درددل‌کردن دارد و درمانگاه‌های روان‌شناسی نمی‌توانند به اندازه یک چای‌تلخ که آدم با رفیق رازدارش می‌خورد و سفره دلش را باز می‌کند، کارساز باشند.
حالا یک مجموعه در اسپانیا نشسته با خودش فکرکرده که برای نیازهای خاص بشر که از عهده این موسسات برنمی‌آید چه باید کرد؟ نتیجه‌اش هم شده «اتاق‌گریه». اتاق‌هایی که در ورودی آنها نوشته شده: بیا داخل و گریه کن!
آدم‌ها می‌توانند بروند داخل اتاق‌های انفرادی این مجموعه که با رنگ‌های روان‌شناختی خاص رنگ‌بندی و طراحی‌شده بنشینند و یک دل‌سیر گریه کنند. تلفن‌هایی هم در این اتاق‌ها تعبیه‌شده که آدم‌ها می‌توانند با آنها با کسی که دل‌شان ازش پر است تماس بگیرند و با خیال راحت پشت تلفن زار بزنند! یا با شماره‌های ذخیره‌شده روان‌شناس‌های مجموعه تماس بگیرند و صحبت کنند. هر کسی هم که آمد و دل پرش را با اشک خالی کرد، موقع رفتن باید یک آهن‌ربای رنگی به دیوار خروجی بچسباند؛ دیواری که پر است از آهن‌رباهای رنگی که هر کدام نشان از دلی دارند که اینجا گریسته و خالی شده است.