نسخه Pdf

ما هر روز می‌توانیم قهرمان باشیم!

ما هر روز می‌توانیم قهرمان باشیم!

 سارا گفت: «پس ما نمی‌توانیم ویروس را شکست دهیم! چون نمی‌توانیم آن را ببینیم.»
رویارویی هر کودک با کرونا داستان بلندی است. حالا زیاد کودکی را می‌بینیم که به‌خوبی یاد گرفته گوشی را کجا بگذارد تا تمام قد در تماس ویدیوئی دیده شود. یا کودکانی که بعد از هرکاری بلافاصله دست‌هایشان را برای ضدعفونی کردن مقابل اسپری الکل قرار می‌دهند. هر چند کودکان به‌خوبی کارهای ما بزرگسالان را یاد گرفته‌اند اما اگر پای حرف‌هایشان بنشینیم می‌بینیم آنها روایت خودشان را از این داستان دارند. چند وقت پیش کودکی که از روز اول مدرسه‌اش برگشته بود، با چشمانی بی‌نهایت غمگین تعریف می‌کرد همکلاسی‌هایش حسابی گریه می‌کردند چون کرونا گرفته بودند. در این میان مادرش اصلاح کرد دوستانش چون به خاطر رفتن سر کلاس باید از مادرشان جدا می‌شدند، گریه می‌کردند. بعد کودک با غصه ادامه داد: «مامان تو نمی‌دونی. حالا ما مریض میشیم. چون واکسن نزدیم، برای همین می‌تونیم گریه کنیم». راست می‌گفت. مهم نبود بچه‌ها واقعا چرا گریه می‌کردند. او نگران بود مریض شود و احتمالا مثل آدم‌های توی بیمارستان که در اخبار نشان می‌داد، به دهانش چیزی وصل کنند. پس احتمالا او هم دلش می‌خواست مثل همکلاسی‌هایش گریه کند.
 این روزها برای این که والدین بتوانند با کودکانشان چندکلامی حرف بزنند کتابی به صورت رایگان و الکترونیکی به نام «قهرمان من تویی» منتشر شده است. هلن پاتوک، تحت‌نظر چند کمیته سازمان جهانی بهداشت مرتبط با سلامت روان، این کتاب را بنا بر نظرسنجی‌ای جهانی در مورد موضوعاتی که کودکان با آنها درگیر هستند، نوشته است. در این داستان، کودکی که مقابل ویروس کرونا احساس آسیب‌پذیری می‌کند، تصمیم می‌گیرد قهرمان باشد و برای قهرمان شدن همراه با موجودی مهربان که از قلبش درآمده، به کشورهای مختلف جهان سفر می‌کند. کودکان همه کشورها مثل قهرمان قصه، درگیر مساله‌ای مرتبط با کرونا هستند. داستان در اصل در مورد راه‌هایی است که کودک می‌تواند از خودش در مقابل کرونا محافظت کند و از آنجا که ذهن ما هم مانند بدنمان مقابل یک بیماری همه‌گیر آسیب‌پذیر است، آیو، آن موجود مهربان که شبیه دایناسور است، در این کتاب راه‌های مراقبت از ذهن را هم آموزش می‌دهد.
سلیم گفت: «مردم به‌زودی باید سفرهایشان را متوقف کنند، حداقل در حال حاضر باید مسافرت نروند، مرز کشورها در سراسر دنیا در حال بسته شدن است و هرکس باید در جایی که هست در کنار عزیزان خود بماند».
سارا گفت: «مثل این که چیزهای زیادی تغییر کرده و این بعضی اوقات مرا می‌ترساند.» آیو از سارا و سلیم پرسید: «وقتی می‌ترسید چگونه خود را آرام می‌کنید؟»
سارا گفت: «من موقعی که می‌ترسم دوست دارم به کسی فکر کنم که به من احساس آرامش و امنیت می‌دهد». آنچه من را به عنوان بزرگسال مخاطب این کتاب قرار می‌داد نکته‌ای ظریف اما نجات‌بخش بود: اگر توانسته‌ای در مقابل شرایطی که پیش‌بینی‌ناپذیر و نگران‌کننده است دوام بیاوری، قهرمان هستی. همین برای قهرمان بودن کافی است.