آقای آب

آقای آب

 
  كشاورزها سبك زندگی خاصی دارند.محل كار‌ آنها طبیعت است پس باید ساعت زیست خود را با ساعت طبیعت میزان كنند.با طبیعت بیدار شوند با آن بخوابند كه اگر شب‌ها زود نخوابند، صبح خروس‌خوان نمی‌توانند بیدار شوند. اصطلاح با «مرغ‌ها» می‌خوابد كه هنوز هم بین قدیمی‌ها،اهالی شهرستان‌های كوچك و روستانشین‌ها مرسوم است، ریشه در زود خوابیدن دارد. مرغ‌ها كه در دسترس‌ترین حیوانات در زندگی كشاورزی هستند، با غروب خورشید می‌خوابند و با اولین نوری كه بر زمین می‌تابد، بیدار می‌شوند( البته مرغ‌ها سكوت را رعایت كرده و به خواب دیگران احترام می‌گذارند اما خروس‌ها وقتی بیدار می‌شوند،قوقولی‌قوقو می‌کنند تا دیگران هم بیدار شوند. چه معنی دارد كه آنها بیدار باشند و بقیه خواب).كشاورزان و باغداران از سحر تا غروب بیدارند و روی زمین كار می‌‌كنند جز عده‌ای كه شب‌ها نوبت آب‌دارند و باید به باغ یا زمین كشاورزی خود آب بدهند و ‌آنها باید ساعاتی كه برایشان در نظر گرفته‌شده آب چاه یا رودخانه را در زمین و باغ خود مدیریت كنند.آنهایی كه با زندگی كشاورزی و باغداری آشنا هستند، می‌دانند یكی از بخش‌های سخت كشاورز بودن همین آبیاری مزرعه و باغ است، آن‌هم در شرایطی كه هر قطره آب ارزشی برابر طلا دارد.
آن‌کسی كه ساعات آب را بین كشاورزان تقسیم می‌كند و برنامه آبیاری را مشخص می‌كند، «میرآب» نام دارد.آقای آب، یكی از معتمدترین و معتبرترین آدم‌های یك منطقه یا یك روستاست.او باید آدم با جبروتی باشد كه بقیه از او تمكین كنند و حرفش به‌اصطلاح «برو» داشته باشد.میرآب باید مردم‌دار باشد و اهل گفت‌وگو و برنامه‌ریزی، زیرا كوچك‌ترین خطای او می‌تواند باعث دعوا و گاهی بزن‌بزن‌های خونین شود.آقای آب یا همان میرآب به‌نوعی سلطان كشاورزی منطقه است. او آب را بین كشاورزان تقسیم می‌كند و چه‌کاری دشوارتر از تقسیم آب كه این روزها واقعا مایه
حیات است.