یکی از کهن‌ترین و بزرگ‌ترین گرمابه‌های قزوین، حمام قجر است که به دستور شاه‌عباس دوم ساخته شده و ابتدا، حمام «شاهی» نام داشت. حمام قجر در محدوده فعلی خیابان عبید زاکانی کنار بازارچه و مسجد آقا کبیر ساخته شده اما اگر در یکی از روزهای پاییزی۱۴۰۰ وارد این حمام صفوی شوید، بوی نم به مشام می‌رسد تا آنجا که رد نم را می‌توان روی دیواره‌ها دنبال کرد. نم‌هایی که در هشتی‌ها نمود بیشتری دارد. پیگیری‌ها نشان می‌دهد وجود این رطوبت بی‌ارتباط با کرونا نیست؛ کرونایی که باعث شده درِ حمام مدت‌ها بسته باشد و به‌دلیل نداشتن تهویه هوا، رطوبت به جان دیواره‌ها افتاده است.
حال این پرسش پیش روست که بر فرض که گردشگر نباید به حمام ورود پیدا می‌کرد، آیا نمی‌شد درِ نرده‌ای حمام را بست و مانع ورود گردشگر شد اما دست‌کم چند روز در ماه هوا در حمام جریان پیدا می‌کرد تا رطوبت چنین به دیواره‌ها رسوخ نکند.
پرسش بعدی این‌که این رطوبت کی برچیده خواهد شد و برای موزه مردم‌شناسی قزوین چه تدبیری اندیشیده می‌شود؟ به‌ویژه اکنون‌که فصل سرما در پیش است و احتمال رطوبت زدگی بیشتر، بسیار است.
و اما پرسش مهم‌تر این‌که چند بنای تاریخی دیگر در سراسر کشور با این مشکل مواجهند که در طول شیوع کرونا با در بسته روبه‌رو بوده‌اند و رطوبت به جان آنها افتاده و شیره وجودشان را می‌مکد؟ آیا هیچ طرح پایشی با توجه به ورود فصل بارندگی در بناهای تاریخی انجام شده و میزان شیوع رطوبت و ضرورت مرمت در بناها بررسی شده است؟