از بیکاری تا  معیشتی که نیست

از بیکاری تا معیشتی که نیست

 «زمین هنوز زیر پایمان می‏لرزد.» این حرف مشترک همه اهالی شهرستان دناست. پس از 10ماه از وقوع زلزله بسیاری از آنها هنوز ترس وقوع زلزله را دارند. شاید به همین دلیل است که پشت دیوار خانه‏هایشان را با چوب و سیمان محکم کرده‏اند تا دوباره بعد از زلزله‏ای خانه خراب نشود. 
این تنها مشکلات اهالی این شهرستان کوچک نیست. درست است که زمین و هوا بخشنده است و شهرستان دنا هم مانند استان کهگیلویه و بویراحمد منابع طبیعی سرشاری دارد‌. جنگل‏های بلوط روی کوه‏ها گسترده شده و آب هم در رودخانه زلال در جریان است. با این وجود مشکلات بی‌شمار است در شهرستانی که از در و دیوار آن محرومیت می‏ریزد. شاید ‌مشکل بزرگ اهالی شهرستان و اهالی روستاهای این منطقه خوش آب‌و‌هوا خشکسالی چند سال اخیر باشد. 
محمد می‏گوید که تا یکی دو سال پیش زمین در این روزهای پاییزی پر از برف می‎شد و باران زیادی می‏بارید. این روزها اما روزهای خشک این سرزمین است. زمین‎های کشاورزی تشنه یک قطره آب‎ است و بسیاری از کشاورزان حتی نمی‎توانند برای خوراک روزانه خود گندم و جو بکارند. این را بی‏بی‎گل هم می‏گوید. بی‎بی‏گل ادامه می‌دهد: «تا سال پیش در زمین‎های کشاورزی‎مان گندم می‎کاشتیم و می‏فروختیم. حالا بدون آب چطور گندم بکاریم؟» تمام زندگی بی‏بی‎گل با حقوق اندک ماهانه‎ای که کمیته امداد به آنها پرداخت می‏کند، می‎گذرد. آرام‌جان مرغ و خروس‎های گوشه حیاط را نشان می‎دهد و می‎گوید که با فروش تخم‏مرغ‎هاروزگار می‌گذراند.
برای محمد، مردی که سن و سالی از او گذشته است نه‌تنها خشکسالی که بیکاری هم افت جان است. او از سه فرزند پسرش می‎گوید، از این که هر سه تحصیل‏ کرده‏اند و در دانشگاه درس خوانده‏اند اما بیکارند. او تعریف می‏کند بسیاری از اداره‏های استان و شهرستان تنها افراد با مدرک دیپلم استخدام می‏کنند یا این که بیکاری جوانان آمار بالایی دارد اما افرادی از شهرهای دیگر در اداره‏ها استخدام می‏شوند.
 او البته تاکید می‏کند زندگی در این استان سخت است اما باز هم خدا را شکر می‏کند و می‏گوید مشکلات تمام می‏شود. محمد می‏خندد و می‏گوید: «زندگی کردن در اینجا با وجود محرومیت اما از زندگی کردن در تهران شلوغ و دودگرفته بهتر است.» و بعد تعریف می‏کند چند سالی در تهران کارگری کرده بعد از تهران مهاجرت کرده و دوباره به وطن بازگشته است. این را که می‏گوید لبخند می‏زنند و ادامه می‏دهد: «شما تهرانی‎ها سخت‎تر از ما زندگی می‎کنید.»