از بیکاری تا معیشتی که نیست
«زمین هنوز زیر پایمان میلرزد.» این حرف مشترک همه اهالی شهرستان دناست. پس از 10ماه از وقوع زلزله بسیاری از آنها هنوز ترس وقوع زلزله را دارند. شاید به همین دلیل است که پشت دیوار خانههایشان را با چوب و سیمان محکم کردهاند تا دوباره بعد از زلزلهای خانه خراب نشود.
این تنها مشکلات اهالی این شهرستان کوچک نیست. درست است که زمین و هوا بخشنده است و شهرستان دنا هم مانند استان کهگیلویه و بویراحمد منابع طبیعی سرشاری دارد. جنگلهای بلوط روی کوهها گسترده شده و آب هم در رودخانه زلال در جریان است. با این وجود مشکلات بیشمار است در شهرستانی که از در و دیوار آن محرومیت میریزد. شاید مشکل بزرگ اهالی شهرستان و اهالی روستاهای این منطقه خوش آبوهوا خشکسالی چند سال اخیر باشد.
محمد میگوید که تا یکی دو سال پیش زمین در این روزهای پاییزی پر از برف میشد و باران زیادی میبارید. این روزها اما روزهای خشک این سرزمین است. زمینهای کشاورزی تشنه یک قطره آب است و بسیاری از کشاورزان حتی نمیتوانند برای خوراک روزانه خود گندم و جو بکارند. این را بیبیگل هم میگوید. بیبیگل ادامه میدهد: «تا سال پیش در زمینهای کشاورزیمان گندم میکاشتیم و میفروختیم. حالا بدون آب چطور گندم بکاریم؟» تمام زندگی بیبیگل با حقوق اندک ماهانهای که کمیته امداد به آنها پرداخت میکند، میگذرد. آرامجان مرغ و خروسهای گوشه حیاط را نشان میدهد و میگوید که با فروش تخممرغهاروزگار میگذراند.
برای محمد، مردی که سن و سالی از او گذشته است نهتنها خشکسالی که بیکاری هم افت جان است. او از سه فرزند پسرش میگوید، از این که هر سه تحصیل کردهاند و در دانشگاه درس خواندهاند اما بیکارند. او تعریف میکند بسیاری از ادارههای استان و شهرستان تنها افراد با مدرک دیپلم استخدام میکنند یا این که بیکاری جوانان آمار بالایی دارد اما افرادی از شهرهای دیگر در ادارهها استخدام میشوند.
او البته تاکید میکند زندگی در این استان سخت است اما باز هم خدا را شکر میکند و میگوید مشکلات تمام میشود. محمد میخندد و میگوید: «زندگی کردن در اینجا با وجود محرومیت اما از زندگی کردن در تهران شلوغ و دودگرفته بهتر است.» و بعد تعریف میکند چند سالی در تهران کارگری کرده بعد از تهران مهاجرت کرده و دوباره به وطن بازگشته است. این را که میگوید لبخند میزنند و ادامه میدهد: «شما تهرانیها سختتر از ما زندگی میکنید.»
این تنها مشکلات اهالی این شهرستان کوچک نیست. درست است که زمین و هوا بخشنده است و شهرستان دنا هم مانند استان کهگیلویه و بویراحمد منابع طبیعی سرشاری دارد. جنگلهای بلوط روی کوهها گسترده شده و آب هم در رودخانه زلال در جریان است. با این وجود مشکلات بیشمار است در شهرستانی که از در و دیوار آن محرومیت میریزد. شاید مشکل بزرگ اهالی شهرستان و اهالی روستاهای این منطقه خوش آبوهوا خشکسالی چند سال اخیر باشد.
محمد میگوید که تا یکی دو سال پیش زمین در این روزهای پاییزی پر از برف میشد و باران زیادی میبارید. این روزها اما روزهای خشک این سرزمین است. زمینهای کشاورزی تشنه یک قطره آب است و بسیاری از کشاورزان حتی نمیتوانند برای خوراک روزانه خود گندم و جو بکارند. این را بیبیگل هم میگوید. بیبیگل ادامه میدهد: «تا سال پیش در زمینهای کشاورزیمان گندم میکاشتیم و میفروختیم. حالا بدون آب چطور گندم بکاریم؟» تمام زندگی بیبیگل با حقوق اندک ماهانهای که کمیته امداد به آنها پرداخت میکند، میگذرد. آرامجان مرغ و خروسهای گوشه حیاط را نشان میدهد و میگوید که با فروش تخممرغهاروزگار میگذراند.
برای محمد، مردی که سن و سالی از او گذشته است نهتنها خشکسالی که بیکاری هم افت جان است. او از سه فرزند پسرش میگوید، از این که هر سه تحصیل کردهاند و در دانشگاه درس خواندهاند اما بیکارند. او تعریف میکند بسیاری از ادارههای استان و شهرستان تنها افراد با مدرک دیپلم استخدام میکنند یا این که بیکاری جوانان آمار بالایی دارد اما افرادی از شهرهای دیگر در ادارهها استخدام میشوند.
او البته تاکید میکند زندگی در این استان سخت است اما باز هم خدا را شکر میکند و میگوید مشکلات تمام میشود. محمد میخندد و میگوید: «زندگی کردن در اینجا با وجود محرومیت اما از زندگی کردن در تهران شلوغ و دودگرفته بهتر است.» و بعد تعریف میکند چند سالی در تهران کارگری کرده بعد از تهران مهاجرت کرده و دوباره به وطن بازگشته است. این را که میگوید لبخند میزنند و ادامه میدهد: «شما تهرانیها سختتر از ما زندگی میکنید.»




